Θα είναι υποψήφιος στις εκλογές ο Βενιζέλος;

Ο πρώην αντι­πρό­ε­δρος της κυβέρ­νη­σης σε μια νέα συνέ­ντευξή του μιλά για ανάγκη συγκυ­βέρ­νη­σης των φιλο­ευ­ρω­παϊ­κών δυνά­μεων του τόπου, αλλά αφήνει χωρίς ξεκά­θαρη απά­ντηση αν ο ίδιος θα είναι ξανά υπο­ψή­φιος και υπό ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις

Αν κάτι δεν είναι ο Βαγ­γέ­λης Βενι­ζέ­λος είναι πως δεν είναι τσι­γκού­νης στις δημό­σιες παρεμ­βά­σεις του. Ομιλίες στη Βουλή και δια­λέ­ξεις, παρου­σιά­σεις βιβλίων -την περα­σμένη Τετάρτη συμ­με­τείχε σε δύο μέσα στο ίδιο βράδυ-, αναρ­τή­σεις στα social media και βεβαίως συνε­ντεύ­ξεις είναι σχεδόν στην ημε­ρή­σια διάταξη. Ο πρώην αντι­πρό­ε­δρος της κυβέρ­νη­σης έχει πολλά να πει, είναι γνωστό πως διεκ­δι­κεί έναν αυτό­φωτο ρόλο εκτός κομ­μα­τι­κών περι­χα­ρα­κώ­σεων.

Τώρα όμως, σε αυτή τη συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε στο περιο­δικό «Reporter» το οποίο κυκλο­φο­ρεί με το «Πρώτο Θέμα», ο κ. Βενι­ζέ­λος, ενώ απαντά στα συνήθη ερω­τή­ματα -είναι υπέρ μιας κυβέρ­νη­σης συνερ­γα­σίας των φιλο­ευ­ρω­παϊ­κών δυνά­μεων, έπειτα από τις επό­με­νες εκλογές και περι­γρά­φει ως βασική προ­τε­ραιό­τητα το σπάσιμο του τεχνη­τού δίπολου ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ- έρχεται αντι­μέ­τω­πος με μια ερώτηση που δεν του έχει ξανα­γί­νει τόσο ευθέως: Θα είστε υπο­ψή­φιος στις επό­με­νες εθνικές εκλογές; Υπάρ­χουν όροι και προ­ϋ­πο­θέ­σεις για αυτό; Η απά­ντηση που δίνει αν μη τι άλλο μη ξεκά­θαρη…

Μία εβδο­μάδα μετά το συνέ­δριο της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης ο κ. Βενι­ζέ­λος δια­πι­στώ­νει ότι «η οργα­νω­τική σύμπραξη είναι σημα­ντική αλλά από μόνη της δεν λύνει κανένα θέμα που αφορά τη χώρα και το γενικό συμ­φέ­ρον του ελλη­νι­κού λαού».

Στο ερώτημα για τι πρέπει να γίνει ώστε ο χώρος του κέντρου να απο­κτή­σει εκλο­γική και κοι­νω­νική δυνα­μική, ο κ. Βενι­ζέ­λος είναι ξεκά­θα­ρος και επι­μέ­νει στον όρο «προ­ο­δευ­τικό κέντρο», ούτε «κεντρο­α­ρι­στερά», ούτε μπροστά και αρι­στερά», ούτε τίποτε άλλο.

«Ο πολι­τι­κός αυτο­προσ­διο­ρι­σμός του χώρου που ιστο­ρικά επι­κρά­τησε να ονο­μά­ζε­ται δημο­κρα­τική παρά­ταξη σχε­τί­ζε­ται με την κοι­νω­νική και εκλο­γική στό­χευση που πρέπει να έχει στην εποχή μας ο χώρος αυτός», εξηγεί ο κ. Βενι­ζέ­λος για να συμπλη­ρώ­σει: «Με την υπο­χρέ­ωση του να ακυ­ρώ­σει τον τεχνητό διπο­λι­σμό ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, να μην επι­τρέ­ψει στη ΝΔ να καλύψει την περιοχή του κέντρου και στο ΣΥΡΙΖΑ να εμφα­νί­ζε­ται ως εκδοχή της κεντρο­α­ρι­στε­ράς και συνο­μι­λη­τής της Ευρω­παϊ­κής σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας. ‏Το προ­ο­δευ­τικό κέντρο που περι­λαμ­βά­νει όσους νιώθουν προ­ο­δευ­τι­κοί δημο­κρά­τες, εκσυγ­χρο­νι­στές, μεταρ­ρυθ­μι­στές, σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες, δημο­κρά­τες σοσια­λι­στές, οικο­λό­γοι, φιλε­λεύ­θε­ροι υπε­ρα­σπι­στές των δικαιω­μά­των και ελευ­θε­ριών, σπάει τον τεχνητό διπο­λι­σμό και υπερ­βαί­νει τον παρα­δο­σιακό άξονα αρι­στερά – δεξιά που δεν συμπί­πτει πλέον με τον άξονα προ­ο­δευ­τι­κός – συντη­ρη­τι­κός καθώς ο εθνι­κο­λαϊ­κι­σμός έχει ενώσει τον αρι­στερό και τον δεξιό συντη­ρη­τι­σμό. Πρέπει να κατα­νο­ή­σουμε τα αιτία της αμη­χα­νίας της Ευρω­παϊ­κής Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας. Να αντλή­σουμε συμπε­ρά­σματα από χώρες όπως η Ιταλία με το Δημο­κρα­τικό Κόμμα και η Γαλλία με το κίνημα Μακρόν.

