Καταργήστε το!

Το δια­βά­ζεις, το ξανα­δια­βά­ζεις και δεν μπορείς να το πιστέ­ψεις. Εβγαλε όπλο και πυρο­βό­λησε σε γήπεδο στη διάρ­κεια αγώνα. Και γίνεται αυτό πιο απί­στευτο, πιο παρα­νοϊκό, πιο ανα­τρι­χια­στικό, όταν αυτό γίνεται μπροστά στα έκπλη­κτα μάτια των μικρών παιδιών που έπαιζαν ποδό­σφαιρο, ενώ στις κερ­κί­δες βρί­σκο­νταν γονείς και οικο­γέ­νειες που παρα­κο­λου­θού­σαν το παι­χνίδι.

Και ως γνωστόν μετά την έκπληξη τέτοιων γεγο­νό­των  «μα πως είναι δυνατόν…», γίνο­νται συσκέ­ψεις με το γνωστό «μαχαίρι που θα φτάσει στο κόκκαλο» και την «πάταξη αυτών των φαι­νο­μέ­νων». Γίνο­νται δηλώ­σεις βαρυ­σή­μα­ντες και πάνε όλοι για ύπνο, μέχρι το επόμενο επει­σό­διο. Ο «έχει ο Θεός» της Ελλάδας, απλά έχει βοη­θή­σει και ακόμη δεν έχουμε πρό­σφατο νεκρό.

Μέχρι πότε όμως; Και μέχρι πότε μέσα από αυτές τις εικόνες , θα έχουμε την αίσθηση πως είμαστε πολίτες χώρας κανι­βά­λων; ‘ Η μήπως αυτές οι εικόνες απο­τυ­πώ­νουν μια χώρα δια­λυ­μένη, μια χώρα σε πλήρη πτώ­χευση ( και δεν εννοώ οικο­νο­μική)

Καταρ­γεί­στε το αν σας «χαλάει» τόσο. Απα­γο­ρεύ­στε το αν είστε ανί­κα­νοι να το δια­χει­ρι­σθείτε, γιατί μας «χαλάει» όλους εμάς τους υπό­λοι­πους. Γιατί άθλημα δεν το λες… Δια­πλοκή το λες, μαφία με μπρά­βους το λες.

Και τα λόγια του Σαρτρ λες… «Εάν δεν μπο­ρείτε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σετε τα μάτια σας για να βλέπετε , τότε θα τα χρεια­στείτε για να κλάψετε»…