«Η καθυστέρηση της αξιολόγησης έχει υψηλό κοινωνικό και οικονομικό κόστος»

Την πολύ κακή κα­τά­στα­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας και τις συ­νέ­πειες που επι­φέ­ρει η κα­θυ­στέ­ρη­ση στο κλεί­σι­μο της πε­ρι­βό­η­της ‘αξιο­λό­γη­σης’ επι­σή­μα­νε με δη­λώ­σεις του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» το μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Οι­κο­νο­μι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ελ­λά­δος (και μέλος του δ.σ. του ΟΟΕ Τμήμα Δω­δε­κα­νή­σου) κ. Μι­χά­λης Μι­χα­ήλ.

«Το ΟΕΕ σε εθνι­κό επί­πε­δο σε συ­νερ­γα­σία με δύο αρ­μό­δια ιν­στι­τού­τα, εκτί­μη­σε την κα­τά­στα­ση του 2017 και έκρι­νε πως η κα­τά­στα­ση με την ‘αξιο­λό­γη­ση’ επι­φέ­ρει τόσο κοι­νω­νι­κό όσο και οι­κο­νο­μι­κό κό­στος. Δεν θα πρέ­πει να πα­ρα­γνω­ρί­σου­με πως οι κα­θυ­στε­ρη­σεις σε ανά­λο­γες δια­δι­κα­σί­ες με το κλεί­σι­μο αξιο­λό­γη­σης είναι ένα φαι­νό­με­νο που πα­ρα­τη­ρεί­ται και σε προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις (από το 2010 μέχρι και σή­με­ρα). Αυτό εμείς το εστιά­ζου­με στο πο­λι­τι­κό κό­στος το οποίο φο­βού­νται να ανα­λά­βουν δια­χρο­νι­κά οι κυ­βερ­νή­σεις. Το ίδιο ισχύ­ει και με την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της φο­ρο­δια­φυ­γής αλλά και με τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό των δομών της δη­μό­σιας διοί­κη­σης. Όλες οι εκτι­μή­σεις από τα ιν­στι­τού­τα, τους ορ­γα­νι­σμούς και τον ΟΟΣΑ συ­γκλί­νουν στην εκτί­μη­ση πως εάν διορ­θω­θεί η γρα­φειο­κρα­τία και εξορ­θο­λο­γι­στούν οι δομές της δη­μό­σιας διοί­κη­σης, θα εξοι­κο­νο­μή­σουν στο ελ­λη­νι­κό κρά­τος γύρω στα 8 – 12 δις ευρώ το χρόνο. Ωστό­σο, αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει ένα με­σο­διά­στη­μα από ένα έως τρία χρό­νια για να εφαρ­μο­στούν αυτά στην πράξη», εξή­γη­σε ο κ. Μι­χα­ήλ.

Ο κ. Μι­χα­ήλ, ανα­φέρ­θη­κε ακόμη στην υπερ-φο­ρο­λό­γη­ση καθώς το απο­τέ­λε­σμα των κα­θυ­στε­ρή­σε­ων στην αξιο­λό­γη­ση είναι να προ­σφεύ­γει η κυ­βέρ­νη­ση στις εύ­κο­λες λύ­σεις που είναι η φο­ρο­λό­γη­ση για να κα­λυ­φθεί το κενό.

«Όλα αυτά μας έχουν οδη­γή­σει σε έναν φαύλο κύκλο υπερ-φο­ρο­λό­γη­σης με απο­τέ­λε­σμα ο κό­σμος να αδυ­να­τεί να αντα­πο­κρι­θεί, ενώ έχει ήδη υπερ­βεί την φο­ρο­δο­τι­κή του ικα­νό­τη­τα. Η διοί­κη­ση του ΟΕΕ κε­ντρι­κά, εκτι­μά πως η ‘ανά­πτυ­ξη’ για το 2017 δεν θα υπερ­βεί την… μισή μο­νά­δα –ένα­ντι των προ­βλέ­ψε­ων της κυ­βέρ­νη­σης ότι θα είναι πάνω από 1,5%. Αυτό εμείς το εστιά­ζου­με σε κά­ποιες απο­τυ­πώ­σεις της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, που είναι εξ αρχής αρ­νη­τι­κές: α) έχουν μειω­θεί ‘τρο­μα­κτι­κά’ οι κα­τα­θέ­σεις –ενώ το 2016 είχε γίνει μια προ­σπά­θεια προ­σέλ­κυ­σης κα­τα­θέ­σε­ων και εισ­ρο­ής ξένων κε­φα­λαί­ων στην χώρα, β) η ανερ­γία πα­ρα­μέ­νει σε υψηλά πο­σο­στά, γ) ο δεί­κτης οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας που με­τρά­ει το ΙΟΒΕΕ είναι σε πάρα πολύ αρ­νη­τι­κά επί­πε­δα ενώ δεν υπάρ­χει ρευ­στό­τη­τα, δ) αυ­ξά­νο­νται τα λη­ξι­πρό­θε­σμα χρέη προς το Δη­μό­σιο με τα­χύ­τα­τους ρυθ­μούς ε) σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της Τρα­πέ­ζης της Ελ­λά­δος (ΤτΕ) το τα­μεια­κό πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα υπο­χώ­ρη­σε το πρώτο δί­μη­νο του 2017 στα 1,1 δισ. ευρώ από 2 δισ. ευρώ το αντί­στοι­χο δί­μη­νο του 2016.