» ‏Ολα αυτά τα συζη­τή­σαμε το 2015 στο συνέ­δριο του ΠΑΣΟΚ και κάναμε ομόφωνα την επιλογή του προ­ο­δευ­τι­κού κέντρου. Αυτό θύμισα. Η συνεχής ανα­κύ­κλωση της συζή­τη­σης αυτής κου­ρά­ζει και απο­θαρ­ρύ­νει τους πολίτες γιατί στέλνει αμφί­θυμα μηνύ­ματα ως προς το τι θέλει ο χώρος μας πολι­τικά…» κατα­λή­γει.

Θα είναι λοιπόν ο ίδιος υπο­ψή­φιος στις επό­με­νες εκλογές; ‏«Θα είμαι ενεργά παρών όσο υπάρ­χουν κρί­σι­μες εθνικές περι­στά­σεις. Αυτό νομίζω ότι αρκεί ως απά­ντηση». Αρκεί; O χρόνος θα δείξει.

Η «Ελλάδα μετά» για την οποία μιλά τον τελευ­ταίο καιρό ο κ. Βενι­ζέ­λος είναι κάτι πολύ ευρύ­τερο, που απαιτεί, όπως εξηγεί, σύμπραξη όλων των φιλευ­ρω­παϊ­κών δυνά­μεων.

‏«Η “Ελλάδα μετά” είναι η Ελλάδα ξανά κανο­νικό και πραγ­μα­τικά ισότιμο κράτος μέλος της ΕΕ και της Ευρω­ζώ­νης, με δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης στις αγορές με λογικά επι­τό­κια, με, με εθνική απο­τα­μί­ευση, με ισχυρό και λει­τουρ­γικό τρα­πε­ζικό σύστημα που δέχεται ξανά κατα­θέ­σεις και χρη­μα­το­δο­τεί επεν­δύ­σεις που δημιουρ­γούν νέες θέσεις εργα­σίας και τρο­φο­δο­τούν ρυθμό ανά­πτυ­ξης μεγα­λύ­τερο του μέσου όρου της ζώνης του ευρώ. Η “Ελλάδα μετά” είναι στραμ­μένη στο μέλλον. Αξιο­ποιεί τα συγκρι­τικά της πλε­ο­νε­κτή­ματα που βρί­σκο­νται στη γη μας και τους ανθρώ­πους μας. Μετέχει στις προ­κλή­σεις της τέταρ­της βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης. Έχει απο­κτή­σει δημο­σιο­νο­μικό χώρο ανα­πνοής που της επι­τρέ­πει να ξεφύγει από την παγίδα της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης και των υψηλών εισφο­ρών. Η “Ελλάδα μετά” δια­θέ­τει βιώσιμο ασφα­λι­στικό σύστημα με δημόσιο πυλώνα αλλά και με επαγ­γελ­μα­τικά ταμεία και ιδιω­τι­κούς ασφα­λι­στι­κούς λογα­ρια­σμούς. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει η κοι­νω­νία να υιο­θε­τή­σει το μεταρ­ρυθ­μι­στικό πρό­ταγμα. Την ανάγκη ενί­σχυ­σης της εθνικής αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας. Αυτή είναι η Νέα Αλλαγή που απαντά στη μιζέρια, την παραί­τηση, την στα­σι­μο­χρε­ο­κο­πία. Πρώτο βήμα είναι όμως η πολι­τική αλλαγή, η μετα­βολή των πολι­τι­κών συσχε­τι­σμών με εκλογές που οδηγούν σε κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας των δημο­κρα­τι­κών φιλο­ευ­ρω­παϊ­κών δυνά­μεων. Με τον ηττη­μένο ΣΥΡΙΖΑ να καλεί­ται να μετά­σχει χωρίς όμως να μπορεί να παρε­μπο­δί­σει τις εξε­λί­ξεις», λέει.

‏Ο κ. Βενι­ζέ­λος θεωρεί τη σημε­ρινή κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ως μέγα πρό­βλημα. ‏«Οι δεσμεύ­σεις που έχει ανα­λά­βει η σημε­ρινή κυβέρ­νηση είναι αδια­νό­η­τες σε διάρ­κεια. Είναι ανι­στό­ρη­τες και ανο­μι­μο­ποί­η­τες», τονίζει.

Θα μπο­ρούσε ο Αλέξης Τσίπρας να γίνει ένας Ούγκο Τσάβες; ‏«Μέσα στην ΕΕ ευτυχώς όχι. Απαι­τεί­ται όμως επα­γρύ­πνηση και υπε­ρά­σπιση της αντι­προ­σω­πευ­τι­κής δημο­κρα­τίας και του κράτους δικαίου», απαντά, περι­γρά­φο­ντας το πρό­βλημα.

Αλλά δεν έχουν και οι κυβερ­νή­σεις στις οποίος ο ίδιος συμ­με­τείχε ευθύνη για την ανά­δειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως μέγιστη πολι­τική δύναμη; Ο κ. Βενι­ζέ­λος το απο­δέ­χε­ται αυτό. Και λέει: «Το βασικό λάθος της προη­γού­με­νης περιό­δου ήταν η αμφι­θυ­μία των κυβερ­νη­τι­κών κομ­μά­των, δηλαδή των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών τους στε­λε­χών. Το συνεχές αίσθημα αμφι­βο­λίας και ενοχής. Η απουσία στοι­χειώ­δους συναί­νε­σης εκ μέρους της αντι­πο­λί­τευ­σης. Η παρά­λειψη να εξη­γη­θούν στην κοινή γνώμη οι βασικές μας επι­λο­γές από πλήθος στε­λε­χών που προ­τι­μού­σαν να μένουν σιωπηλά και σε από­σταση. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να κυριαρ­χή­σουν η συνω­μο­σιο­λο­γία, τα ψέματα, οι μύθοι, οι ψευ­δαι­σθή­σεις έστω».

protagon.gr