Απορρίφθηκε το αίτημα επαναπροσαρμογής της συμβάσεως για τη λειτουργία του ΧΥΤΑ Νότιας Ρόδου που υπέβαλε κοινοπραξία

Με από­φα­ση που έλαβε το διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο του «ΦΟ.Δ.Σ.Α. Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Α.Ε.» απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση τρο­πο­ποί­η­σης της σύμ­βα­σης πα­ρο­χής της υπη­ρε­σί­ας με αντι­κεί­με­νο «Δια­χεί­ρι­ση και Λει­τουρ­γία ΧΥΤΑ Νό­τιας Ρόδου» και επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­σης επί των όρων ενερ­γο­ποί­η­σης του δι­καιώ­μα­τος προ­αί­ρε­σης που υπέ­βα­λε η κοι­νο­πρα­ξία «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή ΑΕ -Μη­χα­νι­κή Πε­ρι­βάλ­λο­ντος ΑΕ».

Οπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», η κοι­νο­πρα­ξία ανέ­λα­βε την δια­χεί­ρι­ση και λει­τουρ­γία του Χ.Υ.Τ.Α. Νό­τιας Ρόδου με χρο­νι­κή διάρ­κεια τα τρία έτη από της υπο­γρα­φής της ή την συ­μπλή­ρω­ση πο­σό­τη­τας απορ­ριμ­μα­τι­κού όγκου 95.800 τόνων, που με­τα­φρά­ζε­ται, σε ετή­σια βάση, σε 18.600 τό­νους και με δι­καί­ω­μα προ­αι­ρέ­σε­ως μο­νο­ε­τούς διάρ­κειας.

Η οι­κο­νο­μι­κή προ­σφο­ρά της κοι­νο­πρα­ξί­ας, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην αί­τη­ση, δια­μορ­φώ­θη­κε στο ποσό των 20,80 ευρώ ανά τόνο δια­χεί­ρι­σης ει­σερ­χο­μέ­νου φορ­τί­ου και είναι αυ­το­νό­η­το ότι κα­θο­ρί­σθη­κε στο ύψος αυτό σε συ­νέ­χεια των προ­βλέ­ψε­ων των τευ­χών σχε­τι­κά με την συ­νο­λι­κή πο­σό­τη­τα δια­χεί­ρι­σης.

Οπως υπο­στή­ρι­ξε, για λό­γους που δεν ανά­γο­νται σε υπαι­τιό­τη­τά της, η πο­σό­τη­τα απορ­ριμ­μά­των που έχει δια­χει­ρι­στεί είναι μειω­μέ­νη και συ­νο­λι­κά από την έναρ­ξη της σύμ­βα­σης έως σή­με­ρα, το φορ­τίο δια­χεί­ρι­σης ανήλ­θε μόλις σε 38.281,23 τό­νους.

Ανα­πό­φευ­κτη συ­νέ­πεια των ανω­τέ­ρω είναι, η συμ­φω­νη­μέ­νη και προσ­δο­κώ­με­νη, ως βε­βαία, αμοι­βή της να δια­μορ­φω­θεί σε κα­τα­φα­νώς χα­μη­λό­τε­ρα, ένα­ντι των προ­βλε­πό­με­νων εσό­δων, επί­πε­δα.

Επε­σή­μα­νε ότι μόνη πε­ρί­πτω­ση απο­κα­τά­στα­σης της ομα­λό­τη­τας εκτέ­λε­σης της σύμ­βα­σης και της δια­τα­ρα­χθεί­σης οι­κο­νο­μι­κής ισορ­ρο­πί­ας συ­νι­στά η ανα­μόρ­φω­ση της αμοι­βής, ανα­δρο­μι­κά από την εκ­κί­νη­ση της συμ­βά­σε­ως.

Το διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο της εται­ρεί­ας έκανε δεκτή την ει­σή­γη­ση του νο­μι­κού συμ­βού­λου κ. Γιώρ­γου Μαυ­ρο­μά­τη που έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων ότι η ανά­δο­χος επί της ου­σί­ας προ­τεί­νει τρο­πο­ποί­η­ση των όρων της συμ­βά­σε­ως, επ’ωφε­λεία προ­φα­νώς της ιδίας, κάτι το οποίο ου­δό­λως συμ­φω­νή­θη­κε.

