Γ. Υψηλάντης: «Οι αναθέσεις των έργων από το Δήμο ούτε σωστά έγιναν, ούτε νόμιμα»

Κύριε Υψη­λά­ντη, να ξεκι­νή­σουμε από την πρό­σφατη συνε­δρί­αση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ρόδου και να σας ρωτήσω σχετικά με το θέμα που ανα­δεί­χθηκε με τις ανα­θέ­σεις που έκανε ο πρό­ε­δρος της Πρω­το­βάθ­μιας Σχο­λι­κής Επι­τρο­πής. Στις τοπο­θε­τή­σεις σας, παρα­θέ­σατε μια σειρά από επι­χει­ρή­ματα για ποιον λόγο η δια­δι­κα­σία ήταν λάθος. Ωστόσο ο δήμαρ­χος ‘κάλυψε’ τον κ. Κούρτη. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Ειλι­κρινά δεν ξέρω τι άλλο μπο­ρούσε να κάνει εκείνη τη στιγμή ο κ. Χατζη­διά­κος. Προ­φα­νώς όλο το προη­γού­μενο διά­στημα άκουγε από τον κ. Κούρτη, ότι όλα έγιναν σωστά και νόμιμα. Η πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως είναι τελείως δια­φο­ρε­τική. Ούτε σωστά έγιναν, ούτε νόμιμα, όπως φάνηκε από την τοπο­θέ­τησή μου. Νομίζω ότι αυτό έγινε απόλυτα αντι­λη­πτό από τον δήμαρχο, έστω κι αν εκείνη τη στιγμή επέλεξε τον χει­ρι­σμό της «συγκρα­τη­μέ­νης κάλυψης». Ελπίζω βέβαια να μην μείνει σ’ αυτήν.

Πάντως ήταν αλγεινή η εικόνα του κ. Κούρτη, που αντί να προ­σπα­θή­σει να δικαιο­λο­γή­σει έστω τα αδι­καιο­λό­γητα, επέλεξε να βγει κι από πάνω, επι­τι­θέ­με­νος στην αντι­πο­λί­τευση με χαρα­κτη­ρι­σμούς για τον τρόπο που κάνει τη δουλειά της. Την ώρα που μάλλον θα έπρεπε να την ευχα­ρι­στεί για την ηπιό­τητα και τη σοβα­ρό­τητα με την οποία χει­ρί­στηκε το θέμα του. Σε προη­γού­με­νες δημο­τι­κές περιό­δους, είμαι βέβαιος πως δεν θα τον χωρούσε η αίθουσα συνε­δριά­σεων.

Ωστόσο το πιο σημα­ντικό για μένα στην συγκε­κρι­μένη υπόθεση -και σ’ αυτό ο δήμαρ­χος είχε απόλυτη επί­γνωση, ανοχή και άρα ευθύνη- είναι ότι όλες αυτές οι ανα­θέ­σεις μικρο­ε­πι­σκευών και συντη­ρή­σεων των σχο­λείων, έγιναν όχι με πόρους του Δήμου ως όφειλε, αλλά από τα κον­δύ­λια που δια­θέ­τει το κράτος για την κάλυψη των λει­τουρ­γι­κών αναγκών των σχο­λι­κών μονάδων. Ξοδεύ­τη­καν μόνο από την Πρω­το­βάθ­μια Σχολική Επι­τροπή, γύρω στις 140.000,00€. Αυτά τα χρήματα θα λείψουν από την κάλυψη των λει­τουρ­γι­κών αναγκών των δημο­τι­κών σχο­λείων και των νηπια­γω­γείων. Κι είναι του­λά­χι­στον αμε­τρο­έ­πεια, τη στιγμή που εσύ τους αφαι­ρείς -και με τον τρόπο μάλιστα που το κάνεις- ένα τερά­στιο ποσό, την ίδια ώρα να στέλ­νεις ραβα­σά­κια στους διευ­θυ­ντές των σχο­λείων υπο­δει­κνύ­ο­ντάς τους ποιο χαρτί Α4 θα πάρουν, μη τυχόν και κάνει κάνα ευρώ παρα­πάνω το πακέτο.

