“Ο άγιος κορωνοϊός”-Γράφει ο Γάννης Παρασκευάς

Κα­θη­με­ρι­νή είναι η επι­βε­βαί­ω­ση, ότι οι ισχυ­ρές πα­ρε­νέρ­γειες του ΙΟΥ, έχουν πολ­λα­πλές και πο­λυ­ποί­κι­λες θε­ρα­πευ­τι­κές ιδιό­τη­τες.

Πι­θα­νόν να ισχύ­ει η γνω­στή ρήση της Εκ­κλη­σί­ας μας, ότι «θε­ρα­πεύ­ει πάσαν νόσον και πάσαν μα­λα­κί­αν».

Οι­κο­νο­μι­κή κρίση και παν­δη­μία με την συ­νύ­παρ­ξη τους, δη­μιούρ­γη­σαν, νέες, πρω­τό­γνω­ρες συν­θή­κες στο οι­κο­νο­μι­κό γί­γνε­σθαι και στην κοι­νω­νι­κή ζωή.

Οι πο­λι­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κές ηγε­σί­ες του Πα­γκό­σμιου Συ­στή­μα­τος, σε φρα­στι­κό του­λά­χι­στον επί­πε­δο, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι πα­σχί­ζουν να δώ­σουν λύση και απα­ντή­σεις, στα προ­βλή­μα­τα που έφερε το «φο­νι­κό δί­δυ­μο».

Δια­τεί­νο­νται και ισχυ­ρί­ζο­νται, ότι κό­πτο­νται για την προ­στα­σία της Δη­μό­σιας Υγεί­ας και την οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση των ανα­ξιο­πα­θού­ντων.

Το οι­κο­νο­μι­κο­πο­λι­τι­κό Σύ­στη­μα θε­ώ­ρη­σε «δω­ρε­άν ει­σφο­ρά» τις θε­ρα­πευ­τι­κές ιδιό­τη­τες του ΙΟΥ, έθεσε σε συ­να­γερ­μό όλους τους μη­χα­νι­σμούς που δια­θέ­τει, για την προς όφε­λος του εκ­με­τάλ­λευ­ση των πα­ρε­νερ­γειών και απο­τε­λε­σμά­των της παν­δη­μί­ας, όπως όλα τα συ­στη­μι­κά μέσα την απο­κα­λούν.

Είναι γε­γο­νός πως το Πα­γκό­σμιο Οι­κο­νο­μι­κό Σύ­στη­μα βρί­σκε­ται σε μια διαρ­κή οι­κο­νο­μι­κή και πο­λι­τι­κή κρίση από το 2007 και μέχρι σή­με­ρα δεν κα­τά­φε­ρε να βρεί λύ­σεις και να δώσει απα­ντή­σεις στο πρό­βλη­μα που το ίδιο δη­μιούρ­γη­σε.

Οι κρί­σεις στο Κα­πι­τα­λι­στι­κό Σύ­στη­μα δεν είναι τυ­χαί­ες, είναι εν­δη­μι­κές, είναι οι ευ­και­ρί­ες που το ίδιο δη­μιουρ­γεί για την βίαιη ή λι­γό­τε­ρο βίαιη, επί­λυ­ση των εσω­τε­ρι­κών του αντι­φά­σε­ων.

Οι οι­κο­νο­μι­κές κρί­σεις δεν επι­φέ­ρουν πι­σω­γυ­ρί­σμα­τα στο σύ­στη­μα, απο­τε­λούν το εφαλ­τή­ριο για το νέο άλμα, την αφορ­μή και την αιτία επα­να­χά­ρα­ξης και επα­να­προσ­διο­ρι­σμού της νέας του πο­ρεί­ας.

Το Κε­φά­λαιο ως «αξία σε κί­νη­ση», μισεί την αδρά­νεια, μισεί την στα­σι­μό­τη­τα, μισεί την απώ­λεια χρό­νου για την επί­τευ­ξη των στο­χεύ­σε­ων του, την αύ­ξη­ση του και την συσ­σώ­ρευ­ση του.

Το κε­φά­λαιο με την όποια του μορφή, βιο­μη­χα­νι­κή, δια­νε­μη­τι­κή, εμπο­ρευ­μα­τι­κή και χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή, στο­χεύ­ει στην συ­νε­χή του ανα­μό­χλευ­ση με κύριο στόχο και σκοπό, την «συσ­σώ­ρευ­ση κε­φα­λαί­ων».

Η επί­τευ­ξη αυτού του στό­χου έχει, ως πα­ρά­πλευ­ρη απώ­λεια την «πτω­χο­ποί­η­ση των κοι­νω­νιών».

Ο έλεγ­χος των κοι­νω­νι­κών δομών, των κοι­νω­νι­κών σχέ­σε­ων, των κοι­νω­νι­κών συ­μπε­ρι­φο­ρών είναι το πρό­βλη­μα το οποίο κα­λεί­ται να λύσει το Σύ­στη­μα, πρό­βλη­μα που και αυτό είναι δικό του δη­μιούρ­γη­μα.

Θείο δώρο για το Σύ­στη­μα, οι «θε­ρα­πευ­τι­κές ιδιό­τη­τες της παν­δη­μί­ας», η οι­κο­νο­μι­κό- πο­λι­τι­κή εξου­σία, με την πρώτη αί­σθη­ση απώ­λειας της δύ­να­μης και του ελέγ­χου της, θέτει σε χρήση, την «βία» στις πολ­λα­πλές της μορ­φές.

