Α-τυπος και υπογραμμός: Η άλλη Ρόδος…

Από­γευ­μα Λα­μπρής Τρί­της. Νέα Αγορά. Δύο σερ­βι­τό­ροι (κρά­χτες) δια­πλη­κτί­ζο­νται μπρο­στά στους πε­ρα­στι­κούς και ανά­με­σα στους πε­λά­τες τους για το πώς ο ένας τόλ­μη­σε να μι­λή­σει στους του­ρί­στες, που εκεί­νη την ώρα έβλε­παν (!) προς το μα­γα­ζί του άλλου. Ο δια­πλη­κτι­σμός έγινε λο­γο­μα­χία και τα κο­σμη­τι­κά επί­θε­τα έπε­φταν βροχή. Εκεί, δη­μο­σί­ως και δίπλα δίπλα.

Δεν είναι η πρώτη φορά, σί­γου­ρα δεν είναι η τε­λευ­ταία και οπωσ­δή­πο­τε δεν συμ­βαί­νει μόνον στη Νέα Αγορά. Το ίδιο συμ­βαί­νει και στην Παλιά Πόλη, το ίδιο συμ­βαί­νει όπου υπάρ­χει του­ρι­στι­κή κί­νη­ση. Δυ­στυ­χώς.

Οι σερ­βι­τό­ροι-κρά­χτες και ο τρό­πος που λει­τουρ­γούν, υπό τις οδη­γί­ες και τις ευ­λο­γί­ες των ιδιο­κτη­τών κα­τα­στη­μά­των προ­σβάλ­λουν τη Ρόδο, προ­σβάλ­λουν τους αν­θρώ­πους της και δεν πε­ρι­ποιεί τιμή σε κα­νέ­ναν το ότι εν έτει 2016, θε­ω­ρούν κά­ποιοι ότι μπο­ρούν να σέρ­νουν τους του­ρί­στες από τα μα­νί­κια ή να τους κυ­νη­γούν με ένα πι­ρού­νι στο χέρι.

Δεν έχουν αντι­λη­φθεί πολ­λοί ακόμα, πως όσες προ­σπά­θειες και να γί­νουν για επι­μή­κυν­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, για ανά­πτυ­ξη των εναλ­λα­κτι­κών μορ­φών του­ρι­σμού, για προ­σέλ­κυ­ση νέων αγο­ρών, για δια­φο­ρο­ποί­η­ση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος, αν δεν αλ­λά­ξει ο τρό­πος αντι­με­τώ­πι­σης και συ­μπε­ρι­φο­ράς προς τους του­ρί­στες δεν πρό­κει­ται να επι­τύ­χου­με τί­πο­τα.

Η ευ­γέ­νεια, το χα­μό­γε­λο, η φι­λο­ξε­νία, η εξυ­πη­ρέ­τη­ση,  η ποιό­τη­τα είναι αυτά που θα έπρε­πε να προ­τάσ­σου­με αν θέ­λου­με να κά­νου­με τη δια­φο­ρά, αντί να αντι­με­τω­πί­ζου­με τους του­ρί­στες ως «ευρώ» και οι κα­ταγ­γε­λί­ες για φαι­νό­με­να αι­σχρο­κέρ­δειας να πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται.

Δεν εί­μα­στε εμείς πε­ρισ­σό­τε­ρο «έξυ­πνοι» από τους επι­σκέ­πτες που προ­τι­μούν το νησί μας για τις δια­κο­πές τους. Οφεί­λου­με να σε­βό­μα­στε ακόμα και το ένα ευρώ που ξο­δεύ­ουν, αν θέ­λου­με να δη­μιουρ­γη­θούν οι σω­στές βά­σεις για να έρ­θουν ξανά και να απο­τε­λέ­σουν οι ίδιοι δια­φή­μι­ση για το νησί μας.

Κι αν ακόμα σε αυτές τις επο­χές δεν έχου­με αντι­λη­φθεί πόσο έχουν αλ­λά­ξει οι συ­σχε­τι­σμοί και τα δε­δο­μέ­να, τότε η πο­ρεία θα είναι συ­νε­χώς φθί­νου­σα. Η Ρόδος πρέ­πει να πάψει να είναι στον αυ­τό­μα­το πι­λό­το. Δεν αρ­κούν μόνο οι προ­σπά­θειες των φο­ρέ­ων για δια­φή­μι­ση και προ­βο­λή. Αυτή είναι η μία πλευ­ρά. Η άλλη πλευ­ρά αφορά τις δικές μας ενέρ­γειες από τη στιγ­μή που οι επι­σκέ­πτες μας θα πα­τή­σουν το πόδι τους στο αε­ρο­δρό­μιο «ΔΙΑ­ΓΟ­ΡΑΣ».

Υπάρ­χουν επαγ­γελ­μα­τί­ες που σέ­βο­νται τον επι­σκέ­πτη και τον αντι­με­τω­πί­ζουν με τον πρέ­πο­ντα σε­βα­σμό. Και υπάρ­χουν κι εκεί­νοι, που απο­τε­λούν δυ­σφή­μι­ση για τον τόπο μας και για εμάς τους ίδιους, αυτοί πρέ­πει, επι­τέ­λους, να απο­μο­νω­θούν.

Η ει­κό­να των δύο κρα­χτών, που τσα­κώ­νο­νταν μπρο­στά στους του­ρί­στες – που κοι­τού­σαν απο­σβο­λω­μέ­νοι-  για το ποιος θα τους «πάρει», με έκανε να ντρα­πώ. Δεν είναι αυτοί οι άν­θρω­ποι που με αντι­προ­σω­πεύ­ουν ως κά­τοι­κο αυτού του πα­νέ­μορ­φου νη­σιού.

Ευ­τυ­χώς όμως, υπάρ­χει και η άλλη Ρόδος, οι άλλοι άν­θρω­ποι της ευ­γέ­νειας, του χα­μό­γε­λου, της φι­λο­ξε­νί­ας. Και εκεί πρέ­πει να επεν­δύ­σου­με αν θέ­λου­με επι­τέ­λους να κά­νου­με τη δια­φο­ρά…