Ωρα ευθύνης και ομονόησης

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Ο αεί­μνη­στος εθνάρ­χης Κων­στα­ντί­νος Κα­ρα­μαν­λής είπε ότι «στην πο­λι­τι­κή υπάρ­χουν πράγ­μα­τα που λέ­γο­νται και δεν γί­νο­νται και πράγ­μα­τα που γί­νο­νται και δεν λέ­γο­νται». Κο­ρυ­φαί­ος θε­σμός της πο­λι­τι­κής είναι η δι­πλω­μα­τία που μέσα από σύν­θε­τες πρα­κτι­κές δια­χει­ρί­ζε­ται και διεκ­πε­ραιώ­νει τις εξω­τε­ρι­κές σχέ­σεις ενός λαού, μιας χώρας, ή ενός έθνους. Στη δι­πλω­μα­τία λοι­πόν πρέ­πει να γνω­ρί­ζει κα­νείς πότε πρέ­πει να ανε­βά­σεις τους τό­νους και πότε θα δια­τη­ρή­σεις τη ψυ­χραι­μία σου προ­κει­μέ­νου να κα­τα­φέ­ρεις αυτό που θες.

Η χώρα διέρ­χε­ται μια κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο με πολύ σο­βα­ρές εξε­λί­ξεις στις σχέ­σεις της με την Τουρ­κία. Η τουρ­κι­κή ηγε­σία προ­σπα­θεί να βγει από τη δι­πλω­μα­τι­κή της απο­μό­νω­ση στην οποία έχει πε­ριέλ­θει τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

Επι­διώ­κει να πε­τύ­χει τε­τε­λε­σμέ­να στη Με­σό­γειο ανα­ζη­τώ­ντας συμ­μά­χους προ­κει­μέ­νου να ενι­σχύ­σει τη θέση της στην πε­ριο­χή. Η συμ­φω­νία που υπέ­γρα­ψε με τη Λιβύη για τα θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα στη Με­σό­γειο όταν ανά­με­σα τους υπάρ­χει ο τε­ρά­στιος όγκος της Κρή­της, εκτός από αγε­ω­γρά­φη­τη κί­νη­ση υπο­κρύ­πτει και σκο­πι­μό­τη­τα.

Με έωλα και αβά­σι­μα επι­χει­ρή­μα­τα απώ­τε­ρος σκο­πός είναι η ενί­σχυ­ση της δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής της θέσης ένα­ντι της Ελ­λά­δας όταν ξε­κι­νή­σουν κά­ποια στιγ­μή οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για τα όρια της ελ­λη­νι­κής και τουρ­κι­κής ΑΟΖ. Με το έτσι θέλω λοι­πόν “διέ­γρα­ψε” από τον χάρτη την υφα­λο­κρη­πί­δα της Κρή­της, της Ρόδου, του Κα­στελ­λό­ρι­ζου και προ­ε­ξέ­τει­νε τις βλέ­ψεις της μέχρι την ανα­το­λι­κή Λιβύη θε­ω­ρώ­ντας την Ελ­λά­δα κρά­τος μειω­μέ­νης κυ­ριαρ­χί­ας που πρέ­πει να απο­δε­χθεί τις απαι­τή­σεις μιας πε­ρι­φε­ρεια­κής δύ­να­μης.

Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης και η εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή τους τε­λευ­ταί­ους μήνες ακο­λου­θεί μια τα­κτι­κή διε­θνο­ποί­η­σης των τουρ­κι­κών προ­κλή­σε­ων που φαί­νε­ται να απο­δί­δει. Η Άγκυ­ρα μέρα με την μέρα μοιά­ζει να κι­νεί­ται ολο­έ­να και με πιο γρή­γο­ρους ρυθ­μούς στο δρόμο της απο­μό­νω­σης καθώς ισχυ­ρές χώρες και διε­θνείς ορ­γα­νι­σμοί απο­δο­κι­μά­ζουν και κα­τα­δι­κά­ζουν την οδό έντα­σης που έχει επι­λέ­ξει. Η Αί­γυ­πτος, η Κύ­προς, το Στέιπ Ντι­πάρ­τμεντ, το Ρω­σι­κό Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, η Λι­βυ­κή Βουλή ο εκ­πρό­σω­πος του ΟΗΕ για τις συ­νο­μι­λί­ες της Λι­βύ­ης έχουν εκ­φρά­σει την αντί­θε­ση τους στο Μνη­μό­νιο και ανη­συ­χούν για κλι­μά­κω­ση της έντα­σης με αφορ­μή τις τουρ­κι­κές κι­νή­σεις. Η ΕΕ με σκλη­ρή ανα­κοί­νω­ση της απο­δο­κι­μά­ζει ρητά τη θέση για το ξε­γύ­μνω­μα των νη­σιών από θα­λάσ­σιες ζώνες, αλλά και η ανα­κοί­νω­ση του Ισ­ραη­λι­νού Υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών έχει ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα.

