Κικίλιας: «Η ΝΔ πρέπει να απευθυνθεί σε όλο το εύρος της βάσης της»

«Η Νέα Δημο­κρα­τία οφείλει να πάει στις εκλογές με έναν στόχο: να πείσει ξανά την κοι­νω­νική της βάση και ευρύ­τερα τους πολίτες ότι η αυτο­δυ­να­μία δεν είναι κομ­μα­τική απαί­τηση. Είναι προ­ϋ­πό­θεση στα­θε­ρό­τη­τας», τόνισε ο Υπουρ­γός Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, Βασίλης Κικί­λιας, σε συνέ­ντευξή του στην εφη­με­ρίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ” και στον δημο­σιο­γράφο, Γιάννη Χρη­στάκο.

Ερω­τη­θείς για το ενδε­χό­μενο κυβερ­νη­τι­κών συνερ­γα­σιών, ο κ. Κικί­λιας υπο­γράμ­μισε ότι η χώρα χρειά­ζε­ται πολι­τική στα­θε­ρό­τητα, προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρω­θούν οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις και τα έργα που βρί­σκο­νται σε εξέλιξη, σημειώ­νο­ντας: «Η χώρα έχει μπροστά της έργα που πρέπει να ολο­κλη­ρω­θούν, μεταρ­ρυθ­μί­σεις που δεν πρέπει να μείνουν στη μέση, επεν­δύ­σεις, υπο­δο­μές, πολι­τι­κές για την καθη­με­ρι­νό­τητα, την ασφά­λεια, την υγεία, την παιδεία, τη μεσαία τάξη. Αυτά χρειά­ζο­νται καθαρή εντολή και σταθερή κυβέρ­νηση. Δεν μπορούν να γίνουν μέσα από παζάρια, εύθραυ­στες ισορ­ρο­πίες ή σχήματα που θα κοιτούν περισ­σό­τερο την επι­βί­ωσή τους παρά την κοι­νω­νία».

Ανα­φε­ρό­με­νος στον κατα­κερ­μα­τι­σμό του πολι­τι­κού σκη­νι­κού και στις προ­τε­ραιό­τη­τες της παρά­τα­ξης της ΝΔ το επόμενο διά­στημα, είπε ότι «η παρά­ταξη οφείλει να μιλήσει ξανά σε όλο το εύρος της βάσης της: στη μεσαία τάξη, στον εργα­ζό­μενο, στον μικρο­με­σαίο, στον νέο άνθρωπο, αλλά και στον κόσμο της δεξιάς πλευράς της Νέας Δημο­κρα­τίας που ζητά ασφά­λεια, πατριω­τική ευθύνη, σοβα­ρό­τητα και σεβασμό στις αξίες της παρά­τα­ξης. Γιατί αυτός ο κόσμος δεν θέλει προ­σω­πι­κές στρα­τη­γι­κές, ούτε εύθραυ­στες ή ετε­ρό­κλη­τες κυβερ­νη­τι­κές ισορ­ρο­πίες. Θέλει στα­θε­ρό­τητα, απο­τέ­λε­σμα και ολο­κλή­ρωση των έργων που έχουν ξεκι­νή­σει και έχουν θετικό αντί­κτυπο στην καθη­με­ρι­νό­τητα του πολίτη».

Για την ταυ­τό­τητα της Νέας Δημο­κρα­τίας και τον χαρα­κτήρα της παρά­τα­ξης, ο κ. Κικί­λιας υπο­γράμ­μισε: «Η Νέα Δημο­κρα­τία είναι μια μεγάλη λαϊκή, πατριω­τική, φιλε­λεύ­θερη, ευρω­παϊκή παρά­ταξη, με βαθιές ρίζες στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Και αυτή η ταυ­τό­τητα δεν ανήκει σε πρόσωπα ή συγκυ­ρίες. Ανήκει στον κόσμο της παρά­τα­ξης. Ανήκει στους ανθρώ­πους που πίστε­ψαν στην υπευ­θυ­νό­τητα, στη συνέ­πεια, στην πρόοδο, στην πατρίδα, στην προ­στα­σία του πολίτη και στην προκοπή της μεσαίας τάξης. Η ταυ­τό­τητα της παρά­τα­ξής μας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αλλοιω­θεί. Δεν πρέπει να χάσουμε την επαφή μας με αυτούς τους ανθρώ­πους. Δεν πρέπει να γίνουμε παρά­ταξη κλει­στών γρα­φείων ή προ­σω­πι­κών στρα­τη­γι­κών. Η δύναμή μας ήταν πάντα η σχέση μας με την κοι­νω­νία. Η Νέα Δημο­κρα­τία πρέπει να εξε­λίσ­σε­ται, να ακούει, να διορ­θώ­νει, να αλλάζει όπου χρειά­ζε­ται. Αλλά να μη χάνει τον πυρήνα της: τον απλό πολίτη που ζητά σιγου­ριά, υπευ­θυ­νό­τητα, ευκαι­ρίες, αξιο­πρέ­πεια και προ­ο­πτική για τα παιδιά του».

