Α-τυπος και υπογραμμός: Κράτος “νταβατζής”

Οι υπο­χρε­ώ­σεις των πολιτών απέ­να­ντι στο κράτος, απέ­να­ντι στην πολι­τεία είναι πολλές. Ουκ έστιν αριθμός. Εχουμε ανα­ρω­τη­θεί όμως ποτέ ποιες είναι αντί­στοιχα οι υπο­χρε­ώ­σεις του κράτους απέ­να­ντι στον πολίτη; Πού πάνε τα χρήματα που πέφτουν στο μεγάλο ταμείο από την ληστρική μας φορο­λό­γηση; Για ποια αντα­πο­δο­τι­κό­τητα μιλάμε, για ποιες παροχές;

Ο πολίτης μόνον πλη­ρώ­νει. Εχει βάλει συνέ­ταιρο την εφορία στη δουλειά του, στο νοι­κο­κυ­ριό του, στην τσέπη του, και τα τελευ­ταία χρόνια παρα­κο­λου­θούμε μια άνευ προη­γου­μέ­νου αφαί­μαξη (πενι­χρών) εισο­δη­μά­των που προ­κα­λεί ίλιγγο.

Τα χρήματα αυτά πάνε σε ένα βαρέλι που δεν έχει πάτο. Υπέρ πίστεως και πατρί­δος, που λένε. Δεν θα έπρεπε μέρος αυτών των χρη­μά­των να επι­στρέ­φει στους πολίτες, ως παροχή υπη­ρε­σιών, ως υπο­δο­μές…; Εκτός κι αν το κράτος έχει μόνον το ρόλο του ντα­βα­τζή, οπότε θα πρέπει να μιλή­σουμε σε δια­φο­ρε­τική βάση.

Όταν το κράτος ζητά συνέ­πεια από τους πολίτες στις εισφο­ρές τους, δεν θα πρέπει να είναι και το κράτος συνεπές στις υπο­χρε­ώ­σεις του;

Όταν αρμέ­γεις συνεχώς και αδια­λεί­πτως την αγελάδα, θα πρέπει να την φρο­ντί­ζεις για να εξα­κο­λου­θή­σει να παράγει γάλα και για να μην ψοφήσει προ της ώρας της. Απλά τα πράγ­ματα. Ή του­λά­χι­στον θα έπρεπε να είναι απλά.

Στην Ελλάδα του 2018 ακόμα πρέπει να παρα­καλά γονα­τι­στός και να φιλά κατου­ρη­μέ­νες ποδιές o δήμαρ­χος ενός νησιού για να έχει γιατρό, για να νιώθουν οι ακρίτες ασφα­λείς, για να μπορούν να συντα­γο­γρα­φή­σουν τα φάρμακά τους, για να μπορούν να αρρω­στή­σουν, για να μπορούν να ταξι­δέ­ψουν… Ενας δήμαρ­χος πρέπει να γίνει ικέτης για να τολ­μή­σει να ψελ­λί­σει στους άρχο­ντες ότι θέλει γιατρό, ή δάσκαλο ή καλύ­τε­ρες συγκοι­νω­νίες. Ισες ευκαι­ρίες δηλαδή.

Μια χώρα που δεν σέβεται και δεν κατα­νοεί τις ανάγκες των πολιτών της, είναι μια χαμένη χώρα, είναι μια χαμένη υπόθεση. Κι αν δεν μπορεί να γίνει αντι­λη­πτό ότι τα νησιά δεν πρέπει να ξεμέ­νουν από για­τρούς, να βράσω και τις περι­σπού­δα­στες ανα­λύ­σεις για την νησιω­τι­κό­τητα και το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο. Νισάφι!

Τόσα χρόνια βλέ­πουμε τους υπουρ­γούς, τους γραμ­μα­τείς, τους φαρι­σαί­ους να περνούν από τούτον εδώ τον τόπο και να επα­να­λαμ­βά­νουν τα ίδια και τα ίδια. Βαρε­θή­καμε να τους ακούμε να λένε το ίδιο ποίημα. Δεν έχει γούστο πια, δεν τους πιστεύ­ουμε και στην τελική δεν μας πείθουν.

Θα τους δούμε πάλι σε επε­τεια­κές εκδη­λώ­σεις ή σε περιο­δείες τους (καλο­και­ρι­νές), να μας λένε χιλιοει­πω­μένα κλισέ περί υψηλού φρο­νή­μα­τος, περί νησιω­τι­κό­τη­τας, περί ακριτών που φυλούν Θερ­μο­πύ­λες και να ΄χαμε να λέγαμε… Θα επι­στρέ­ψουν στην πρω­τεύ­ουσα και στην ασφά­λειά τους, κι εμείς θα μεί­νουμε πίσω περι­μέ­νο­ντας να δώσει ο Θεός να δούμε κάποια υπό­σχεση να γίνεται πράξη.

Αν δεν έχουν τίποτα σημα­ντικό να μας πουν, αν δεν μπορούν να ζητή­σουν μια συγ­γνώμη για την ταλαι­πω­ρία στην οποία μας υπο­βάλ­λουν χρόνια τώρα, ας κρα­τή­σουν χαμηλά το κεφάλι και το στόμα κλειστό. Εχουν γνώση πλέον οι φύλακες…