Η συ­νά­ντη­ση του Έλ­λη­να Πρω­θυ­πουρ­γού με τον Τούρ­κο Πρό­ε­δρο σαφώς και δεν ήταν εύ­κο­λη υπό­θε­ση.

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα για το πόσο καλά ή πόσο άσχη­μα πήγε η επαφή των δύο ηγε­τών θα εξε­τα­στούν σε συ­νάρ­τη­ση με το ποιες θα είναι οι εξε­λί­ξεις στο με­τα­να­στευ­τι­κό αλλά και στο ζή­τη­μα των θα­λάσ­σιων ζωνών όπου είναι δια­χρο­νι­κές οι απα­ρά­δε­κτες αξιώ­σεις της Τουρ­κί­ας.

Στη δε­δο­μέ­νη λοι­πόν συ­γκυ­ρία που τα εθνι­κά ζη­τή­μα­τα χτυ­πούν κόκ­κι­νο και οι πο­λί­τες πα­ρα­κο­λου­θούν με με­γά­λη προ­σο­χή, ο αρ­χη­γός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης επέ­λε­ξε να ανε­βά­σει το θέμα πολύ ψηλά.

Ο κ. Τσί­πρας κα­τη­γο­ρεί την κυ­βέρ­νη­ση ότι δεν ενερ­γο­ποιεί τις κυ­ρώ­σεις ενα­ντί­ον της Τουρ­κί­ας την ώρα που η ενερ­γο­ποί­η­ση των κυ­ρώ­σε­ων είναι αρ­μο­διό­τη­τα της ΕΕ και όχι της Ελ­λά­δας.

Εγκα­λεί επί­σης την κυ­βέρ­νη­ση ότι δεν έχει προ­βεί σε σύ­γκλι­ση συμ­βου­λί­ου πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών- η στήλη πι­στεύ­ει ότι αυτό θα γίνει τις επό­με­νες μέρες- κάτι που ό ίδιος δεν έπρα­ξε κατά την έναρ­ξη των συ­ζη­τή­σε­ων για τις Πρέ­σπες. Απε­να­ντί­ας ο ίδιος κά­λε­σε τους πο­λι­τι­κούς αρ­χη­γούς και τους ενη­μέ­ρω­σε με­μο­νω­μέ­να όταν ήδη είχαν ολο­κλη­ρω­θεί οι δια­δι­κα­σί­ες.

Τα εθνι­κά θέ­μα­τα απαι­τούν κοινό τόπο και όχι έντο­νη και επι­θε­τι­κή αντι­πο­λι­τευ­τι­κή ρη­το­ρι­κή.

Απαι­τούν συ­νερ­γα­σί­ες σιω­πη­λές και απο­τε­λε­σμα­τι­κές. Το 1976 ο Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου με το «βυ­θί­σα­τε το Χόρα» ζή­τη­σε πιο σκλη­ρή στάση από την Κυ­βέρ­νη­ση σε συ­νεν­νό­η­ση τότε με τον Πρω­θυ­πουρ­γό. Αν ο κ. Τσί­πρας λοι­πόν ζη­τού­σε από την κυ­βέρ­νη­ση να ασκή­σει ποιο σκλη­ρή τα­κτι­κή και στάση από να κα­τη­γο­ρεί για πα­θη­τι­κό­τη­τα και κα­τευ­να­σμό ….. τότε τα λόγια θα είχαν δια­φο­ρε­τι­κή βα­ρύ­τη­τα και αξία.

ΥΓ. Επί ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπήρ­ξαν δη­λώ­σεις ότι η χώρα θα μεί­ω­νε τους εξο­πλι­σμούς και σε πε­ρί­πτω­ση τουρ­κι­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας «ΘΑ ΡΙ­ΣΚΑ­ΡΑ­ΜΕ»

Οι λέ­ξεις έχουν την αξία και το βάρος τους. «Κι όταν οι άν­θρω­ποι ξε­χνούν πάντα θυ­μού­νται εκεί­νες».