Μητσοτάκης – Με τον ατομικό κουμπαρά θα καθορίζει ο ασφαλισμένος το ύψος της σύνταξής του

Η μεταρ­ρύθ­μιση στην επι­κου­ρική ασφά­λιση έχει στόχο να κάνει τον ασφα­λι­σμένο να «είναι ο ίδιος εκείνος που θα καθο­ρί­ζει το ύψος της σύντα­ξής του και όχι κάποια αυθαί­ρετη και συνήθως ισο­πε­δω­τική πολι­τική απόφαση» είναι το μήνυμα του πρω­θυ­πουρ­γού σε άρθρο του στην Athens Voice με τίτλο «μια ασφα­λι­στική μεταρ­ρύθ­μιση για τους νέους».

Ανα­λυ­τικά το άρθρο του Κυριά­κου Μητσο­τάκη έχει ως εξής:

«Σε κάθε συνά­ντησή μου με εκπρο­σώ­πους της νέας γενιάς, αντι­με­τώ­πιζα μία μόνιμη καχυ­πο­ψία όταν η κου­βέ­ντα έφτανε στη δουλειά που θα έκαναν και, κυρίως, στην επόμενη μέρα της. Οι περισ­σό­τε­ροι είχαν δει τις συντά­ξεις των παπ­πού­δων τους να μειώ­νο­νται. Σχεδόν όλοι πίστευαν πως οι ίδιοι δεν θα πάρουν σύνταξη. Και, βέβαια, σε κανέναν δεν αρκού­σαν τα λόγια. Περί­με­ναν πράξεις.

»Είναι φυσικό, βεβαίως, στο ξεκί­νημα μιας επαγ­γελ­μα­τι­κής δια­δρο­μής, η σύνταξη να μοιάζει κάτι μακρινό. Ανε­ξάρ­τητα από αυτό, όμως, ένα ήταν το συμπέ­ρα­σμα: εκείνη η νεανική καχυ­πο­ψία είχε βάση. Γιατί, πράγ­ματι, το πολι­τικό σύστημα έδειχνε με κάθε τρόπο ότι αδυ­να­τούσε να θωρα­κί­σει το μέλλον όσων βρί­σκο­νταν στην αρχή μιας καριέ­ρας. Ενώ, επί δεκα­ε­τίες, δεν έδειχνε την τόλμη να αλλάξει τα κακώς κείμενα.

»Ε, λοιπόν, το ασφα­λι­στικό νομο­σχέ­διο που μόλις ψηφί­στηκε φιλο­δο­ξεί να απα­ντή­σει στις βάσιμες επι­φυ­λά­ξεις όσων κάνουν τα πρώτα τους επαγ­γελ­μα­τικά βήματα. Να άρει τις αμφι­βο­λίες τους πριν αυτές τους οδη­γή­σουν στη «μαύρη» ή στην «γκρίζα» απα­σχό­ληση. Και, επι­τέ­λους, να απο­δεί­ξει ότι «τίποτα δεν πάει χαμένο». Ότι, δηλαδή, Πολι­τεία και ασφα­λι­σμέ­νοι μπορούν να ευη­με­ρούν, βαδί­ζο­ντας μαζί.

»Το νέο πλαίσιο έχει καθα­ρούς κανόνες και δεν κρύβει ότι φτιά­χτηκε για τους νέους και το μέλλον τους. Έτσι, προ­βλέ­πει ότι κάθε και­νούρ­γιος ασφα­λι­σμέ­νος θα έχει τον δικό του ατομικό κου­μπαρά με τις προ­βλε­πό­με­νες ασφα­λι­στι­κές κρα­τή­σεις από την αμοιβή του. Θα μπορεί να τον παρα­κο­λου­θεί online, ανά πάσα στιγμή. Αλλά θα έχει λόγο και στη δια­χεί­ριση του ποσού των εισφο­ρών του, ώστε αυτό να μεγε­θύ­νε­ται.

»Με άλλα λόγια, στο εξής, ο κάθε εργα­ζό­με­νος θα ξέρει ότι στο τέλος του εργα­σια­κού του βίου θα έχει εξα­σφα­λι­σμένα τα χρήματα που, στο μεταξύ, έχει κατα­θέ­σει μαζί με όλα τα επι­πλέον κέρδη από την ασφαλή επέν­δυσή τους. Έτσι, θα είναι ο ίδιος εκείνος που θα καθο­ρί­ζει το ύψος της σύντα­ξής του και όχι κάποια αυθαί­ρετη και συνήθως ισο­πε­δω­τική πολι­τική απόφαση. Ένα σύστημα σαφές και δια­φα­νές.

»Σήμερα, η μηνιαία επι­κου­ρική σύνταξη εργα­ζό­με­νου με τον κατώ­τατο μισθό των 650 ευρώ και 40 χρόνια ασφά­λι­σης, είναι 153 ευρώ. Με τη νέα μέθοδο, θα φθάσει τα 219 ευρώ. Θα αυξηθεί, δηλαδή, κατά 43%, σύμφωνα με τον μέσο όρο των συστη­μά­των των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ. Μπορεί, μάλιστα, να αυξηθεί στα 257 ευρώ (+68%) εάν έχει απο­δό­σεις ίσες με τη μέση ετήσια απόδοση των απο­θε­μα­τι­κών του ΕΦΚΑ.

