Κεντρικός ομιλητής στο Συνέδριo της ΚΕΔΕ στην Κρήτη, ο Δήμαρχος Ρόδου

Στην Κρή­της και στις ερ­γα­σί­ες του θε­μα­τι­κού συ­νε­δρί­ου για την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή και τις επι­πτώ­σεις στην οι­κο­νο­μία, που διε­ξά­γε­ται από στις 6-7 Απρι­λί­ου στο Ηρά­κλειο, συμ­με­τέ­χει ως κε­ντρι­κός ομι­λη­τής, ο Δή­μαρ­χος Ρόδου κος Φώτης Χα­τζη­διά­κος , με την ιδιό­τη­τα του Προ­έ­δρου της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Ένω­σης Δήμων Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Το συ­νέ­δριο συν­διορ­γα­νώ­νει η Κε­ντρι­κή Ένωση Δήμων Ελ­λά­δος με το Ιν­στι­τού­το Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, την Πε­ρι­φε­ρεια­κή Ένωση Δήμων Κρή­της και τελεί υπό την αι­γί­δα της Πε­ρι­φέ­ρειας Κρή­της με θέμα «Κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή: Οι επι­πτώ­σεις της στην οι­κο­νο­μία και πο­λι­τι­κές δια­χεί­ρι­σης στους το­μείς: Ενέρ­γειας Απορ­ριμ­μά­των, Γε­ωρ­γί­ας, Δια­χεί­ρι­σης Υδά­των και Φυ­σι­κών Πόρων, Του­ρι­σμού και Υγεί­ας». Κατά τη διάρ­κεια του συ­νε­δρί­ου ο δή­μαρ­χος Ρόδου, συμ­με­τεί­χε μαζί με τον Πρό­ε­δρο της ΚΕΔΕ κο Γιώρ­γο Πα­τού­λη στη συ­νε­δρί­α­ση της ΠΕΔ Κρή­της, για τη διοι­κη­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­σης.

Στην ανα­φο­ρά του ο κος Χα­τζη­διά­κος ανα­φέρ­θη­κε στη ση­μα­ντι­κό­τη­τα του ρόλου του αν­θρώ­που ως συ­στα­τι­κού στοι­χεί­ου της φύσης το­νί­ζο­ντας ότι «Η προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος απο­τε­λεί πρό­κλη­ση για ολό­κλη­ρη την αν­θρω­πό­τη­τα, αλλά και οι­κου­με­νι­κή υπο­χρέ­ω­ση»

Ακο­λου­θεί η ομι­λία του Δη­μάρ­χου.

«ΑΝ­ΘΡΩ­ΠΟΣ ΚΑΙ ΠΕ­ΡΙ­ΒΑΛ­ΛΟΝ»

Ο άν­θρω­πος απο­τε­λεί συ­στα­τι­κό στοι­χείο της φύσης. Σή­με­ρα με την επι­στή­μη και την τε­χνο­λο­γία, ο άν­θρω­πος επε­κτεί­νει συ­νε­χώς την κυ­ριαρ­χία του σχε­δόν σε όλη τη φύση. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα, όλων όσων οι άν­θρω­ποι δη­μιούρ­γη­σαν με την ευ­φυ­ϊα και την δύ­να­μη τους είναι από μόνα τους θε­τι­κά. Η ορθή εφαρ­μο­γή τους θα μπο­ρού­σε να απο­τε­λεί ένα πο­λύ­τι­μο όρ­γα­νο για την επί­λυ­ση σο­βα­ρών προ­βλη­μά­των, που έχουν σχέση με την πείνα, τις ασθέ­νειες, τον πε­ρι­βάλ­λον. Η έν­νοια της ορθής εφαρ­μο­γής έχει σχέση με τις μορ­φές της εφαρ­μο­σμέ­νης πρα­κτι­κής και έρευ­νας με βάση τις αρχές και τις αξίες, που σέ­βο­νται τον άν­θρω­πο, τους άλ­λους έμ­βιους ορ­γα­νι­σμούς και το πε­ρι­βάλ­λον.

