Όσο μας τρομάζει η μορφή του τέρατος…

Να ξεκι­νή­σουμε από πρό­σφατα. Από τις πολλές προ­ε­κλο­γι­κές περιό­δους που ζήσαμε τελευ­ταία. Ακού­σαμε να συζη­τούν σχεδόν για τα πάντα. Εκτός από ένα. Την αντοχή που δείχνει το νεο­να­ζι­στικό μόρφωμα παρά τα όσα έχουν απο­κα­λυ­φθεί για τη δράση και ιδε­ο­λο­γία του. Είναι ένα εντυ­πω­σιακό φαι­νό­μενο, είναι ένα ανη­συ­χη­τικό φαι­νό­μενο, αλλά ως φαί­νε­ται ο δημό­σιος διά­λο­γος δεν έχει πια λόγια κατα­δί­κης γι’ αυτό. Αγνο­εί­ται μία από τις πιο επι­κίν­δυ­νες εκφρά­σεις της νεο­ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νίας. Εκτός και αν οι πολι­τι­κές δυνά­μεις απο­φα­σί­σουν να περι­λά­βουν στην ατζέντα τους και ανα­φο­ρές για τον κίνδυνο από το συγκε­κρι­μένο τέρας.

Εκτός αν σκε­φτούν πως ότι κι αν συμ­βαί­νει σ’ αυτή τη χώρα, δεν της ται­ριά­ζει να παίρ­νουν την τρίτη θέση οι νεο­φα­σί­στες με τον μισό κώδικα ποι­νι­κής δικο­νο­μίας στην πλάτη τους. Εκτός και αν δώσουν μια μικρή έστω σημασία στον επι­κίν­δυνο αυτό εσμό και αγνο­ή­σουν το όποιο πολι­τικό κόστος υπάρχει, απο­δο­κι­μά­ζο­ντας με ευθύ τρόπο. Όσο κι αν πολι­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές κομ­μά­των και προ­σώ­πων έχουν παίξει ρόλο στην ανά­δειξη αυτού του φρι­κα­λέου φαι­νο­μέ­νου, όσο κι αν κάποιοι ερω­το­τρό­πη­σαν πολι­τικά μαζί τους, υπάρχει σήμερα απόλυτη ανάγκη μαζικής κατα­δί­κης τους.

Που σημαί­νει και χωρίς να μπούμε στη συζή­τηση ποιος έχει ή δεν έχει δίκιο, σε όσα λέγο­νται μετά την αμπε­λο­φι­λο­σο­φία Φίλη, ότι καλώς και μια χαρά υπήρχε το αδια­πραγ­μά­τευτο δημο­κρα­τικό δικαί­ωμα να συζη­τούν και ο καθένας σε έναν δημόσιο διάλογο να εκφέρει την άποψή του.

Όλα αυτά, μέχρι προχθές στο Σύνταγμα που εμφα­νί­σθη­καν οι τρα­μπού­κοι, οπότε τα καλά και τα στραβά της Δημο­κρα­τίας μας στα­μα­τούν και αρχίζει να χορεύει το τέρας γύρω της. Από εκείνη τη στιγμή έπρεπε να μας βρίσκει όλους ενω­μέ­νους ενα­ντίον του και όχι να παρου­σιά­ζουμε το θλιβερό θέαμα, πρω­το­στα­τού­ντων των αρχηγών του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημο­κρα­τίας και της κυβερ­νη­τι­κής εκπρο­σώ­που. Δηλαδή τι εννοούν με όσα ειπώ­θη­καν; Οτι θα μετράμε τα λόγια μας, όχι για να μην προ­σβά­λουμε ή να μην αδι­κή­σουμε τους πολι­τι­κούς αντι­πά­λους μας, ή την Ιστορία μας ή την ίδια την Δημο­κρα­τία μας, αλλά γιατί φοβό­μα­στε τους ναζί; Κι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ ξεχνούν εύκολα και επι­δί­δο­νται σε κορώνες, σαν αυτές, όταν επω­α­ζό­ταν το γιγά­ντωμα της φασι­στι­κής βίας στις πλα­τείες και τα πεζο­δρό­μια. Ξεχνούν ότι ήσαν εκείνοι που ανα­κά­λυ­πταν άτοπους συμ­ψη­φι­σμούς, γιατί έκαναν το ίδιο λάθος που κάνει η σημε­ρινή αντι­πο­λί­τευση. Πόλεμο στην κυβέρ­νηση με κάθε μέσον, ακόμα και με ανοχή στη βία. Ανοχή στο τέρας.

Κι εδώ πάει ο Μάνος Χατζι­δά­κης: «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει (…) Η πιθανή προ­έ­κταση του αξιώ­μα­τος είναι, να συνη­θί­σουμε τη φρίκη, να μας τρο­μά­ζει η ομορφιά (…) Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύ­παρξη, ή συν­διαλ­λαγή, δεν προ­κα­λεί τον κίνδυνο της αφο­μοί­ω­σης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφεί­λουμε να σκε­φτό­μα­στε, να πράτ­τουμε και να μιλάμε; Αναμ­φι­σβή­τητα αρχί­σαμε να το ανε­χό­μα­στε. Και η ανοχή, πολ­λα­πλα­σιά­ζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυ­ρο­ποιεί και τα βοηθά να συν­θέ­σουν με ακρί­βεια τη μορφή του τέρατος που προ­ΐ­στα­ται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι απο­κρου­στική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρο­μά­ζει, τότε πρέπει να φοβό­μα­στε… γιατί αυτό σημαί­νει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιά­ζουμε.»