Πέθανε η σπουδαία θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη

Πέ­θα­νε το πρωί της Κυ­ρια­κής η σπου­δαία θε­α­τρι­κή συγ­γρα­φέ­ας Λούλα Ανα­γνων­στά­κη.

H Λούλα Ανα­γνω­στά­κη γεν­νή­θη­κε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη το 1934 και ήταν μι­κρό­τε­ρη αδελ­φή του ποι­η­τή Μα­νό­λη Ανα­γνω­στά­κη. Η Λούλα Ανα­γνω­στά­κη σπού­δα­σε και πήρε πτυ­χίο από τη Νο­μι­κή Σχολή του Αρι­στο­τέ­λειου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Πα­ντρεύ­τη­κε τον συγ­γρα­φέα και κα­θη­γη­τή ψυ­χια­τρι­κής Γιώρ­γο Χει­μω­νά και είναι η μη­τέ­ρα του συγ­γρα­φέα Θα­νά­ση Χει­μω­νά.

Η νε­κρώ­σι­μος ακο­λου­θία θα τε­λε­στεί την Τρίτη 10/10 στο πρώτο νε­κρο­τα­φείο Αθη­νών στις τέσ­σε­ρις το με­ση­μέ­ρι.

Τα έργα της

Τα πρώτα τρία μο­νό­πρα­κτα έργα της Ανα­γνω­στά­κη ανέ­βη­καν για πρώτη φορά στη σκηνή το 1965 και εκ­δό­θη­καν σε βι­βλίο το 1974: ήταν η Η δια­νυ­κτέ­ρευ­ση, Η πόλη και Η πα­ρέ­λα­ση, τα οποία πρω­το­πα­ρου­σιά­σθη­καν σε μία ενιαία πα­ρά­στα­ση στο Θέ­α­τρο Τέ­χνης από τον Κά­ρο­λο Κουν. Ακο­λού­θη­σε το τρί­πρα­κτο έργο Η συ­να­να­στρο­φή, που πα­ρου­σιά­σθη­κε στο Εθνι­κό Θέ­α­τρο το 1967.

Τα με­τα­γε­νέ­στε­ρα έργα της έχουν ανε­βεί στο Εθνι­κό Θέ­α­τρο, στο Θέ­α­τρο Τέ­χνης και σε άλλες χώρες, όπως η Κύ­προς, η Γαλ­λία, το Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο, η Ιτα­λία και η Πο­λω­νία. Αυτά είναι τα εξής:

Αντό­νιο ή το μή­νυ­μα (1972)

Η νίκη (1978)

Η κα­σέ­τα (1982)

Ο ήχος του όπλου (1987)

Δια­μά­ντια και μπλουζ (1990)

Το τα­ξί­δι μα­κριά (1995)

Ο ου­ρα­νός κα­τα­κόκ­κι­νος (μο­νό­πρα­κτο, 1998)

Σ’ εσάς που με ακού­τε (2003)

Ο Γιώρ­γος ως Άμλετ, Τα κεί­με­να των Φι­λίπ­πων 2009-2014 (2015) Κάπα Εκ­δο­τι­κή

Ο πρό­λο­γος από την συ­νέ­ντευ­ξη που είχε δώσει η Λούλα Ανα­γνω­στά­κη στο «Βήμα» το 2016 

Η Λούλα Ανα­γνω­στά­κη είναι η μόνη γυ­ναί­κα θε­α­τρι­κή συγ­γρα­φέ­ας της με­τα­πο­λε­μι­κής πε­ριό­δου που έγινε τόσο γνω­στή. Οι θε­α­τρό­φι­λοι δεν ήθε­λαν να χά­σουν έργο της, γιατί συ­γκι­νού­νταν από την αμε­σό­τη­τα του λόγου της, την κα­θα­ρό­τη­τά του, τις ανα­φο­ρές σε συλ­λο­γι­κές μνή­μες, που δο­νού­σαν κά­ποιο δικό τους κρυφό κομ­μά­τι, και από την ψυ­χο­λο­γι­κή προ­σέγ­γι­ση των ηρώων της. Τα κεί­με­νά της ήταν εμ­μέ­σως πο­λι­τι­κά και πολύ αν­θρώ­πι­να. Τα θέ­α­τρα γέ­μι­ζαν. Οι επι­τυ­χί­ες δια­δέ­χο­νταν η μία την άλλη. Εκεί­νη κρυ­βό­ταν πίσω από τα μαύρα γυα­λιά της.

Συ­νέ­τρε­ξαν και άλλα, εκτός της γρα­φής, για να γίνει θρύ­λος. Λεπτή, κομψή και αέ­ρι­νη, κυ­κλο­φο­ρού­σε στους δρό­μους της Αθή­νας, και κυ­ρί­ως του Κο­λω­να­κί­ου, χωρίς κα­νείς να βλέ­πει τα μάτια της. Ωστό­σο, πίσω από τα γυα­λιά της ήταν πάντα χα­μο­γε­λα­στή, πρό­θυ­μη για συ­ζή­τη­ση, δια­κρι­τι­κή, ευ­γε­νι­κή, και αν όλα αυτά τα στοι­χεία μοιά­ζουν κοι­νό­το­πα, εκεί­νη έμοια­ζε να τα φέρ­νει από έναν άλλον κόσμο.

