“Η εποχή της αδιαφορίας για τη Ρόδο τελειώνει εδώ και τώρα!”

Τι­μώ­ντας το ιστο­ρι­κό πα­ρελ­θόν μας, η επέ­τειος της Εν­σω­μά­τω­σης στον εθνι­κό κορμό, βρί­σκει  όλους τους Ρο­δί­τες  απο­φα­σι­σμέ­νους να κά­νου­με πράξη τα ορά­μα­τά μας.  Για μια Ρόδο ευ­η­με­ρού­σα, με πα­γκό­σμια αίγλη και λάμψη. Το χρω­στά­με στους προ­γό­νους μας και δεν θα στα­μα­τή­σου­με μέχρι να νιώ­σου­με πε­ρή­φα­νοι που το πε­τύ­χα­με.

Δυ­στυ­χώς, η με­γά­λη αλή­θεια είναι πως ο τόπος μας έμει­νε πίσω τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Χά­θη­καν ευ­και­ρί­ες και δυ­να­τό­τη­τες. Σαν σή­με­ρα,  στις 7 Μαρ­τί­ου του 1948 ο τότε Δή­μαρ­χος Γα­βρι­ήλ Χα­ρί­τος κατά την Εν­σω­μά­τω­ση, είπε: «Οι Δω­δε­κα­νή­σιοι έχουν πλέον πλήρη επί­γνω­σιν της απο­στο­λής των, και γνω­ρί­ζουν ότι διά της ενώ­σε­ως, θα συμ­βά­λουν απ’ ευ­θεί­ας εις την Ευ­η­με­ρί­αν, την Πρό­ο­δον & την Ακμήν της Ελ­λά­δος».

Σή­με­ρα ωστό­σο από οδη­γοί κα­τα­λή­ξα­με ου­ρα­γοί. Στε­ρη­μέ­νοι εν­δια­φέ­ρο­ντος, ορά­μα­τος, στρα­τη­γι­κής,  υπο­δο­μών που θα απο­γεί­ω­ναν την ανα­πτυ­ξια­κή  δυ­να­μι­κή της Ρόδου και θα δη­μιουρ­γού­σαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την κα­λύ­τε­ρη ζωή που αξί­ζου­με στο νησί μας.

Για πα­ρά­δειγ­μα, εδώ που σπού­δα­σαν ο Ιού­λιος Καί­σα­ρας και ο Κι­κέ­ρω­νας, δεν μπο­ρεί να μην είναι και σή­με­ρα, ένα σύγ­χρο­νο εκ­παι­δευ­τι­κό κέ­ντρο, πα­γκό­σμιου βε­λη­νε­κούς, στην κο­ρυ­φή προ­τί­μη­σης για τα θε­ρι­νά προ­γράμ­μα­τα, των με­γα­λύ­τε­ρων Πα­νε­πι­στη­μί­ων του κό­σμου.

Άλλο πα­ρά­δειγ­μα. Δεν μπο­ρεί η Αγιά Σοφιά στη Κων­στα­ντι­νού­πο­λη, να έχει κε­ρα­μί­δια φτιαγ­μέ­να στη Ρόδο, και να μην είναι και σή­με­ρα η Ρόδος μας, ένα νησί, πρό­τυ­πο πα­ρα­γω­γής, εμπο­ρί­ου και εξα­γω­γών.

Ούτε ένας τόπος που δί­δα­ξε την πα­γκό­σμια αι­σθη­τι­κή, με τη Νίκη της Σα­μο­θρά­κης, να μην έχει δια­κρι­τή ταυ­τό­τη­τα.

Είναι ώρα, επι­τέ­λους, να ξε­κα­θα­ρί­σου­με, να ανα­νε­ώ­σου­με και να ενι­σχύ­σου­με, το Brand της Ρόδου, την ει­κό­να της, την ταυ­τό­τη­τά της. Και με τη δύ­να­μη, και τη γοη­τεία αυτού του τόπου, να πα­ρου­σια­στού­με ξανά στον κόσμο. Έτσι, θα απο­κτή­σει ξανά προ­ο­πτι­κή, υγιούς ανά­πτυ­ξης το νησί μας. Αλλά έτσι, θα γίνει κα­λύ­τε­ρη και η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, όλων μας.

Έχου­με τη δύ­να­μη να ορα­μα­τι­στού­με, για το νησί μας. Αλλά και να  σχε­διά­σου­με, πώς θα κά­νου­με το όραμα πράξη. Να ερ­γα­στού­με με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, να κο­πιά­σου­με, και να κα­τα­κτή­σου­με, τον στόχο μας. Με χρο­νο­διά­γραμ­μα δρά­σε­ων. Με δια­σφά­λι­ση πόρων, και χρη­μα­το­δό­τη­σης. Με σύ­μπρα­ξη δη­μο­σί­ου και ιδιω­τι­κού τομέα. Με επι­μο­νή, στο τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα κάθε επέν­δυ­σης, ώστε και το τε­λευ­ταίο ευρώ μας, ώστε και το τε­λευ­ταίο ευρώ του Ρο­δί­τη, να πιά­νει τόπο. Με απο­λο­γι­σμό και λο­γο­δο­σία. Το μέλ­λον της Ρόδου μπο­ρεί να οι­κο­δο­μη­θεί πάνω σε μια νέα νο­ο­τρο­πία ανά­πτυ­ξης που θα πι­στεύ­ει στις δυ­να­τό­τη­τες του τόπου  και των αν­θρώ­πων του.

Η εποχή της αδια­φο­ρί­ας τε­λειώ­νει εδώ και τώρα. Μια νέα εποχή ξε­κι­νά­ει.

Με δύ­να­μη για τη Ρόδο μας!

πηγή insider.gr