»Είναι καιρός να λεχθεί μία μεγάλη αλήθεια: το εξο­λο­κλή­ρου δια­νε­μη­τικό σύστημα λει­τουρ­γεί μόνον όταν πολλοί εργα­ζό­με­νοι χρη­μα­το­δο­τούν με τις εισφο­ρές τους τις απο­δο­χές λίγων συντα­ξιού­χων. Αυτό ίσχυε παλιά, όχι τώρα. Γιατί η δημο­γρα­φική απειλή δεν επι­τρέ­πει, πια, όλο και λιγό­τε­ροι εργα­ζό­με­νοι να χρη­μα­το­δο­τούν όλο και περισ­σό­τε­ρους συντα­ξιού­χους. Κι όταν οι εισφο­ρές απλώς ανα­δια­νέ­μο­νται χωρίς να επεν­δύ­ο­νται, οδηγούν στη μείωση της μέσης σύντα­ξης. Αυτό το σύστημα αλλάζει.

»Δεν ανα­κα­λύ­πτουμε την πυρί­τιδα. Αλλά ευθυ­γραμ­μι­ζό­μα­στε με ό,τι ισχύει, εδώ και χρόνια, στην Ευρώπη. Το 55% των ασφα­λι­σμέ­νων στη Γερ­μα­νία, το 50% στο Βέλγιο και το 32% στη Γαλλία έχουν προ­αι­ρε­τική ιδιω­τική κεφα­λαιο­ποι­η­τική ασφά­λιση. Ενώ ας σημειω­θεί ότι το 100% των Σουηδών και το 80% των Δανών ασφα­λι­σμέ­νων καλύ­πτο­νται από δημόσια υπο­χρε­ω­τική κεφα­λαιο­ποι­η­τική ασφά­λιση. Αυτός είναι ο δρόμος των χωρών με παρά­δοση στην κοι­νω­νική προ­στα­σία. Κι αυτόν ακο­λου­θούμε.

»Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη πλευρά: Σημα­ντικό μέρος των απο­τα­μιεύ­σεων που θα προ­κύ­πτουν θα επα­νε­πεν­δύ­ε­ται στην εθνική οικο­νο­μία και σε επεν­δύ­σεις οι οποίες θα επι­τα­χύ­νουν την ανά­πτυξη, δημιουρ­γώ­ντας και­νούρ­γιες και πιο καλο­πλη­ρω­μέ­νες δου­λειές. Διπλό το όφελος, συνεπώς: Οι νέοι εργα­ζό­με­νοι θα πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τον δημόσιο πλούτο για να επι­στρέ­ψει σε αυτούς μέσω των αυξη­μέ­νων συντά­ξεων.

»Και κάτι ακόμη. Καθώς επέν­δυση σημαί­νει και ρίσκο, στο νέο σύστημα υπάρχει ρητή εγγύηση του Δημο­σίου περί «μη αρνη­τι­κής από­δο­σης». Σε κάθε περί­πτωση, δηλαδή, και ανε­ξάρ­τητα από τη συμπε­ρι­φορά των αγορών, καμία επι­κου­ρική σύνταξη δεν θα μπορεί να είναι χαμη­λό­τερη από αυτήν που αντι­στοι­χεί στις εισφο­ρές που θα έχουν κατα­βλη­θεί, συν τον πλη­θω­ρι­σμό. Αυτό σημαί­νει ασφά­λεια στην ασφά­λιση.

»Σημαί­νει, όμως, και κοι­νω­νική δικαιο­σύνη. Γιατί αν μέχρι σήμερα μόνο οι οικο­νο­μικά ισχυ­ρό­τε­ροι είχαν τη δυνα­τό­τητα για παράλ­ληλη πρό­σθετη επι­κου­ρική ασφά­λιση, το δικαί­ωμα αυτό τώρα γενι­κεύ­ε­ται. Και, μάλιστα, με τρόπο θεσμικό, οργα­νω­μένο και διαφανή. Γιατί όλοι οι νέοι ασφα­λι­σμέ­νοι, πλέον, θα μπορούν να απο­τα­μιεύ­ουν, αλλά και να αυξά­νουν τα ποσά των εισφο­ρών τους, οι οποίες θα συσ­σω­ρεύ­ο­νται.

»Τέλος, οι συντά­ξεις των σημε­ρι­νών μπα­μπά­δων ή μαμάδων, παπ­πού­δων ή για­γιά­δων δεν επη­ρε­ά­ζο­νται στο παρα­μι­κρό. Το όποιο λογικό δημο­σιο­νο­μικό κόστος απαι­τη­θεί για τη μετά­βαση στο νέο καθε­στώς θα καλυ­φθεί από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Και, έτσι, χωρίς να επι­βα­ρυν­θούν τα δεδο­μένα θεμέλια των παλιό­τε­ρων γενεών, θα μπορεί να οικο­δο­μη­θεί με δυνα­μι­σμό η εξέλιξη των νεό­τε­ρων.

»Συμπέ­ρα­σμα: Το νέο κεφα­λαιο­ποι­η­τικό ασφα­λι­στικό σύστημα σπάει τα δεσμά του παρελ­θό­ντος, απε­λευ­θε­ρώ­νο­ντας τη δύναμη του αύριο. Γιατί στο εξής, κάθε νέος μας θα γνω­ρί­ζει ότι ο μόχθος του θα απο­τα­μιευ­τεί έξυπνα και σωστά, δια­σφα­λί­ζο­ντας το δικό του αύριο με ασφά­λεια και σιγου­ριά. Δεν μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε το παρελ­θόν. Αλλά σίγουρα μπο­ρούμε να κερ­δί­σουμε το μέλλον. Και το μέλλον ανήκει στους νέους».