Ερω­τη­θείς για τη δημόσια παρου­σία του τόνισε: «Δεν κρύ­φτηκα ποτέ. Και αυτό δεν χρειά­ζε­ται να το απο­δείξω σήμερα με λόγια. Το απο­δει­κνύει η ίδια η πορεία μου. Πολι­τεύ­τηκα για πρώτη φορά με τη Νέα Δημο­κρα­τία επί Κώστα Καρα­μανλή, σε μια περίοδο που η παρά­ταξη δεχόταν μεγάλη πίεση και το πολι­τικό κλίμα ήταν βαρύ. Δεν ήταν ασφαλής ή άνετη επιλογή για έναν νέο άνθρωπο που έκανε τότε τα πρώτα του βήματα στην πολι­τική. Και όμως, ήμουν εκεί. Γιατί στις δύσκο­λες στιγμές δεν πρέπει να υπο­λο­γί­ζεις το προ­σω­πικό κόστος. Λίγο αργό­τερα, επί Αντώνη Σαμαρά, ανέλαβα τη μάχη της Περι­φέ­ρειας Αττικής. Ήταν μια πολύ δύσκολη πολι­τική ανα­μέ­τρηση, σε μια περίοδο όπου η Νέα Δημο­κρα­τία δοκι­μα­ζό­ταν, η χώρα βρι­σκό­ταν σε βαθιά κρίση και το πολι­τικό περι­βάλ­λον ήταν εξαι­ρε­τικά φορ­τι­σμένο. Παρά ταύτα, ήμουν παρών. Το ίδιο και στο Υπουρ­γείο Υγείας, μέσα στην παν­δη­μία, με τον Κυριάκο Μητσο­τάκη. Τότε, η ευθύνη ήταν καθη­με­ρινή, πιε­στική, ανθρώ­πινη. Δεν μπο­ρού­σες να κρυ­φτείς πίσω από επι­κοι­νω­νια­κές ατάκες. Έπρεπε να είσαι εκεί, να δου­λεύ­εις νυχθη­με­ρόν, να παίρ­νεις απο­φά­σεις, να αντέ­χεις την πίεση, να δέχεσαι κάθε κριτική και να συνε­χί­ζεις. Ήμουν πάντα παρών στα δύσκολα, ανε­ξαρ­τή­τως συν­θη­κών και αρχηγού. Την ευθύνη δεν τη φοβή­θηκα ποτέ. Ούτε στις δύσκο­λες πολι­τι­κές μάχες, ούτε στις κρίσεις, ούτε όταν υπήρχε προ­σω­πικό κόστος, ούτε όταν η κριτική ήταν σκληρή ή άδικη».

«Δεν πιστεύω στην πολι­τική του θορύβου»

Εξη­γώ­ντας, παράλ­ληλα, γιατί δεν επι­λέ­γει τη διαρκή τηλε­ο­πτική παρου­σία και τις δημό­σιες αντι­πα­ρα­θέ­σεις, σημεί­ωσε: «Άλλο πράγμα η ευθύνη και άλλο ο διαρκής θόρυβος. Δεν είναι στον χαρα­κτήρα μου να κάνω πολι­τική με φωνές. Δεν πιστεύω στην πολι­τική του θορύβου. Πιστεύω στην αδιά­κοπη δουλειά, στην ευθύνη, στην παρου­σία εκεί όπου υπάρχει πραγ­μα­τική ανάγκη. Ο καθένας έχει τον τρόπο του. Ο δικός μου δεν είναι να μιλάω συνεχώς για να φαί­νο­μαι. Είναι να δουλεύω, να ανα­λαμ­βάνω την ευθύνη που μου ανα­λο­γεί και να είμαι παρών όταν οι περι­στά­σεις το απαι­τούν».

Για τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις, ο Υπουρ­γός επι­σή­μανε ότι η Ελλάδα επι­διώ­κει τον διάλογο και τη στα­θε­ρό­τητα στην περιοχή, πάντοτε όμως στη βάση του διε­θνούς δικαίου: «Η Ελλάδα έχει απο­δεί­ξει ότι επι­διώ­κει την καλή γει­το­νία, τον διάλογο και τη στα­θε­ρό­τητα στην περιοχή. Αυτό όμως προ­ϋ­πο­θέ­τει σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, στο δίκαιο της θάλασ­σας, στην εθνική κυριαρ­χία και στα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα. Το μήνυμα είναι καθαρό: διά­λο­γος και καλή γει­το­νία, ναι. Αλλά πάντα με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και χωρίς απειλές, αμφι­σβη­τή­σεις ή ρητο­ρι­κές εξάρ­σεις».

Σε ό,τι αφορά τη ναυ­τι­λία, είπε πως «απο­τε­λεί ένα από τα ισχυ­ρό­τερα γεω­πο­λι­τικά και ανα­πτυ­ξιακά πλε­ο­νε­κτή­ματά μας και αν η Ευρώπη θέλει να γίνει ξανά αντα­γω­νι­στική, οφείλει να την αγκα­λιά­σει και να αξιο­ποι­ή­σει τη δύναμή της».