Απο­δεί­χθηκε πάντως, ότι μέχρι τώρα, η δημο­τική αρχή δεν κατά­φερε να δια­χει­ρι­στεί ‘κρίσεις’, όπως τα σκου­πί­δια πέρσι και το πρό­βλημα με το νερό, φέτος. Τι θα λέγατε στον κ. Χατζη­διάκο για τους χει­ρι­σμούς του πάνω σε ανάλογα καυτά θέματα του νησιού;

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν πρό­κει­ται για δια­χεί­ριση «κρίσεων» αλλά για δια­χεί­ριση των στοι­χειω­δών υπο­χρε­ώ­σεων του Δήμου προς τους κατοί­κους και τους επι­σκέ­πτες του νησιού. Και φαντά­ζο­μαι ότι όπως κάθε δήμαρ­χος έτσι και ο κ. Χατζη­διά­κος, θέλει να επι­τύ­χει ένα καλό απο­τέ­λε­σμα στη δια­χεί­ριση των θεμάτων αυτών. Ένα απο­τέ­λε­σμα που θα κρί­νε­ται θετικό ή έστω απο­δε­κτό από τους πολίτες και θα τον απαλ­λάσ­σει από τις σχε­τι­κές γκρί­νιες και δια­μαρ­τυ­ρίες. Το ζήτημα όμως βρί­σκε­ται στη λύση που επι­λέ­γεις. Δεν φτάνει να παράγει μόνο το επι­θυ­μητό απο­τέ­λε­σμα, για να κριθεί ως σωστή. Πρέπει να είναι ταυ­τό­χρονα συμ­φέ­ρουσα για το Δήμο και τον δημότη, πρέπει να έχει προ­ο­πτική συνέ­χειας και ανά­πτυ­ξης, πρέπει να είναι κατ’ ουσία κι όχι κατ’ επίφαση λύση.

Πάρτε για παρά­δειγμα τη δια­χεί­ριση του θέματος της καθα­ριό­τη­τας. Ο δήμαρ­χος επέλεξε ως λύση, να δώσει τη δουλειά σ’ έναν εργο­λάβο με 4,5 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ το χρόνο. Ο εργο­λά­βος προ­φα­νώς θα κάνει τη δουλειά του –όσο πληρώνεται- και το απο­τέ­λε­σμα θα είναι ανεκτό από τους δημότες, γιατί και καλό δεν το λες. Την ίδια ώρα όμως ο Δήμος, δηλαδή οι δημότες, θα συνε­χί­σουν να πλη­ρώ­νουν εκτός από τα 4,5 και τα 6,5 εκα­τομ­μύ­ρια που πλή­ρω­ναν στο προ­σω­πικό που έκανε πριν τον εργο­λάβο τη δουλειά. Γιατί το προ­σω­πικό αυτό δεν απο­λύ­θηκε, υπάρχει. Πόσο καλή λοιπόν μπορεί να είναι η λύση που σχεδόν διπλα­σί­ασε το κόστος της παρε­χό­με­νης υπη­ρε­σίας; Πόσο καλή μπορεί να είναι η λύση, αν ο εργο­λά­βος τέσσερα χρόνια μετά μαζέψει τ’ απορ­ριμ­μα­το­φόρα, τους κάδους κι ότι άλλο εξο­πλι­σμό έφερε -με τα λεφτά του Δήμου φυσικά- κι αφήσει σύξυλο τον Δήμο;

Αλλά και στο θέμα του νερού, ποια λύση δόθηκε από τον Δήμο; Έσκουζε για το πότε θάρθει το νερό από το Φράγμα. Έρχεται – δεν έρχεται, ποιος φταίει – ποιος δεν φταίει, το θέλουμε-δεν το θέλουμε, είναι φτηνό – είναι ακριβό, είναι πόσιμο – δεν είναι, μυρίζει – δεν μυρίζει και τόσα άλλα γραφικά που μας κρά­τη­σαν ξύπνιους στην θερινή παρά­σταση του παρα­λό­γου, αν και ομο­λο­γου­μέ­νως από λιγάκι έως πολύ άπλυ­τους. Ωραία λοιπόν ήρθε το νερό, ξεδί­ψασε και πλύθηκε ο κόσμος και στα­μά­τησε η μουρ­μούρα. Θα μπο­ρούσε αυτό να είναι μια κάποια λύση. Όμως δεν είναι και φαντά­ζο­μαι πως του­λά­χι­στον αυτό το ξέρει η δημο­τική αρχή. Λύση θα είναι όταν κατα­φέ­ρουμε να παίρ­νουμε από το φράγμα όσο περισ­σό­τερο νερό μπο­ρούμε για να μας κοστί­ζει πιο φτηνά, όταν θα κατα­φέ­ρουμε να θέτουμε σιγά σιγά έστω, εκτός λει­τουρ­γίας τις γεω­τρή­σεις για ν’ ανα­κου­φι­σθεί ο υπό­γειος υδρο­φό­ρος του βόρειου τμή­μα­τος του νησιού και πολλά άλλα ακόμα.