Η τάση για αλό­γι­στη εκ­με­τάλ­λευ­ση των φυ­σι­κών πόρων είναι απο­τέ­λε­σμα μιας μα­κράς ιστο­ρι­κής και πο­λι­τι­στι­κής δια­δι­κα­σί­ας. Στη σύγ­χρο­νη εποχή κα­τα­γρά­φε­ται μια αυ­ξα­νό­με­νη κα­τα­γρα­φή πα­ρέμ­βα­σης εκ μέ­ρους του αν­θρώ­που στη φύση. Η κα­τά­κτη­ση και η κα­τά­χρη­ση των φυ­σι­κών πόρων έγινε κυ­ρί­αρ­χη, με απο­τέ­λε­σμα να απει­λεί­ται σή­με­ρα το πε­ρι­βάλ­λον, ως τόπος «φι­λο­ξε­νί­ας» των έμ­βιων όντων και ως «πόρος» ζωής. Η φύση εμ­φα­νί­ζε­ται στα χέρια του αν­θρώ­που σαν ένα όρ­γα­νο, το οποίο το χει­ρα­γω­γεί και το εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται. Η λαν­θα­σμέ­νη εντύ­πω­ση, ότι υπάρ­χει απε­ριό­ρι­στη πο­σό­τη­τα ενέρ­γειας και δια­θέ­σι­μων πόρων και ότι η ανα­δη­μιουρ­γία τους είναι δυ­να­τή άμεσα από την ίδια την ανα­γέν­νη­ση της φύσης έχει πολ­λα­πλές αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες. Δυ­στυ­χώς η αντί­λη­ψη αυτή, η οποία ερ­μη­νεύ­ει την φυ­σι­κή τάξη των πραγ­μά­των μη­χα­νι­στι­κά και δίνει προ­τε­ραιό­τη­τα, στην ωφε­λι­μι­στι­κή και αλό­γι­στη χρήση των στοι­χεί­ων, που συν­θέ­τουν την φύση έχει δια­τα­ρά­ξει την ισορ­ρο­πία άν­θρω­πος και πε­ρι­βάλ­λον, με ολέ­θρια απο­τε­λέ­σμα­τα.

Οι New York Times σε ρε­πορ­τάζ γρά­φουν: «Στην αρχή ξε­ρά­θη­καν τα δέν­δρα … Μετά το νερό του χω­ριού άρ­χι­σε να εξα­φα­νί­ζε­ται, να θο­λώ­νει, να κοκ­κι­νί­ζει, να γί­νε­ται πρά­σι­νο…΄Όμως οι ντό­πιοι εξα­κο­λού­θη­σαν να το πί­νουν. ΄Αλ­λω­στε ήταν το μο­να­δι­κό που τους είχε μεί­νει. Χι­λιά­δες άν­θρω­ποι βρί­σκο­νται σε ένα αργό θά­να­το, βα­σα­νι­στι­κό… Πρό­κει­ται για ένα ακόμη λιμό, που πρό­κει­ται να ξε­σπά­σει, σύμ­φω­να με τους ει­δι­κούς σε διε­θνείς ορ­γα­νώ­σεις. Κά­νουν λόγο για μια από τις χει­ρό­τε­ρες αν­θρω­πι­στι­κές κρί­σεις μετά τον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Λένε, ότι είναι απο­τέ­λε­σμα της ακραί­ας και πα­ρα­τε­τα­μέ­νης ξη­ρα­σί­ας, που πλήτ­τει την Γη. Στέ­κο­μαι σε μια φράση του Ερ­μί­νιο Σάκο, ει­δι­κού δια­τρο­φι­κής ασφά­λειας του Διε­θνούς Ορ­γα­νι­σμού Τρο­φί­μων και Γε­ωρ­γί­ας: «Ο λιμός δεν είναι μια λέξη, που χρη­σι­μο­ποιού­με με ελα­φρά τη καρ­δία. Λιμός κη­ρύσ­σε­ται, όταν πε­ρισ­σό­τε­ρο από το 20% του πλη­θυ­σμού μιας πε­ριο­χής έχει πε­ριο­ρι­σμέ­νη πρό­σβα­ση σε βα­σι­κά αγαθά….Είναι μια τρο­μα­κτι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, που συχνά είναι έργο αν­θρώ­πων…».

