Πιστοί στις παραδόσεις

Δεν πρό­λα­βαν να σβήσουν τα πυρο­τε­χνή­ματα της υπο­δο­χής του και­νούρ­γιου χρόνου και επι­στρέ­ψαμε στην τοξική μας καθη­με­ρι­νό­τητα. Με καται­γι­στι­κούς ρυθμούς, άρχισαν τα πινγκ-πονγκ αρχό­ντων του τόπου (και παρα­τρε­χά­με­νων) με ατάκες, ειρω­νείες, μπηχτές, ad hominem επι­θέ­σεις. Εξε­λί­ξεις που δεί­χνουν ότι η φυλή βαδίζει με απο­φα­σι­στικά βήματα κι σύμφωνα με τις παρα­δό­σεις της προς το πεπρω­μένο της. Δια­χρο­νικά αντι­με­τω­πί­ζουμε την πολι­τική είτε στην κεντρική σκηνή είτε δυστυ­χώς και στην τοπική, όπως τα αθλη­τικά, σαν παι­χνίδι στο οποίο κάποιος κερ­δί­ζει κι όλοι οι άλλοι χάνουν. Εμείς δια­λέ­γουμε ομάδα και αρχί­ζουμε να τσα­κω­νό­μα­στε. Αυτό είναι ίσως το βασικό πρό­βλημα στη χώρα μας, που παράγει τοξική πολι­τική πόλωση. Πρό­βλημα, το οποίο εκφρά­ζε­ται πιο έντονα στις εκκω­φα­ντι­κές προ­ε­κλο­γι­κές μας περιό­δους, αλλά δυστυ­χώς συνε­χί­ζε­ται και μετά (καλή ώρα). Πολλοί δεν το αντι­λαμ­βά­νο­νται ως πρό­βλημα. Ίσα ίσα, βλέπουν τους τσα­κω­μούς με τις ατάκες και τις μπηχτές, όλο αυτό το gamification της πολι­τι­κής, σαν δια­σκέ­δαση, ως χόμπι, κάτι σαν το Πάμε Στοί­χημα. Αλλά (όπως και ο τζόγος) δεν είναι αθώο παι­χνίδι. Είναι πρό­βλημα. Είναι σύμ­πτωμα μιας βαθιάς παθο­γέ­νειας. Πολι­τι­κοί που μιλάνε και συμπε­ρι­φέ­ρο­νται ως εχθροί, επι­κοι­νω­νία με τοξικά δελτία τύπου, μηδε­νική πρόθεση για συνεν­νό­ηση, στεγνός, στείρος πόλεμος, Δεν ξέρω ποιος το άρχισε. Αν είμαστε οι πολίτες που επι­λέ­ξαμε οτι προ­τι­μάμε να παρα­κο­λου­θούμε την πολι­τική όπως παρα­κο­λου­θούμε το ποδό­σφαιρο, ή αν είναι οι πολι­τι­κοί που απο­φά­σι­σαν πολι­τική κλω­τσο­πα­τι­νά­δας. Πιθα­νό­τατα φταίνε και τα δυο μέρη. Κάποιος, κάπως, κάποτε όμως, πρέπει να κάνει μιαν αρχή. Δεν μπορεί να συνε­χι­στεί η κατά­σταση αυτή έτσι. Και σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, των πολέμων τριγύρω, της ανα­σφά­λειας, της ακρί­βειας αλλά και των τοπικών προ­βλη­μά­των, αντί να ρίξουν τους τόνους με το βλέμμα στους απα­ραί­τη­τους μετε­κλο­γι­κούς συμ­βι­βα­σμούς, αρχηγοί παρα­τά­ξεων, δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι, παρα­τρε­χά­με­νοι και μερίδα των ΜΜΕ, πυρο­δο­τούν την πόλωση, νομί­ζο­ντας ότι έτσι, βρα­χυ­πρό­θε­σμα, θα κερ­δί­σουν. Ο χρόνος όμως, περνάει. Μακρο­πρό­θε­σμα χάνουμε πάλι, όλες και όλοι. Επι­κε­φα­λής τοπικών αρχών και αντι­πο­λί­τευση έχουν υπο­χρέ­ωση να προ­ά­γουν τον πολι­τικό πολι­τι­σμό και να βρουν κοινά σημεία αντι­με­τώ­πι­σης  των μεγάλων προ­κλή­σεων