Αν λοιπόν αυτή είναι η δια­χεί­ριση των στοι­χειω­δών υπο­χρε­ώ­σεων του Δήμου, τότε το μόνο που έχω να πω,είναι να ευχηθώ να μην χρεια­στεί να δια­χει­ρι­στεί πραγ­μα­τι­κές «κρίσεις».

Κατά την άποψή σας, οι Τοπικές και Δημο­τι­κές Κοι­νό­τη­τες θα έπρεπε να είναι περισ­σό­τερο ανε­ξάρ­τη­τες με ξεχω­ρι­στούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς και αρμο­διό­τη­τες;

Θα είμαι απόλυτα συγκε­κρι­μέ­νος. Οι τοπικές κοι­νό­τη­τες πρέπει ν’ απο­κτή­σουν πρώτα απ’ όλα, πολι­τική αυτο­τέ­λεια έναντι της κεντρι­κής δημο­τι­κής δομής. Κι αυτό σημαί­νει εκλογή των τοπικών συμ­βου­λίων μέσα από ένα ενιαίο τοπικό ψηφο­δέλ­τιο, ανε­ξάρ­τητο των δημο­τι­κών παρα­τά­ξεων. Ταυ­τό­χρονα πρέπει ν’ απο­κτή­σουν μια κάποιου βαθμού διοι­κη­τική αυτο­τέ­λεια με την εκχώ­ρηση συγκε­κρι­μέ­νων αρμο­διο­τή­των. Και φυσικά τα προη­γού­μενα δεν μπορούν να λει­τουρ­γή­σουν χωρίς την εκχώ­ρηση αντί­στοι­χων πόρων. Θα έβλεπα πολύ λογικό να καθο­ρι­σθεί ένα ποσοστό του δημο­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού που θα εκχω­ρεί­ται στις κοι­νό­τη­τες και θα κατα­νέ­με­ται σ’ αυτές κυρίως με πλη­θυ­σμιακά κρι­τή­ρια, σε συν­δυα­σμό ίσως και με κάποια άλλα που θα μπο­ρού­σαν να καθο­ρι­σθούν μέσα από ένα δημόσιο διάλογο. Το εκχω­ρού­μενο ποσοστό του δημο­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού,εννο­εί­ται βέβαια πως δεν θα είναι ισο­δύ­ναμο ελε­η­μο­σύ­νης.

Σας βρίσκει σύμφωνο η πρόταση του ΥΠΕΣ για απλή ανα­λο­γική στην Τ.Α. και για ποιον λόγο;

Ας δούμε το σημε­ρινό μοντέλο διοί­κη­σης των Δήμων. Είναι αυστηρά δημαρ­χο­κε­ντρικό, δηλαδή ο δήμαρ­χος εκτός της εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας, έχει επί της ουσίας και το προ­νό­μιο χάραξης πολι­τι­κής, το οποίο εκ του νόμου δεν του ανήκει γιατί είναι αρμο­διό­τητα του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου. Σ’ αυτό συντε­λεί και το γεγονός ότι η μειο­ψη­φική συμπο­λί­τευση χάρη στον εκλο­γικό νόμο έχει την απόλυτη πλειο­ψη­φία στο σώμα, παρά το ότι η αντι­πο­λί­τευση αθροι­στικά εκφρά­ζει την πλειο­ψη­φία του εκλο­γι­κού σώματος. Διά­λο­γος ουσίας στο δημο­τικό συμ­βού­λιο δεν γίνεται, όπως δεν γίνεται και χάραξη πολι­τι­κής ειδικά αν αυτή απο­κλί­νει από τις επι­θυ­μίες του δημάρ­χου. Κι όταν το πράγμα ζορίζει, τότε επι­στρα­τεύ­ε­ται η τακτική των κουκιών της κομ­μα­τι­κής πει­θαρ­χίας της δοτής πλειο­ψη­φίας.

Η απά­ντηση στις παθο­γέ­νειες αυτές μπορεί να είναι η καθιέ­ρωση της απλής ανα­λο­γι­κής. Αν μη τι άλλο, εκτιμώ ότι θα οδη­γή­σει σε δια­μόρ­φωση πραγ­μα­τι­κών έστω και περι­στα­σια­κών ή κατά περί­πτωση μετα­βαλ­λό­με­νων πλειο­ψη­φιών, στη βάση πολι­τι­κού δια­λό­γου, σύγκλι­σης και σύν­θε­σης απόψεων. Αυτό βέβαια δεν σημαί­νει ότι η απλή ανα­λο­γική είναι από μόνη της αρκετή. Χρειά­ζο­νται πολλές μεταρ­ρυθ­μί­σεις στον εκλο­γικό νόμο. Όπως ήδη ανέφερα, πιστεύω ότι τα συμ­βού­λια των τοπικών και δημο­τι­κών κοι­νο­τή­των πρέπει να εκλέ­γο­νται μέσα από ενιαίο ψηφο­δέλ­τιο ανε­ξάρ­τητο των παρα­τά­ξεων. Δεν πιστεύω ότι έχει λογική το σημε­ρινό φαι­νό­μενο, άνθρω­ποι που πήραν τους περισ­σό­τε­ρους ψήφους στο χωριό τους, να μην μετέ­χουν καν στο τοπικό συμ­βού­λιο, μόνο και μόνο επειδή η παρά­ταξή τους συνο­λικά δεν πήγε τόσο καλά.