Τό­νι­σε πως είναι σαφές, ότι ισχύ­ει ο κίν­δυ­νος της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δια­κιν­δυ­νεύ­σε­ως, ο οποί­ος αφορά στην ίδια, αφού δεν υφί­στα­νται ούτε εγ­γυ­η­μέ­να έσοδα, ούτε εγ­γυ­η­μέ­νο κέρ­δος.

Επε­σή­μα­νε πα­ρα­πέ­ρα ότι η δια­χει­ρι­σθεί­σα από αυτήν πο­σό­τη­τα απορ­ριμ­μά­των, ήταν εξ’αρχής ολι­γό­τε­ρη της υπο­λο­γι­σθεί­σας, πο­σό­τη­τα, η οποία φαί­νε­ται ότι πε­ριο­ρί­σθη­κε πε­ραι­τέ­ρω, λόγω του πε­ριο­ρι­σμού των δρα­στη­ριο­τή­των εξ’αι­τί­ας της παν­δη­μί­ας.

Χα­ρα­κτη­ρί­ζει δε αξιο­πε­ρί­ερ­γο το ό,τι το αί­τη­μα για επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση των όρων της συμ­φω­νί­ας, δεν υπο­βλή­θη­κε πριν από δύο ή ένα του­λά­χι­στον χρόνο όταν προ­φα­νώς ήταν ήδη δια­πι­στω­μέ­νος ο πε­ριο­ρι­σμός των πο­σο­τή­των και των εσό­δων της Κ/Ξ, αλλά επι­λέ­χθη­κε η υπο­βο­λή του, μόλις 45 ημέ­ρες πριν από την συ­μπλή­ρω­ση της αρ­χι­κής διάρ­κειάς της, με σκοπό την ανα­θε­ώ­ρη­ση προς όφε­λός της, των όρων της, αν συμ­φω­νεί­το η πα­ρά­τα­ση της διάρ­κειας της. Θε­ω­ρεί πα­ρα­πέ­ρα αυ­το­νό­η­το, ότι η δια­χεί­ρι­ση μι­κρό­τε­ρης πο­σό­τη­τας, συ­νε­πά­γε­ται και ολι­γό­τε­ρα λει­τουρ­γι­κά έξοδα, τόσο μι­σθο­δο­σί­ας, ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών όσο και κα­τα­να­λώ­σε­ως ενέρ­γειας και ανα­λω­σί­μων υλι­κών.

Προ­σθέ­τει επί­σης ότι διε­νερ­γή­θη­καν επα­νει­λημ­μέ­νως έλεγ­χοι ανα­φο­ρι­κά τόσο με την τή­ρη­ση των συμ­βα­τι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων της Κ/Ξ, όσο και επι­θε­ω­ρή­σεις των εγκα­τα­στά­σε­ων της Κ/Ξ, από τους οποί­ους δια­πι­στώ­θη­καν, σο­βα­ρές πα­ρα­λεί­ψεις αυτής και πλημ­μέ­λειες στην ορθή εφαρ­μο­γή των συμ­φω­νη­θέ­ντων.

Κα­τέ­λη­ξε ότι δεν συ­ντρέ­χει λόγος για οποια­δή­πο­τε επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση των οι­κο­νο­μι­κών όρων της συμ­βά­σε­ως, ενώ ανα­φο­ρι­κά με την εκ­δή­λω­ση εν­δια­φέ­ρο­ντος για επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση των όρων της συμ­φω­νί­ας, και προ­φα­νώς της ανα­προ­σαρ­μο­γής της αμοι­βής της Κ/Ξ, σε πε­ρί­πτω­ση της ασκή­σε­ως του δι­καιώ­μα­τος της προ­αι­ρέ­σε­ως, έκρι­νε ότι εκτός του ότι δεν προ­βλέ­πε­ται από κα­νέ­να όρο της συμ­βά­σε­ως, κάτι τέ­τοιο, δεν συ­ντρέ­χει ούτε κά­ποιος λόγος για να γίνει δεκτό.