Ισως να ήταν ο κό­σμος της με τον Γιώρ­γο Χει­μω­νά, έρω­τας κε­ραυ­νο­βό­λος, ένα coup de foudre όπως της αρέ­σει να λέει, στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’60, ενόσω ήταν πα­ντρε­μέ­νη με τον κρι­τι­κό θε­ά­τρου και ηθο­ποιό Μηνά Χρη­στί­δη. Γάμος δεύ­τε­ρος, λοι­πόν, με τον Χει­μω­νά, ψυ­χί­α­τρο και πε­ζο­γρά­φο, ιδιαί­τε­ρα γοη­τευ­τι­κό δια­νο­ού­με­νο, προ­σω­πι­κό­τη­τα ισχυ­ρή, με βαθιά γνώση όχι μόνο της ψυχής, αλλά και της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας, άξιο με­τα­φρα­στή αρ­χαί­ων κει­μέ­νων. Μαζί έφτια­χναν ένα εκ­κε­ντρι­κό ζευ­γά­ρι μέσα σε μια πο­λυ­τά­ρα­χη και πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νη ζωή, που συχνά έμοια­ζε με εναλ­λασ­σό­με­νο θε­α­τρι­κό ρε­περ­τό­ριο. Μαζί έκα­ναν κι ένα αγόρι, τον Θα­νά­ση, που πλέον είναι συγ­γρα­φέ­ας και ασχο­λεί­ται και με την πο­λι­τι­κή.

Μετά τον πρό­ω­ρο θά­να­το του Χει­μω­νά, που συ­νέ­βη ξαφ­νι­κά, το 2000, στο Πα­ρί­σι, η Λούλα Ανα­γνω­στά­κη άρ­χι­σε να κλεί­νει, όπως κλεί­νουν ένα ένα τα αν­θο­πέ­τα­λα μέσα στο σού­ρου­πο. Ζει μόνη της, στο δια­μέ­ρι­σμα όπου έστη­σε το αφή­γη­μά της· μόνη, αφού πλέον μέσα από τις σε­λί­δες του ξε­πε­τά­χτη­κε ο κακός λύκος. Για καλή της τύχη, όμως, ο γιος της την έχει από κοντά.

Η Λούλα Ανα­γνω­στά­κη έγρα­ψε 12 έργα που σκη­νο­θε­τή­θη­καν και ερ­μη­νεύ­τη­καν από εξαι­ρε­τι­κούς καλ­λι­τέ­χνες. Πιτ­τα­κή, Ζα­βι­τσιά­νου, Κο­νιόρ­δου, Λα­ζα­ρί­δου, Αρ­μέ­νης, Τζώρ­τζο­γλου είναι με­ρι­κά από τα ονό­μα­τα που έδω­σαν πνοή σε ρό­λους της, και Κουν, Βο­για­τζής, Τρι­βι­ζάς, Πα­πα­βα­σι­λεί­ου, Κου­γιουμ­τζής, Αρ­δίτ­της, κά­ποιοι από τους σκη­νο­θέ­τες τους. Τα έργα της ανέ­βη­καν και σε πολ­λές ευ­ρω­παϊ­κές σκη­νές, και στο Πα­ρί­σι, σκη­νο­θέ­της ήταν ο Αντουάν Βιτέζ. Εγρα­ψε και κεί­με­να για το θέ­α­τρο και τη ζωή της, τα οποία συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στο βι­βλίο «Ο ήχος της ζωής» (εκδ. Κα­στα­νιώ­τη).

Τον πε­ρα­σμέ­νο Δε­κέμ­βριο ο ηθο­ποιός Μάνος Κα­ρα­τζο­γιάν­νης ορ­γά­νω­σε ένα με­γά­λο αφιέ­ρω­μα στο Ιδρυ­μα Μι­χά­λης Κα­κο­γιάν­νης για τα 50 χρό­νια της θε­α­τρι­κής πο­ρεί­ας της. Πε­ριε­λάμ­βα­νε ημε­ρί­δες, προ­βο­λές πα­ρα­στά­σε­ων σε σκη­νο­θε­σία του Κουν, ζω­ντα­νή μου­σι­κή από τα έργα της. Ο Κα­ρα­τζο­γιάν­νης, ο οποί­ος σκη­νο­θέ­τη­σε στο πλαί­σιο του αφιε­ρώ­μα­τος και το έργο της «Σ’ εσάς που με ακού­τε», ετοι­μά­ζει τη δια­τρι­βή του στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Γουίν­τσε­στερ επάνω στη δρα­μα­τουρ­γία της θαυ­μά­σιας συγ­γρα­φέ­ως.