Α-τυπος και υπογραμμός: Κράτος “νταβατζής”

Οι υπο­χρε­ώ­σεις των πο­λι­τών απέ­να­ντι στο κρά­τος, απέ­να­ντι στην πο­λι­τεία είναι πολ­λές. Ουκ έστιν αριθ­μός. Εχου­με ανα­ρω­τη­θεί όμως ποτέ ποιες είναι αντί­στοι­χα οι υπο­χρε­ώ­σεις του κρά­τους απέ­να­ντι στον πο­λί­τη; Πού πάνε τα χρή­μα­τα που πέ­φτουν στο με­γά­λο τα­μείο από την λη­στρι­κή μας φο­ρο­λό­γη­ση; Για ποια αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τα μι­λά­με, για ποιες πα­ρο­χές;

Ο πο­λί­της μόνον πλη­ρώ­νει. Εχει βάλει συ­νέ­ται­ρο την εφο­ρία στη δου­λειά του, στο νοι­κο­κυ­ριό του, στην τσέπη του, και τα τε­λευ­ταία χρό­νια πα­ρα­κο­λου­θού­με μια άνευ προη­γου­μέ­νου αφαί­μα­ξη (πε­νι­χρών) ει­σο­δη­μά­των που προ­κα­λεί ίλιγ­γο.

Τα χρή­μα­τα αυτά πάνε σε ένα βα­ρέ­λι που δεν έχει πάτο. Υπέρ πί­στε­ως και πα­τρί­δος, που λένε. Δεν θα έπρε­πε μέρος αυτών των χρη­μά­των να επι­στρέ­φει στους πο­λί­τες, ως πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών, ως υπο­δο­μές…; Εκτός κι αν το κρά­τος έχει μόνον το ρόλο του ντα­βα­τζή, οπότε θα πρέ­πει να μι­λή­σου­με σε δια­φο­ρε­τι­κή βάση.

Όταν το κρά­τος ζητά συ­νέ­πεια από τους πο­λί­τες στις ει­σφο­ρές τους, δεν θα πρέ­πει να είναι και το κρά­τος συ­νε­πές στις υπο­χρε­ώ­σεις του;

Όταν αρ­μέ­γεις συ­νε­χώς και αδια­λεί­πτως την αγε­λά­δα, θα πρέ­πει να την φρο­ντί­ζεις για να εξα­κο­λου­θή­σει να πα­ρά­γει γάλα και για να μην ψο­φή­σει προ της ώρας της. Απλά τα πράγ­μα­τα. Ή του­λά­χι­στον θα έπρε­πε να είναι απλά.

Στην Ελ­λά­δα του 2018 ακόμα πρέ­πει να πα­ρα­κα­λά γο­να­τι­στός και να φιλά κα­του­ρη­μέ­νες πο­διές o δή­μαρ­χος ενός νη­σιού για να έχει για­τρό, για να νιώ­θουν οι ακρί­τες ασφα­λείς, για να μπο­ρούν να συ­ντα­γο­γρα­φή­σουν τα φάρ­μα­κά τους, για να μπο­ρούν να αρ­ρω­στή­σουν, για να μπο­ρούν να τα­ξι­δέ­ψουν… Ενας δή­μαρ­χος πρέ­πει να γίνει ικέ­της για να τολ­μή­σει να ψελ­λί­σει στους άρ­χο­ντες ότι θέλει για­τρό, ή δά­σκα­λο ή κα­λύ­τε­ρες συ­γκοι­νω­νί­ες. Ισες ευ­και­ρί­ες δη­λα­δή.

Μια χώρα που δεν σέ­βε­ται και δεν κα­τα­νο­εί τις ανά­γκες των πο­λι­τών της, είναι μια χα­μέ­νη χώρα, είναι μια χα­μέ­νη υπό­θε­ση. Κι αν δεν μπο­ρεί να γίνει αντι­λη­πτό ότι τα νησιά δεν πρέ­πει να ξε­μέ­νουν από για­τρούς, να βράσω και τις πε­ρι­σπού­δα­στες ανα­λύ­σεις για την νη­σιω­τι­κό­τη­τα και το με­τα­φο­ρι­κό ισο­δύ­να­μο. Νι­σά­φι!

Τόσα χρό­νια βλέ­που­με τους υπουρ­γούς, τους γραμ­μα­τείς, τους φα­ρι­σαί­ους να περ­νούν από τού­τον εδώ τον τόπο και να επα­να­λαμ­βά­νουν τα ίδια και τα ίδια. Βα­ρε­θή­κα­με να τους ακού­με να λένε το ίδιο ποί­η­μα. Δεν έχει γού­στο πια, δεν τους πι­στεύ­ου­με και στην τε­λι­κή δεν μας πεί­θουν.

Θα τους δούμε πάλι σε επε­τεια­κές εκ­δη­λώ­σεις ή σε πε­ριο­δεί­ες τους (κα­λο­και­ρι­νές), να μας λένε χι­λιοει­πω­μέ­να κλισέ περί υψη­λού φρο­νή­μα­τος, περί νη­σιω­τι­κό­τη­τας, περί ακρι­τών που φυ­λούν Θερ­μο­πύ­λες και να ΄χαμε να λέ­γα­με… Θα επι­στρέ­ψουν στην πρω­τεύ­ου­σα και στην ασφά­λειά τους, κι εμείς θα μεί­νου­με πίσω πε­ρι­μέ­νο­ντας να δώσει ο Θεός να δούμε κά­ποια υπό­σχε­ση να γί­νε­ται πράξη.

Αν δεν έχουν τί­πο­τα ση­μα­ντι­κό να μας πουν, αν δεν μπο­ρούν να ζη­τή­σουν μια συγ­γνώ­μη για την τα­λαι­πω­ρία στην οποία μας υπο­βάλ­λουν χρό­νια τώρα, ας κρα­τή­σουν χα­μη­λά το κε­φά­λι και το στόμα κλει­στό. Εχουν γνώση πλέον οι φύ­λα­κες…