Ποια νοσοκομεία θα συγχωνευτούν – Το σχέδιο για το ΕΣΥ

Οάναρ­χος σχε­δια­σμός του ΕΣΥ, ομοιά­ζο­ντας με «γίγαντα» που κατα­να­λώ­νει πόρους χωρίς να απο­δί­δει τα μέγιστα σε ποιο­τι­κές υπη­ρε­σίες υγείας, είναι η αιτία που η κυβέρ­νηση προ­λο­γί­ζει τη «ριζική ανα­διάρ­θρωση» του υγειο­νο­μι­κού χάρτη. Στόχος είναι με τη μεταρ­ρύθ­μιση που δρο­μο­λο­γεί­ται να ανα­πτυ­χθεί ένα ισχυρό και ευέ­λι­κτο σύμπλεγμα υπη­ρε­σιών που θα αντα­πο­κρί­νε­ται στις προσ­δο­κίες των πολιτών, με το βλέμμα στραμ­μένο στις σύγ­χρο­νες ανάγκες της μετα­παν­δη­μι­κής εποχής.

Στην παρα­δοχή ότι το ΕΣΥ «ασθενεί» προ­χώ­ρησε πρό­σφατα ο Πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης. Με γνώμονα δε τα παν­δη­μικά διδάγ­ματα και χωρίς περι­στρο­φές επι­σή­μανε ότι κατά τη διάρ­κεια των κυμάτων που προ­κά­λεσε ο κορω­νο­ϊός «τα περι­φε­ρειακά νοσο­κο­μεία δοκι­μά­στη­καν».

Ποια νοσο­κο­μεία θα συγ­χω­νευ­τούν – Το σχέδιο για το ΕΣΥ

Τις στρε­βλώ­σεις του παρω­χη­μέ­νου (πλέον) συστή­μα­τος έχουν ξεκι­νή­σει να απο­τυ­πώ­νουν στην ανα­λυ­τική τους έκθεση – που θα απο­τε­λέ­σει το θεμέλιο των επερ­χό­με­νων παρεμ­βά­σεων, οι οποίες συνο­ψί­ζο­νται σε συγ­χω­νεύ­σεις νοσο­κο­μείων και κλι­νι­κών αλλά και σε κατάρ­γηση ή μετα­τροπή ρόλου συγκε­κρι­μέ­νων υγειο­νο­μι­κών μονάδων – τα μέλη ειδικής επι­τρο­πής που έχει συστα­θεί υπό την ηγεσία του υπουρ­γείου Υγείας. Πρό­κει­ται για έμπειρα στελέχη με ενδε­λεχή γνώση του πολύ­πα­θου τομέα της Υγείας – όπως οι καθη­γη­τές Ιωάννης Ν. Υφα­ντό­που­λος, Νίκος Πολύζος, Γιάννης Τούντας, Κυριά­κος Σου­λιώ­της – που έχουν προει­δο­ποι­ή­σει κατά καιρούς για την επεί­γουσα ανάγκη ανα­συ­γκρό­τη­σης. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται δε, ότι ακριβώς μια δεκα­ε­τία πριν οι δυσλει­τουρ­γίες του συστή­μα­τος είχαν μπει ψηλά στην τότε κυβερ­νη­τική ατζέντα ως προ­α­παι­τού­μενο των μνη­μο­νια­κών δεσμεύ­σεων.

Ομως, οι σφοδρές αντι­δρά­σεις που προ­κά­λε­σαν τα τότε σχέδια ήταν μία από τις αιτίες που τολ­μη­ρές πλην όμως θερα­πευ­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις παρέ­μει­ναν στα… συρ­τά­ρια. Πλέον, όμως, η παν­δη­μική εμπει­ρία απο­κα­λύ­πτει ότι δεν υπάρχει περι­θώ­ριο για καθυ­στε­ρή­σεις ούτε και για πολι­τική ατολμία.

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης έχει υπο­γραμ­μί­σει ότι η παν­δη­μία ανέ­δειξε ξεκά­θαρα ένα ΕΣΥ «δύο ταχυ­τή­των», προ­σθέ­το­ντας με νόημα ότι «δεν γίνεται να έχουμε τρία νοσο­κο­μεία μέσα σε ακτίνα 20-30 χιλιο­μέ­τρων».