Ανα­φε­ρό­με­νος στη στάση της Ελλάδας στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις του Διε­θνούς Ναυ­τι­λια­κού Οργα­νι­σμού (IMO) για το νέο πλαίσιο απαν­θρα­κο­ποί­η­σης της ναυ­τι­λίας, εξήγησε τους λόγους για τους οποίους η χώρα δια­φο­ρο­ποι­ή­θηκε από άλλες προ­τά­σεις και υπο­γράμ­μισε: «Η Ελλάδα υπο­στη­ρί­ζει τη στα­διακή απαν­θρα­κο­ποί­ηση της ναυ­τι­λίας. Αλλά με ρεα­λι­στι­κές και εφαρ­μό­σι­μες λύσεις. Κάποιοι θα τιμω­ρού­σαν με δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ πρό­στιμα τον κλάδο της ναυ­τι­λίας επειδή δεν χρη­σι­μο­ποιεί εναλ­λα­κτικά καύσιμα. Όμως τα εναλ­λα­κτικά καύσιμα αντι­στοι­χούν στο 0,5% της παγκό­σμιας ανάγκης. Άρα, μέχρι να βρεθεί η επόμενη τεχνο­λο­γία, η Ελλάδα είναι υπο­χρε­ω­μένη να στη­ρί­ξει τον τερά­στιο στόλο της, που απο­τε­λεί το 61% του ευρω­παϊ­κού και το 20% του παγκό­σμιου, και πάνω απ’ όλα την κοι­νω­νία».

Όπως τόνισε, τέτοιες απο­φά­σεις θα είχαν σοβαρές επι­πτώ­σεις στους Ευρω­παί­ους πολίτες: «Η ναυ­τι­λία μετα­φέ­ρει το 80% του παγκό­σμιου εμπο­ρίου. Αν επι­βα­ρύ­νεις τις ναυ­τι­λια­κές εται­ρείες με τερά­στια κόστη, αυτά θα περά­σουν στις μετα­φο­ρές, στην εφο­δια­στική αλυσίδα, στα καύσιμα και συνο­λικά στην οικο­νο­μία. Μετά τα μνη­μό­νια, την παν­δη­μία, τους πολέ­μους και την ενερ­γειακή κρίση, σαφώς θέλουμε έναν πιο “πράσινο” πλανήτη το 2050. Μέχρι τότε όμως πρέπει να επι­βιώ­σουμε».

Το πρό­γραμμα ΑΙΓΙΣ 2

Τέλος, παρου­σιά­ζο­ντας το πρό­γραμμα ΑΙΓΙΣ 2 και τη νέα επι­χει­ρη­σιακή φιλο­σο­φία του Λιμε­νι­κού Σώματος – Ελλη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής, ο Υπουρ­γός ανέφερε: «Οι άνδρες και οι γυναί­κες του Λιμε­νι­κού Σώματος καθη­με­ρινά και πολλές φορές υπό εξαι­ρε­τικά αντί­ξοες συν­θή­κες, αντι­με­τω­πί­ζουν το μετα­να­στευ­τικό, προ­στα­τεύ­ουν τα θαλάσ­σια σύνορα της χώρας, δια­φυ­λάσ­σουν τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα και επι­χει­ρούν σε απο­στο­λές έρευνας και διά­σω­σης. Το ΑΙΓΙΣ 2 απο­τε­λεί τη μεγα­λύ­τερη επι­χει­ρη­σιακή και τεχνο­λο­γική ανα­βάθ­μιση του Λιμε­νι­κού Σώματος – Ελλη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής εδώ και δεκα­ε­τίες. Το νέο υπερ­σύ­χρονο Κέντρο Επι­χει­ρή­σεων, αξιο­ποί­ω­ντας τις δυνα­τό­τη­τες τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης, θα δια­συν­δέ­ε­ται με drones, κάμερες, αισθη­τή­ρες, ραντάρ, δορυ­φο­ρικά δεδο­μένα κλπ. και θα έχει συνεχή και πλήρη επι­χει­ρη­σιακή εικόνα για ό,τι συμ­βαί­νει στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Παράλ­ληλα, προχωρά η προ­μή­θεια δύο πλοίων ανοι­χτής θαλάσ­σης άνω των 80 μέτρων με ελι­κο­δρό­μιο, έξι νέων παρά­κτιων περι­πο­λι­κών και δέκα κατα­διω­κτι­κών σκαφών υψηλών ταχυ­τή­των, ενώ για πρώτη φορά εντάσ­σο­νται οργα­νω­μένα στο επι­χει­ρη­σιακό δόγμα του Λιμε­νι­κού εναέρια drones, μη επαν­δρω­μένα μέσα επι­φα­νείας και μη επαν­δρω­μένα υπο­βρύ­χια συστή­ματα επι­τή­ρη­σης».

Πηγή: in.gr