Η προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος απο­τε­λεί πρό­κλη­ση για ολό­κλη­ρη την αν­θρω­πό­τη­τα, αλλά και οι­κου­με­νι­κή υπο­χρέ­ω­ση. Είναι μια ευ­θύ­νη, που στη βάση της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης η οι­κο­λο­γι­κή κρίση είναι ανά­γκη να αντι­με­τω­πι­στεί, ως ένα συλ­λο­γι­κό αγαθό. Η πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή αξία της βιο­δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας, στο πλαί­σιο των στε­νών δε­σμών, που ενώ­νουν τα διά­φο­ρα οι­κο­συ­στή­μα­τα, απο­τε­λεί τον με­γα­λύ­τε­ρο πλού­το για ολό­κλη­ρη την αν­θρω­πό­τη­τα.

Η ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στο πε­ρι­βάλ­λον, στην κοινή αυτή κλη­ρο­νο­μιά του αν­θρώ­που πρέ­πει να επε­κτεί­νε­ται όχι μόνο στις απαι­τή­σεις του πα­ρό­ντος, αλλά και σε εκεί­νες του μέλ­λο­ντος. Πρό­κει­ται για μια αλ­λη­λέγ­γυα ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στις νέες γε­νιές, μια ευ­θύ­νη, που ανή­κει στα κράτη, στην αυ­το­διοί­κη­ση και στην διε­θνή κοι­νό­τη­τα. Αυτή η ευ­θύ­νη πρέ­πει να βρει την κα­τάλ­λη­λη ερ­μη­νεία και στο νο­μι­κό επί­πε­δο. Είναι ση­μα­ντι­κό η διε­θνής κοι­νό­τη­τα να επε­ξερ­γα­στεί τους κα­νό­νες δι­καί­ου, που αρ­μό­ζουν, ώστε τα κράτη να ελέγ­χουν τις δρα­στη­ριό­τη­τες εκεί­νες, που επη­ρε­ά­ζουν αρ­νη­τι­κά το πε­ρι­βάλ­λον και προ­φυ­λάσ­σουν τα οι­κο­συ­στή­μα­τα. Το νο­μι­κό πε­ριε­χό­με­νο του δι­καιώ­μα­τος σε ένα πε­ρι­βάλ­λον υγιές και ασφα­λές, πρέ­πει να είναι καρ­πός μιας βαθ­μιαί­ας επε­ξερ­γα­σί­ας για την χρήση των φυ­σι­κών αγα­θών στα πλαί­σια της κοι­νής βού­λη­σης και να θε­σπι­στούν κα­νό­νες και να επι­βάλ­λο­νται κυ­ρώ­σεις για όσους δη­μιουρ­γούν ρυ­πο­γό­να και το­ξι­κά από­βλη­τα.

