Αίτημα για την εκπλειστηρίαση μετοχών ξενοδοχειακής εταιρείας ιδιοκτησίας του ισοβίτη τραπεζικού διευθυντή της ΑΤΕ Καρπάθου

Ενώ­πιον του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Καρ­πά­θου θα συ­ζη­τη­θεί την Πα­ρα­σκευή 18 Νο­εμ­βρί­ου 2019 η αί­τη­ση κα­τα­σχέ­σε­ως ει­δι­κού πε­ριου­σια­κού στοι­χεί­ου που υπέ­βα­λε εις βάρος του ισο­βί­τη πρώην διευ­θυ­ντή της Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας της Καρ­πά­θου ένας κά­τοι­κος της Αμ­μο­ο­πής Με­νε­τών Καρ­πά­θου.

Το θύμα του πρώην τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή στρέ­φε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να και κατά ανώ­νυ­μης ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας της Καρ­πά­θου δη­λώ­νο­ντας στο δι­κό­γρα­φο ότι έχει απαί­τη­ση, ανε­ξό­φλη­τη εις βάρος του ύψους 258.000 ευρώ, η οποία βε­βαιώ­θη­κε με την υπ’ αριθμ. 59/2018 προ­σω­ρι­νώς εκτε­λε­στή από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Η ως άνω από­φα­ση επε­δί­κα­σε το ανω­τέ­ρω χρη­μα­τι­κό ποσό ως κε­φά­λαιο με το νό­μι­μο τόκο από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της σχε­τι­κής αγω­γής, απαί­τη­ση, την οποία μετά των λοι­πών εξό­δων προ­τί­θε­ται να εκτε­λέ­σει σε βάρος του πρώην τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή, στον οποίο ήδη έχει κοι­νο­ποι­η­θεί αντί­γρα­φο πρώ­του εκτε­λε­στού απο­γρά­φου της από­φα­σης, με επι­τα­γή προς εκού­σια συμ­μόρ­φω­ση, έχει δε πα­ρέλ­θει άκαρ­πη η τρι­ή­με­ρη προ­θε­σμία συμ­μορ­φώ­σε­ως.

Συ­νο­λι­κά δε διεκ­δι­κεί το ποσό των 338.372,30 ευρώ συν τον τόκο επι­δι­κί­ας επί του ποσού αυτού.

Ο πρώην τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής φέ­ρε­ται να είναι μέ­το­χος κατά πο­σο­στό 50% στην ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία με έδρα στην Κάρ­πα­θο, με κα­τα­βε­βλη­μέ­νο κε­φά­λαιο 2.500.000 ευρώ διαι­ρού­με­νο σε 250.000 ονο­μα­στι­κές κοι­νές με­το­χές ονο­μα­στι­κής αξίας δέκα (10) ευρώ η κάθε μία, μη ει­σηγ­μέ­νων, οι τί­τλοι των οποί­ων δεν έχουν εκ­δο­θεί από το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο της εται­ρεί­ας.

Αξιώ­νει την εκ­πλει­στη­ρί­α­ση του ως άνω δι­καιώ­μα­τος του πρώην τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή, προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­η­θεί η απαί­τη­σή του, αφού ουδέν άλλο εμ­φα­νές πε­ριου­σια­κό στοι­χείο δια­θέ­τει.

Θυ­μί­ζου­με ότι ο ενά­γων διεκ­δι­κεί απο­ζη­μί­ω­ση ύψους 399.956 ευρώ από αδι­κο­πρα­ξία και υπο­στη­ρί­ζει, ότι δια­τη­ρού­σε ένα λο­γα­ρια­σμό με την ηλι­κιω­μέ­νη θεία του, αδελ­φή του πα­τέ­ρα του, που απε­βί­ω­σε την 7η Μαΐου 2006.

Είχαν, όπως ανα­φέ­ρει, επεν­δύ­σει τις κα­τα­θέ­σεις τους σε repos της τρά­πε­ζας και είχαν απευ­θυν­θεί στον τρα­πε­ζι­κό διευ­θυ­ντή.

Όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, ο τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος την ηλι­κία της θείας του αλλά και την ιδιαί­τε­ρη εμπι­στο­σύ­νη τους στο πρό­σω­πό του, τους έπει­σε να προ­βούν στην αγορά repos διότι θα είχαν ασυ­γκρί­τως υψη­λό­τε­ρες απο­δό­σεις. Η θεία του μη­νυ­τή φέ­ρε­ται να προ­έ­βη στις 31.03.2003 σε ανά­λη­ψη ποσού 100.000€ και στις 13.08.2003 σε ανά­λη­ψη ποσού 150.000 ευρώ και να τα πα­ρέ­δω­σε στον τρα­πε­ζι­κό διευ­θυ­ντή, λαμ­βά­νο­ντας τους αντί­στοι­χους τί­τλους, οι οποί­οι, όπως αρ­γό­τε­ρα απε­δεί­χθη και έχει ήδη ανα­γνω­ρί­σει η Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα, ου­δε­μία αξία έχουν καθώς τυγ­χά­νουν πλα­στοί.
Υπο­στη­ρί­ζε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι ο τέως διευ­θυ­ντής, συ­μπλή­ρω­σε ένα έντυ­πο (σύμ­βα­ση εξω­νή­σε­ως δι­καιω­μά­των επί τί­τλων του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου), το οποίο υπέ­γρα­ψε η θεία του και ο ίδιος και στις δύο πε­ρι­πτώ­σεις και έθεσε μά­λι­στα επ’ αυτού και τη σφρα­γί­δα της τρά­πε­ζας.

Με την δη­μο­σιο­ποί­η­ση του σκαν­δά­λου δια­πί­στω­σε με με­γά­λη έκ­πλη­ξη, ότι τόσο ο ίδιος όσο και η ηλι­κιω­μέ­νη θεία του, είχαν πέσει θύ­μα­τα μίας απί­στευ­της υπό­θε­σης απά­της, της με­γα­λύ­τε­ρης στα δω­δε­κα­νη­σια­κά χρο­νι­κά, με θύ­μα­τα εκα­το­ντά­δες ανυ­πο­ψί­α­στους Καρ­πα­θί­ους και κα­τοί­κους της νήσου Καρ­πά­θου εν γένει, οι οποί­οι προ­χώ­ρη­σαν στη σύ­να­ψη ανυ­πάρ­κτων repos, εξα­πα­τη­θέ­ντες από τον τέως διευ­θυ­ντή, ο οποί­ος τους πα­ρου­σί­α­ζε τους εν λόγω τί­τλους, την ύπαρ­ξη και εγκυ­ρό­τη­τα των οποί­ων αρ­νεί­ται η Aγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα, ως υπαρ­κτούς, απο­λύ­τως ασφα­λείς και κερ­δο­φό­ρους, προ­κει­μέ­νου να προ­σπο­ρι­στεί ίδιον χρη­μα­τι­κό όφε­λος και ενώ γνώ­ρι­ζε εκ της θέ­σε­ώς του, ότι οι εν λόγω τί­τλοι, που αυτός επι­νό­η­σε, ου­δε­μία αξία και υπό­στα­ση είχαν.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Κ. Δια­κο­νής.