Θύ­λα­κες αντί­στα­σης για την μη επί­τευ­ξη ανί­ε­ρων στο­χεύ­σε­ων, μπο­ρούν μόνο να δη­μιουρ­γη­θούν και να δρά­σουν, σε κοι­νω­νί­ες με ισχυ­ρούς συ­νε­κτι­κούς δε­σμούς, σε κοι­νω­νί­ες πο­λι­τών με ελεύ­θε­ρο φρό­νη­μα, σε κοι­νω­νί­ες μη πο­δη­γε­τού­με­νες.

Για την τι­θά­σευ­ση των κοι­νω­νιών, «δύο φο­νι­κά όπλα» χρη­σι­μο­ποιεί κατά κόρον και καθ υπερ­βο­λή το Σύ­στη­μα.

«Τον φόβο του θα­νά­του και το χρέος» και τα δύο έχουν τις ίδιες ψυ­χα­να­γκα­στι­κές επι­δρά­σεις στο άτομο.

Με την επί­κλη­ση ότι εν­δια­φέ­ρο­νται για την προ­στα­σία της Υγεί­ας των πο­λι­τών, προ­βάλ­λουν το φά­ντα­σμα του θα­νά­του, για την εξου­δε­τέ­ρω­ση κάθε αντί­δρα­σης για τα μέτρα και τις απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται και που μέχρι στιγ­μής απο­δει­κνύ­ο­νται ατε­λέ­σφο­ρα.

Την επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη νο­μο­θε­τι­κή βία, σε μια πρώτη ανά­γνω­ση την εκλαμ­βά­νει ο πο­λί­της ως μέσο προ­στα­σί­ας του, σε μια όμως δεύ­τε­ρη ανά­γνω­ση, δια­βλέ­πει κά­ποιος την προ­σπά­θεια της δη­μιουρ­γί­ας του «νέου πο­λί­τη, του νέου κα­τα­να­λω­τή, του νέου ερ­γα­ζό­με­νου,του νέου δια­δι­κτυα­κού δου­λο­πά­ροι­κου».

Το ατε­λέ­σφο­ρο των μέ­τρων προ­στα­σί­ας της Δη­μό­σιας Υγεί­ας, δεν χρή­ζει άλλων διευ­κρι­νί­σε­ων, είναι εμ­φα­νές και οι πα­λι­νω­δί­ες των πο­λι­τι­κό-οι­κο­νο­μι­κών ηγε­σιών και οι αντι­θέ­σεις τους, δεν είναι απο­τέ­λε­σμα δια­φο­ρε­τι­κών από­ψε­ων για το δέον γε­νέ­σθαι, για την προ­στα­σία της Δη­μό­σιας Υγεί­ας, αλλά για την δια­νο­μή των κερ­δών που επι­φέ­ρουν τα λαμ­βα­νό­με­να μέτρα.

Ο φόβος του θα­νά­του και των επι­πτώ­σε­ων του χρέ­ους «επι­κρέ­μα­ται επί των κε­φα­λών των πο­λι­τών», η πλή­ρης απο­διορ­γά­νω­ση των κοι­νω­νιών είναι πρό των πυλών, ο δια­δυ­κτια­κός κα­τα­να­λω­τι­κός πο­λί­της ήδη δη­μιουρ­γή­θη­κε» και μέσου του χρέ­ους που τε­χνηέ­ντως και έξυ­πνα φόρ­τω­σε το Σύ­στη­μα στις πλά­τες των ερ­γα­ζο­μέ­νων, απαλ­λο­τρί­ω­σε και υπο­θή­κευ­σε μελ­λο­ντι­κούς χρό­νους ερ­γα­σί­ας.

Το χρέος είναι εν τοις πράγ­μα­σι «παρ­κα­ρι­σμέ­νο κε­φά­λαιο», δια­σφα­λι­σμέ­νο με την υπο­θή­κευ­ση εμπράγ­μα­της πε­ριου­σί­ας και μελ­λο­ντι­κής ερ­γα­σί­ας.

Η αφύ­πνι­ση και εμ­φά­νι­ση του στο οι­κο­νο­μι­κό γί­γνε­σθαι θα γίνει αι­σθη­τή με την πρώτη δειλή έστω, έναρ­ξη της προσ­δο­κώ­με­νης «κα­νο­νι­κό­τη­τας».

Την βίαιη ει­σβο­λή του θα την συ­νο­δεύ­ουν κα­τα­στρο­φές πε­ριου­σιών, απώ­λεια θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας και δι­καιω­μά­των, μειώ­σεις μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων και η δη­μιουρ­γία μιας «κοι­νω­νί­ας δου­λο­πά­ροι­κων»

Το τί­μη­μα του δήθεν ξε­πε­ρά­σμα­τος της δι­πλής κρί­σης δεν θα βα­ρύ­νει τους δη­μιουρ­γούς της, αλλά τον απλό πο­λί­τη.

Ο βέ­βαιος τυ­φώ­νας των φο­ρο­ε­πι­δρο­μών, για την κά­λυ­ψη των πραγ­μα­τι­κών και πλα­σμα­τι­κών ελ­λειμ­μά­των, θα έχει ως απο­τέ­λε­σμα την απώ­λεια ελευ­θε­ρί­ας βού­λη­σης και ελευ­θε­ρί­ας επι­λο­γών.

Ο χρε­ω­μέ­νος και ο μελ­λο­θά­να­τος δεν έχουν ούτε ευ­και­ρί­ες ούτε δι­καιώ­μα­τα επι­λο­γών, οι θε­ρα­πευ­τι­κές ιδιό­τη­τες του ΙΟΥ τις εξα­φά­νι­σαν.

 

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος, 7/3/2021