Η ανά­γκη να σε­βα­στού­με την ακε­ραιό­τη­τα και τους ρυθ­μούς της φύσης, στα πλαί­σια μιάς οι­κο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης και ενός ανε­ξέ­λεγ­κτου ρυθ­μού εκ­με­τάλ­λευ­σης των φυ­σι­κών πόρων, που πολ­λοί εξ αυτών είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νοι και ίσως με­ρι­κοί μη ανα­νε­ώ­σι­μοι, είναι επι­βε­βλη­μέ­νη. Σ’ αυτό το πλαί­σιο πρέ­πει να εξε­τά­ζο­νται οι σχέ­σεις της αν­θρώ­πι­νης δρα­στη­ριό­τη­τας με τις κλι­μα­τι­κές αλ­λα­γές, που λόγω και της πε­ρι­πλο­κό­τη­τας τους πρέ­πει να πα­ρα­κο­λου­θού­νται κα­τάλ­λη­λα και στα­θε­ρά σε εθνι­κό και διε­θνές, επι­στη­μο­νι­κό, πο­λι­τι­κό και νο­μι­κό επί­πε­δο. Το πε­ρι­βάλ­λον είναι ένα αγαθό, το οποίο όμως δυ­στυ­χώς στη βάση του χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κού υπο­λο­γι­σμού κό­στους- οφέ­λους, οι μη­χα­νι­σμοί αγο­ράς δεν μπο­ρούν ή δεν θέ­λουν να το προ­α­σπί­σουν. Τα ενερ­γεια­κά, μη ανα­νε­ώ­σι­μα απο­θέ­μα­τα, τα οποία αντλούν οι εκ­βιο­μη­χα­νι­σμέ­νες χώρες πρέ­πει να τε­θούν στην βάση της χρή­σης εναλ­λα­κτι­κών πηγών ενέρ­γειας και στην πα­ρο­χή ασφά­λειας στην χρήση της πυ­ρη­νι­κής ενέρ­γειας.

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια τέ­θη­κε έντο­να το ζή­τη­μα της χρή­σης της νέας βιο­τε­χνο­λο­γί­ας για σκο­πούς, που συν­δέ­ο­νται με την γε­ωρ­γία, την ζω­ο­τε­χνία, την ια­τρι­κή και την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Οι νέες δυ­να­τό­τη­τες, που προ­σφέ­ρουν οι σύγ­χρο­νες βιο­τε­χνο­λο­γί­ες έχουν ισχυ­ρή κοι­νω­νι­κή, οι­κο­νο­μι­κή και πο­λι­τι­κή επί­δρα­ση σε το­πι­κό, εθνι­κό και διε­θνές επί­πε­δο. Οι επι­στή­μο­νες, οι τε­χνι­κοί, οι υπεύ­θυ­νοι δη­μο­σί­ων ορ­γα­νι­σμών που ασχο­λού­νται με την έρευ­να, την πα­ρα­γω­γή και το εμπό­ριο προ­ϊ­ό­ντων και έχουν σχέση με τις νέες βιο­τε­χνο­λο­γί­ες κα­λού­νται να βρουν τις κα­λύ­τε­ρες λύ­σεις για τα σο­βα­ρά και επεί­γο­ντα προ­βλή­μα­τα, που έχουν σχέση με την δια­τρο­φή και την υγεία.

Τα σο­βα­ρά οι­κο­λο­γι­κά προ­βλή­μα­τα απαι­τούν μια απο­τε­λε­σμα­τι­κή αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας, που θα οδη­γεί στην υιο­θέ­τη­ση άλλων τρό­πων ζωής και συ­μπε­ρι­φο­ράς. Οφεί­λου­με να βγού­με από την λο­γι­κή της αλό­γι­στης κα­τα­νά­λω­σης και να προ­ω­θή­σου­με μορ­φές αγρο­τι­κής και βιο­μη­χα­νι­κής πα­ρα­γω­γής, που θα ικα­νο­ποιούν τις πρω­ταρ­χι­κές ανά­γκες των αν­θρώ­πων, αλλά ταυ­τό­χρο­να θα πε­ριο­ρί­ζουν τις αι­τί­ες της οι­κο­λο­γι­κής υπο­βάθ­μι­σης και κα­τα­στρο­φής του πλα­νή­τη.

Ο ΔΗ­ΜΑΡ­ΧΟΣ ΡΟΔΟΥ

ΦΩΤΗΣ ΧΑ­ΤΖΗ­ΔΙΑ­ΚΟΣ