Νέα διάκριση για τον Ρόδιο Γεώργιο Πάττα σε Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό

Νέα διά­κρι­ση για τον Ρόδιο Γε­ώρ­γιο Ι. Πάττα ο οποί­ος κέρ­δι­σε μαζί με άλ­λους βρα­βευ­θέ­ντες λο­γο­τέ­χνες Α’ Βρα­βείο με το ποί­η­μα του «Ψυχές Πε­ρι­πλα­νώ­με­νες», στον 12ο Πα­γκό­σμιο Λο­γο­τε­χνι­κό και Καλ­λι­τε­χνι­κό Δια­γω­νι­σμό που διορ­γά­νω­σε ο Ελ­λη­νι­κός Πο­λι­τι­στι­κός Όμι­λος Κυ­πρί­ων (Ε.Π.Ο.Κ.) Ελ­λά­δος, με θέμα την Μι­κρα­σια­τι­κή Κα­τα­στρο­φή.

Η κα­τη­γο­ρία που δια­γω­νί­στη­κε ήταν η Έμ­με­τρη Ποί­η­ση.

Ο Ε.Π.Ο.Κ. σχε­διά­ζει (αν το επι­τρέ­ψουν οι συν­θή­κες) μια με­γά­λη εκ­δή­λω­ση όπου θα ανα­βιώ­σει η Σμύρ­νη και η ιστο­ρία της και μέσα από πο­λι­τι­στι­κά και λο­γο­τε­χνι­κά δρώ­με­να θα τι­μη­θούν ανά­λο­γα και οι νι­κη­τές του δια­γω­νι­σμού.

Ακο­λου­θεί το ποί­η­μα:

«Ψυχές πε­ρι­πλα­νώ­με­νες»

Γε­ωρ­γί­ου Ι. Πάττα

Με­γά­λη των Ελ­λή­νων τρα­γω­δία, με τά­φους ανοι­χτούς,

μαύ­ρες σε­λί­δες στην ιστο­ρία, με Άγιους σκυ­φτούς.

Δά­κρυα που δεν έφτα­σαν ποτέ στην γη αιώ­νια αιω­ρού­νται,

χρό­νια και χρό­νια καρ­τε­ρούν κι όλο ξο­μο­λο­γού­νται.

Ψυχές πε­ρι­πλα­νώ­με­νες, ανή­συ­χες, γυ­ρεύ­ουν ησυ­χία,

πε­τά­χτη­καν ανάρ­μο­στα, σαν στά­χτες σε δο­χεία.

Βουβά τα κλά­μα­τα αυτών, τα μάτια θο­λω­μέ­να,

Άγιο φω­το­στέ­φα­νο επή­ρα­νε, πρό­ω­ρα πε­θα­μέ­να.

Βά­ναυ­σα οδη­γή­θη­καν στου χάρου το δρε­πά­νι,

γα­λή­νη ειν’το πο­θη­τό, με όπλο το λι­βά­νι.

Ορδές βαρ­βά­ρων όρ­μη­σαν, τις σάρ­κες εξε­σκί­σαν,

αδιά­φο­ροι το θέαμα, πολ­λοί πα­ρα­κο­λου­θή­σαν.

Υπήρ­ξαν όμως και αυτοί που έσπευ­σαν τα­χέ­ως

και έσω­σαν τους άμα­χους, κοι­τά­ζο­ντας με δέος.

Θεέ μου πώς επέ­τρε­ψες αίμα πα­ντού να ρέει

κι ο Ελ­λη­νι­σμός που άκ­μα­ζε, ευθύς να κα­ταρ­ρέ­ει;

Βία κι ωμό­τη­τες πα­ντού, μεσ’την Μικρά Ασία,

οι ψυχές που εφτε­ρού­γι­σαν, πολλά μικρά θη­σεία.

Άναν­δρα, ύπου­λα, σκο­τει­νά εκό­ψα­νε τις ρίζες,

άν­θρω­ποι ολο­ζώ­ντα­νοι, γι­νή­κα­νε κορ­νί­ζες.

Για χρό­νια ολά­κε­ρα εκεί, οι Έλ­λη­νες με­γα­λουρ­γού­σαν,

από το τί­πο­τα αυτοί, θαύ­μα­τα δη­μιουρ­γού­σαν.

Μνη­μεία άφη­σαν πολλά, κλη­ρο­νο­μιά με­γά­λη,

όλα εχά­θη­καν με­μιάς, μόλις πα­τή­σαν την σκαν­δά­λη.

Σκύψ­τε μπρο­στά στα ει­κο­νί­σμα­τα και δώστε όρκο ιερό,

ποτέ να μην ξε­χά­σου­με, το έγκλη­μα το στυ­γε­ρό.

Σαν πιο πο­λύ­τι­μο αυ­τούς, μεσ’την καρ­διά σας να φυ­λά­τε,

την ιστο­ρία των προ­γό­νων μας, ποτέ μην λη­σμο­νά­τε.

Ένας αιώ­νας πέ­ρα­σε από τα μαύρα τούτα χρό­νια,

υπό­σχε­ση πως η θυσία σας θα ζει για πάντα, αιώ­νια.