Και βέβαια τα ζητή­ματα του εκλο­γι­κού νόμου δεν είναι τα μόνα ή αν θέλετε τα πιο ουσια­στικά στην ανα­γκαία μεταρ­ρύθ­μιση του θεσμι­κού πλαι­σίου της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης. Όσο η τοπική αυτο­διοί­κηση δεν αποκτά με θεσμικά κατο­χυ­ρω­μένο τρόπο, πολι­τική, διοι­κη­τική και κυρίως οικο­νο­μική αυτο­τέ­λεια έναντι της κεντρι­κής κυβέρ­νη­σης, θα συνε­χί­ζουμε να βιώ­νουμε τη μιζέρια του σημε­ρι­νού στάτους της ετε­ρο­διοί­κη­σης.

Ποια είναι τα σχέδιά σας; Θα διεκ­δι­κή­σετε πάλι τον Δήμο Ρόδου ή όχι; Και τι θα γίνει με την παρά­ταξή σας;

Η παρά­ταξή μας η ΡΟΠΟΑΝ, εκφρά­ζει ένα κομμάτι της κοι­νω­νίας που την τίμησε με την εμπι­στο­σύνη του. Η παρου­σία μας στο δημο­τικό συμ­βού­λιο, νομίζω ότι πολι­τικά ξεπερνά κατά πολύ την αριθ­μη­τική μας δύναμη σ’ αυτό. Αυτό είναι φανερό σ’ όλες τις πτέ­ρυ­γες του σώματος, είναι φανερό και σ’ εσάς που καλύ­πτετε το δημο­τικό ρεπορ­τάζ. Κυρίως όμως το αισθά­νε­ται ο κόσμος, ακόμα κι αυτοί που δεν μας ψήφισαν το 2014. Η αντι­πο­λι­τευ­τική μας παρου­σία είναι συνεπής, τεκ­μη­ριω­μένη, δημιουρ­γική και μαχη­τική όταν απαι­τεί­ται. Είναι παρου­σία χωρίς εξαρ­τή­σεις και κομ­μα­τικά βαρίδια. Ακη­δε­μό­νευτη, βαθιά αυτο­διοι­κη­τική και ταυ­τό­χρονα ενωτική με τις υπό­λοι­πες παρα­τά­ξεις της αντι­πο­λί­τευ­σης. Η ΡΟΠΟΑΝ λοιπόν έχει και μπορεί να προ­σφέ­ρει πράγ­ματα στον τόπο.

Ταυ­τό­χρονα είναι γεγονός ότι ο κόσμος που εκφρά­ζει, κι είναι πολύ περισ­σό­τε­ρος απ’ αυτούς που την ψήφισαν πριν τρία χρόνια, δεν μπορεί να εκφρα­στεί από τις υπό­λοι­πες δημο­τι­κές παρα­τά­ξεις. Συνεπώς υπάρχει και λόγο­ςκαι ανα­γκαιό­τητα παρου­σίας της στις επό­με­νες εκλογές.

Η ΡΟΠΟΑΝ ωστόσο δεν είναι προ­σω­πική υπόθεση κανενός μας. Δεν συναρ­τά­ται με τις επι­λο­γές ή την προ­σω­πική πορεία τη δική μου ή του οποιου­δή­ποτε από μας. Είναι υπόθεση όλων των ανθρώ­πων που βρί­σκουν βήμα έκφρα­σης και θέλουν να προ­σφέ­ρουν στον τόπο μέσα απ’ αυτήν. Σήμερα έχω εγώ την ευθύνη εκπρο­σώ­πη­σής της μαζί με τις δύο συνα­δέλ­φους δημο­τι­κούς συμ­βού­λους. Το τι θα γίνει στις επό­με­νες εκλογές, είναι θέμα δημο­κρα­τι­κού δια­λό­γου και συλ­λο­γι­κών απο­φά­σεων των μελών και των φίλων της παρά­τα­ξης. Κι όταν έρθει η ώρα, οι δια­δι­κα­σίες αυτές θα ανοί­ξουν.