Τα παρα­δείγ­ματα είναι πολλά: Το Λασίθι απο­τε­λεί μία «ιδιά­ζουσα» περί­πτωση όπου λει­τουρ­γούν τέσ­σε­ρις δομές δευ­τε­ρο­βάθ­μιας φρο­ντί­δας, όμως παρά τις δυσκο­λίες του οδικού άξονα ο κατα­κερ­μα­τι­σμός αυτός υπερ­βαί­νει τις ανάγκες των περίπου 75.000 κατοί­κων. Αντί­στοιχο «μοντέλο» εφαρ­μό­ζε­ται στον νομό Βοιω­τίας όπου σε από­σταση λιγό­τερη των 50 χλμ. βρί­σκο­νται τα νοση­λευ­τικά ιδρύ­ματα Λιβα­δειάς και Θήβας αλλά και στον νομό Αργο­λί­δας όπου οι δομές του Αργους και του Ναυ­πλίου απέχουν μόλις 15 χλμ.

Τα παρά­δοξα, όμως, δεν στα­μα­τούν εδώ: Το νοσο­κο­μείο της Κέρ­κυ­ρας που απο­τε­λεί ένα «δια­μά­ντι» του ΕΣΥ σε ό,τι αφορά τις κτι­ρια­κές του εγκα­τα­στά­σεις αλλά και τον τεχνο­λο­γικό του εξο­πλι­σμό είναι μονίμως υπο­στε­λε­χω­μένο, με απο­τέ­λε­σμα οι ασθε­νείς να απευ­θύ­νο­νται σε νοσο­κο­μεία της Αττικής ή των Ιωαν­νί­νων.

Και εργα­στή­ρια

Οι δρο­μο­λο­γού­με­νες συγ­χω­νεύ­σεις και καταρ­γή­σεις εντού­τοις δεν αφορούν μόνον νοσο­κο­μεια­κές δομές αλλά και εργα­στή­ρια και εξο­πλι­σμό σε μία προ­σπά­θεια εξορ­θο­λο­γι­σμού των δια­θέ­σι­μων δυνά­μεων με στόχο τη δημιουρ­γία ενός ευέ­λι­κτου και απο­δο­τι­κού συστή­μα­τος. Συνεπώς, στο μικρο­σκό­πιο βρί­σκο­νται και τα νοσο­κο­μεία της Αττικής.

Ανάμεσα στις χαρα­κτη­ρι­στι­κές περι­πτώ­σεις κατα­σπα­τά­λη­σης έμψυχων και άψυχων πόρων – όπως ανα­φέ­ρουν στα «ΝΕΑ» καλά πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νες πηγές για εκείνα που δρο­μο­λο­γού­νται – είναι και η πληθώρα νευ­ρο­χει­ρουρ­γι­κών κλι­νι­κών στην επι­κρά­τεια: Συνο­λικά είναι 23 όταν σύμφωνα με τους πλη­θυ­σμια­κούς δείκτες αρκούν μόλις 13 (σε δημόσιο και ιδιω­τικό τομέα).

Επι­πρό­σθετα όμως κατα­γρά­φε­ται μία ακόμη στρέ­βλωση που λει­τουρ­γεί ως «μαύρη τρύπα»: Η πλη­ρό­τητα αρκετών περι­φε­ρεια­κών νοσο­κο­μείων δεν ξεπερνά το 50% με απο­τέ­λε­σμα να μην είναι βιώσιμα, την ώρα που η χώρα πάσχει από δομές μετα­νο­σο­κο­μεια­κής φρο­ντί­δας (όπως είναι τα κέντρα απο­κα­τά­στα­σης, οι μονάδες χρονίως πασχό­ντων κ.ο.κ.).

Αντι­στρό­φως ανάλογα, μεγάλα νοση­λευ­τικά ιδρύ­ματα (π.χ. πανε­πι­στη­μιακά) κατα­γρά­φουν πλη­ρό­τητα άνω του 90% με απο­τέ­λε­σμα να ανα­πτύσ­σο­νται ράντζα (μια ακόμη… μαύρη σελίδα του ΕΣΥ), όταν το αντί­στοιχο ποσοστό δεν θα έπρεπε να υπερ­βαί­νει το 70% ώστε να είναι σε θέση να αντι­με­τω­πί­σουν έκτα­κτες, αυξη­μέ­νες ανάγκες.

Πηγή tanea.gr