Θυσία ο πολιτικός πολιτισμός στη μάχη της εικόνας

Από πού ν’ αρ­χί­σει κα­νείς, εάν επι­χει­ρή­σει να γρά­ψει λίγα για τη διά­χυ­τη «αι­σθη­τι­κή» που δια­κρί­νει τους «δη­μό­σιους» αν­θρώ­πους της χώρας.  Δεν συ­νο­μι­λούν· άναρ­θρες κραυ­γές ο ένας ενα­ντί­ον του άλλου εκτο­ξεύ­ουν, με πόζα δε, νο­μί­ζο­ντας ότι κα­τα­τρό­πω­σαν τον αντί­πα­λο και κέρ­δι­σαν την πε­ρι­βό­η­τη μάχη της ει­κό­νας. Ο πο­λι­τι­κός ανα­λυ­τής Γιώρ­γος Φλέσ­σας θε­ω­ρεί ότι τα όσα συμ­βαί­νουν στην πο­λι­τι­κή σκηνή, αντι­κα­το­πτρί­ζουν, εν πολ­λοίς, την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία η οποία, σε με­γά­λο βαθμό, στε­ρεί­ται επι­πέ­δου. Ο ίδιος υπο­στη­ρί­ζει ότι «είναι προ­φα­νές πως η Δη­μο­κρα­τία μας δεν θα έπρε­πε να είναι τόσο ‘’ελα­στι­κή’’ ώστε να ακού­γο­νται ύβρεις μέσα στον ναό της», αλλά κα­τα­λή­γει πως αυτά τα φαι­νό­με­να «συμ­βαί­νουν κα­τε­ξο­χήν στις πο­λι­τι­κές κρί­σεις, επει­δή απου­σιά­ζει από τη χώρα, σε ένα με­γά­λο πο­σο­στό, η κουλ­τού­ρα του πο­λι­τι­κού πο­λι­τι­σμού. Μά­λι­στα, ο λαός φέρ­νει στη Βουλή συ­γκε­κρι­μέ­να πρό­σω­πα, συ­γκε­κρι­μέ­νου πο­λι­τι­κού ήθους, την ίδια στιγ­μή που ικα­νοί απο­κλεί­ο­νται, επει­δή… είναι κό­σμιοι στην πο­λι­τι­κή έκ­φρα­σή τους. Επί­σης, με­ρί­δα των ΜΜΕ πρι­μο­δο­τεί την έντα­ση -επει­δή αυτή που­λά­ει- ενώ κά­ποιοι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι ‘’δι­δά­σκουν’’ πο­λι­τι­κούς στο να χρη­σι­μο­ποιούν συ­γκε­κρι­μέ­νη γλώσ­σα προ­κει­μέ­νου να γί­νο­νται αρε­στοί στους ψη­φο­φό­ρους. Η συμ­βου­λή τους είναι μία: ‘’προ­σπά­θη­σε, πάντα, να απο­δο­μείς τον αντί­πα­λο’’. Και επει­δή και οι αντί­στοι­χοι πο­λι­τι­κοί δεν δια­θέ­τουν Παι­δεία και επί­πε­δο, κα­τα­γρά­φε­ται αυτή η πο­λι­τι­κή κα­τρα­κύ­λα. Ταυ­τό­χρο­να, ενώ πε­ρί­που οι μισοί Ελ­λη­νες δεν ψη­φί­ζουν στις εκλο­γές, οι ενα­πο­μεί­να­ντες ψη­φο­φό­ροι είτε απο­τε­λούν τον σκλη­ρό πυ­ρή­να των κομ­μά­των είτε υπάρ­χουν πάντα κά­ποιοι που αρέ­σκο­νται στον χα­βα­λέ και μπο­ρούν να φέ­ρουν στο κοι­νο­βού­λιο και τον Βα­σί­λη Λε­βέ­ντη».

Υ.Γ. Δυ­στυ­χώς μια μι­κρο­γρα­φία αυτής της «μάχης» της κε­ντρι­κής πο­λι­τι­κής σκη­νής πα­ρα­κο­λου­θού­με και σε το­πι­κό επί­πε­δο, από κά­ποιους, οι οποί­οι θω­ρούν, ότι η ανταλ­λα­γή κο­σμη­τι­κών επι­θέ­των είναι το ζη­τού­με­νο και αυτό που θα κάνει τους πο­λί­τες να κρί­νουν την ικα­νό­τη­τα κά­ποιου. Κι επει­δή τα πάντα ξε­κι­νούν από την Παι­δεία και τον Πο­λι­τι­σμό, επει­δή η κρίση που βιώ­νου­με είναι απόρ­ροια της κρί­σης αξιών, που άρ­χι­σαν να κα­τρα­κυ­λά­νε χρόνο με το χρόνο από την με­τα­πο­λί­τευ­ση και μετά, καλό θα είναι οι επι­λο­γές μας να ξε­κι­νούν πρώτα απ’ αυτά, γιατί φαί­νε­ται ότι η έλ­λει­ψή τους σε πρό­σω­πα που κατά και­ρούς επι­λέ­γου­με, έχει απο­δει­χθεί σε πολ­λές των πε­ρι­πτώ­σε­ων επι­ζή­μια.