Αυτό που εκτι­μώ και προ­σω­πι­κά, για να βγού­με από αυτό τον φαύλο κύκλο, χρειά­ζε­ται μια ευ­ρύ­τε­ρη συ­ναί­νε­ση –τόσο κοι­νω­νι­κή όσο και πο­λι­τι­κή. Σί­γου­ρα απαι­τεί­ται ένα στρα­τη­γι­κό σχέ­διο ανα­συ­γκρό­τη­σης της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας που να στη­ρί­ζε­ται στα συ­γκρι­τι­κά της πλε­ο­νε­κτή­μα­τα και θα πρέ­πει να τη­ρη­θεί στο έπα­κρο», είπε ο κ. Μι­χα­ήλ.

Σε ερώ­τη­ση σχε­τι­κά με την υπερ-φο­ρο­λό­γη­ση που οδη­γεί σε ‘ασφυ­ξία’ καθώς δεν υπάρ­χει ρευ­στό­τη­τα και με δε­δο­μέ­νο ότι η κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ στην πε­ριο­χή μας –πα­ράλ­λη­λα με τις συ­νε­χείς αυ­ξή­σεις που κα­τα­γρά­φο­νται στους συ­ντε­λε­στές φο­ρο­λό­γη­σης- απο­δεί­χτη­κε ότι δεν απέ­δω­σε τα ανα­με­νό­με­να στα τα­μεία του κρά­τους, ο κ. Μι­χα­ήλ δή­λω­σε:

«Φυ­σι­κά και αυτά τα μέτρα δεν απέ­φε­ραν ει­σπρά­ξεις στα τα­μεία του κρά­τους, διότι έχου­με υπερ­βεί κατά πολύ τον δεί­κτη ισορ­ρο­πί­ας. Δη­λα­δή από εδώ και στο εξής, όσο κι αν ανε­βά­ζου­με τους συ­ντε­λε­στές φο­ρο­λό­γη­σης, τα απο­τε­λέ­σμα­τα θα είναι συ­νε­χώς αρ­νη­τι­κά. Κι αυτό γιατί οι υψη­λοί συ­ντε­λε­στές φο­ρο­λό­γη­σης λει­τουρ­γούν ως ‘δέ­λε­αρ’ για κά­ποιους να φο­ρο­δια­φεύ­γουν. Δη­μιουρ­γεί­ται δη­λα­δή ροπή προς την φο­ρο­δια­φυ­γή. Κι αυτό θα πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό».

Ο κ. Μι­χα­ήλ είπε ακόμη πως μπο­ρεί το Πρό­γραμ­μα Οι­κο­νο­μι­κής Προ­σαρ­μο­γής να λήγει τον Αύ­γου­στο του 2018, όμως λόγω του τρό­που, με τον οποίο σχε­διά­ζο­νται τα μέτρα της οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής και των στό­χων, που τί­θε­νται για τα πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα και το χρέος, όχι μόνο για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, αλλά για όλη την Ευ­ρω­ζώ­νη και την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, πολλά ση­μεία αυτών έχουν εφαρ­μο­γή και για την πε­ρί­ο­δο μετά το 2018. Συ­νε­πώς, οι τω­ρι­νοί χει­ρι­σμοί κα­θο­ρί­ζουν σε με­γά­λο βαθμό το με­σο­πρό­θε­σμο μέλ­λον της Ελ­λά­δος. Γι’ αυτό και η ευ­θύ­νη της κυ­βέρ­νη­σης, αλλά και όλου του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος εκτεί­νε­ται πέρα από τη διάρ­κεια του πο­λι­τι­κού τους κύ­κλου.

«Ο λόγος, που η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση συμ­φώ­νη­σε στο Γ΄ Μνη­μό­νιο, ήταν η πο­λύ­μη­νη δια­πραγ­μά­τευ­ση του πρώ­του εξα­μή­νου του 2015 και οι συ­να­κό­λου­θες επι­πτώ­σεις στο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, που οδή­γη­σαν στην εφαρ­μο­γή των capital controls. Έτσι, για μία ακόμη φορά, η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία βρέ­θη­κε εκτός διε­θνών αγο­ρών κε­φα­λαί­ων και τα ελ­λείμ­μα­τά της κλή­θη­καν να τα χρη­μα­το­δο­τή­σουν οι εταί­ροι της.

Αυτό, που έχει ση­μα­σία σή­με­ρα, είναι να υλο­ποι­η­θεί και να κλεί­σει η αξιο­λό­γη­ση και, πα­ράλ­λη­λα, να τε­θούν οι βά­σεις για μία ανα­πτυ­ξια­κή προ­ο­πτι­κή εντός του ευ­ρω­παϊ­κού προ­σα­να­το­λι­σμού της χώρας.

Θέ­λου­με να πι­στεύ­ου­με ότι αυτά τα αρ­νη­τι­κά πρό­δρο­μα δε θα στα­θούν ικανά να οδη­γή­σουν ξανά σε ύφεση την Ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία το 2017. Στο ση­μείο, όμως, που βρι­σκό­μα­στε, μπο­ρού­με να συμ­φω­νή­σου­με ότι θα πρέ­πει να ανα­μέ­νου­με μια υπο­βάθ­μι­ση των δει­κτών της οι­κο­νο­μί­ας για το 2017 του­λά­χι­στον όσον αφορά στις δια­κη­ρυγ­μέ­νες προ­βλέ­ψεις του ΔΝΤ, της κυ­βέρ­νη­σης. Με βάση όλα τα πα­ρα­πά­νω, κα­τα­λή­γου­με ότι η αβε­βαιό­τη­τα, που έχει προ­κλη­θεί στη χώρα από την κα­θυ­στέ­ρη­ση στην ολο­κλή­ρω­ση της αξιο­λό­γη­σης, έχει υψηλό κοι­νω­νι­κό και οι­κο­νο­μι­κό κό­στος, το οποίο απο­τυ­πώ­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία». ­