Συλλυπητήρια του Δημήτρη Γάκη για την απώλεια του Βαγγέλη Παυλίδη

«Είναι μια πολύ δύ­σκο­λη ώρα. Δεν μπο­ρείς να βρεις λέ­ξεις για να πε­ρι­γρά­ψεις την προ­σω­πι­κό­τη­τα, αυτή την χει­μαρ­ρώ­δη προ­σω­πι­κό­τη­τα, του Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη. Η Ρόδος, η Ελ­λά­δα αλλά και η πα­γκό­σμια τέχνη έχα­σαν έναν με­γά­λο άνδρα. Ο Τύπος, ένα πο­λι­τι­κά «αυ­θά­δι­κο» – αλλά αλη­θι­νά αν­θρώ­πι­νο – πε­νά­κι. Υπήρ­ξε πρω­τερ­γά­της του αντι­δι­κτα­το­ρι­κού αγώνα και της υπε­ρά­σπι­σης των πο­λι­τι­στι­κών μνη­μεί­ων και του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος στη Ρόδο στα δύ­σκο­λα εκεί­να χρό­νια. Στην με­τα­πο­λί­τευ­ση, συ­νέ­χι­σε να είναι παρών σ’ όλα τα με­τε­ρί­ζια της ζωής.

Με μια ση­μα­ντι­κή δια­δρο­μή στο καλ­λι­τε­χνι­κό, κοι­νω­νι­κό, πο­λι­τι­κό και αγω­νι­στι­κό «γί­γνε­σθαι» της Ρόδου, με βαθιά απο­τυ­πώ­μα­τα στην ελ­λη­νι­κή και πα­γκό­σμια ει­κα­στι­κή τέχνη, ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης, αφή­νει με­γά­λο και δυ­σα­να­πλή­ρω­το κενό στην πο­λι­τι­κή γε­λοιο­γρα­φία, της οποί­ας υπήρ­ξε ένας κο­ρυ­φαί­ος εκ­φρα­στής, μά­χι­μος, δια­κρι­τά επι­κρι­τι­κός, καυ­στι­κά χιου­μο­ρι­στι­κός και ανυ­πο­χώ­ρη­τα ανα­τρε­πτι­κός, όπου πί­στευε ότι χρειά­ζο­νταν. Αφο­σιω­μέ­νος μέχρι το με­δού­λι στην πα­γκό­σμια αυτή ει­κα­στι­κή «γλώσ­σα» επι­κοι­νω­νί­ας.

Το κέφι, η ζω­ντά­νια, τα ορά­μα­τα του δεν περ­νού­σαν μόνο μέσα από τα πε­νά­κια του. Ήταν και η συ­ντρο­φιά στην παρέα, ήταν και αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, το κλίμα, που δε σε άφηνε ανε­πη­ρέ­α­στο. Ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης σκι­τσά­ρι­ζε ακρι­βώς όπως ζούσε. Με διά­θε­ση από τη μια να παί­ζει και από την άλλη, να κρι­τι­κά­ρει. Αλλά αυτό ακρι­βώς απο­τε­λεί και το ακρο­γω­νιαίο λι­θά­ρι της «ενή­λι­κης παι­δι­κό­τη­τας» του. Όσοι τον γνω­ρί­σα­με, νιώ­σα­με από την πρώτη στιγ­μή ότι σ’ έκανε δικό του. Κα­θό­μα­σταν και απο­λαμ­βά­να­με και το κέφι του και τις από­ψεις του και τα ορά­μα­τα του και τις ιστο­ρί­ες του από τους ιπ­πό­τες μέχρι το σή­με­ρα.

Ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης ήταν ο άν­θρω­πος που ώριμα και δια­λε­κτι­κά πα­ρου­σί­α­ζε την άποψη του για τα πράγ­μα­τα. Αντι­κει­με­νι­κός, ασυμ­βί­βα­στος και επί­μο­νος στην υπε­ρά­σπι­σή της, αλλά πάντα δί­καιος. Σί­γου­ρα η δική του Λα­χα­νιά, ο Πλά­τα­νος θα χά­σουν μέρος της ταυ­τό­τη­τας τους. Δεν θα φύγει όμως από την μνήμη μας η φι­γού­ρα του στην πλα­τεία της Λα­χα­νιάς.

Αν ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης δεν ήταν ο τε­λευ­ταί­ος με­γά­λος άντρας της Ρόδου, ήταν πά­ντως σί­γου­ρα ένας από τους τε­λευ­ταί­ους. Πολύ βαρύ το τί­μη­μα της απώ­λειας του. Η Ρόδος ορ­φά­νε­ψε. Η Ελ­λά­δα ορ­φά­νε­ψε. Το «με­γά­λο όνει­ρο» Βαγ­γέ­λη εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να το πα­λέ­ψου­με μόνοι μας. Αδύ­να­μοι αλλά έχο­ντας το πα­ρά­δειγ­μα σου στη διεκ­δί­κη­ση του.

«Ό,τι φα­ντά­στη­κε το έζησε σαν αλή­θεια

Κι ό,τι ονει­ρεύ­τη­κε το αφή­νει κλη­ρο­νο­μιά στους άλ­λους …»

Δη­μή­τρης Γάκης

Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