Καταδίκη βοηθού νοσηλευτή για σωματική βλάβη σε ανήλικο παιδί με σύνδρομο Down

• Το περι­στα­τικό έλαβε χώρα στο Κέντρο Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και συγκε­κρι­μένα στη δομή Αμεα Ανη­λί­κων

Ποινή φυλά­κι­σης 12 μηνών με 3ετή ανα­στολή επέβαλε το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου σε έναν 59χρονο βοηθό νοσο­κό­μου – νοση­λευτή στο Κέντρο Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και συγκε­κρι­μένα στη δομή Αμεα Ανη­λί­κων που κρίθηκε ένοχος με το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου για σωμα­τική βλάβη αδύ­να­μων ατόμων.

Πιο συγκε­κρι­μένα κρίθηκε ένοχος για τον ότι στις 24 Αυγού­στου 2019, με πρόθεση προ­κά­λεσε σωμα­τική κάκωση σε ανήλικο ο οποίος βρι­σκό­ταν υπό την προ­στα­σία του βάσει νόμου και πραγ­μα­τι­κής κατά­στα­σης.

Ειδι­κό­τερα, όντας υπάλληλος-νοσηλευτής στο Κέντρο Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και συγκε­κρι­μένα στη δομή Αμεα Ανη­λί­κων, στα καθή­κο­ντα του οποίου ανήκε η φρο­ντίδα, προ­στα­σία και περί­θαλψη, μεταξύ άλλων παιδιών και ενός ανή­λι­κου περι­θαλ­πό­με­νου, δια­πλη­κτί­στηκε με αυτόν, εξαι­τίας του ό,τι ο τελευ­ταίος δεν συμ­μορ­φω­νό­ταν στην υπό­δειξή του να παρα­μεί­νει στο δωμάτιό του, στο πλαίσιο δε του ανωτέρω δια­πλη­κτι­σμού, ο κατη­γο­ρού­με­νος χτύπησε με τα χέρια του τον ανήλικο, προ­κα­λώ­ντας του εκδορές («γρα­τζου­νιές») στο πρόσωπο.

Η έρευνα για την υπόθεση ξεκί­νησε τον Οκτώ­βριο του 2019 οταν ο τότε πρό­ε­δρος του Κέντρου Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου κ. Γιάννης Μαρίνος υπεβαλε στην Εισαγ­γε­λία πλήρη φάκελο για το περι­στα­τικό κακο­ποί­η­σης του ανή­λι­κου παιδιού με σύν­δρομο Down από βοηθό νοση­λευτή.

Το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο του Κέντρου απο­φά­σισε την παρα­πο­μπή πει­θαρ­χι­κής υπό­θε­σης υπαλ­λή­λου του κλάδου ΔΕ Βοηθών Νοσο­κό­μων, υπό­λο­γου για παρά­βαση υπαλ­λη­λι­κού καθή­κο­ντος, ανα­ξιο­πρεπή ή ανάρ­μο­στη ή ανάξια για υπάλ­ληλο συμπε­ρι­φορά και αμελή εκπλή­ρωση του υπη­ρε­σια­κού καθή­κο­ντος.

Με το συνο­δευ­τικό έγγραφο της ανα­φο­ράς προς την Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ζητή­θηκε η άσκηση ποι­νι­κής διώξεως εφόσον συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις σύμφωνα με τα δια­λαμ­βα­νό­μενα στην απόφαση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου στοι­χεία και στα συνο­δευ­τικά αυτής έγγραφα.

Στον υπάλ­ληλο απο­δί­δε­ται ότι την 24η Αυγού­στου 2019 κατά την υπη­ρε­σία του συμπε­ρι­φέρ­θηκε ανάρ­μο­στα και απα­ρά­δε­κτα σε περι­θαλ­πό­μενο παιδί.

Η συμπε­ρι­φορά του, σύμφωνα με το πρα­κτικό της συνε­δρί­α­σης, ανά­γε­ται όχι μόνο σε λεκτικό, αλλά και σε βίαιο και σκαιώδη προ­πη­λα­κι­σμό του παιδιού, με απο­τέ­λε­σμα τον τραυ­μα­τι­σμό του κατά την δια­χεί­ριση της περί­θαλ­ψής του κατά την βάρδια του υπαλ­λή­λου, με απο­τέ­λε­σμα το παιδί, όντας κακο­ποι­η­μένο να μην θέλει την συνερ­γα­σία των άλλων συνα­δέλ­φων του, οι οποίοι με πολύ κόπο και πειθώ, όπως αρμόζει, κατά­φε­ραν να τον συνε­φέ­ρουν και να συνέλ­θει, από το σοκ.

Η αναφορά προς την κ. Εισαγ­γε­λέα συνο­δεύ­τηκε εξάλλου και από φωτο­γρα­φικό υλικό αλλά και από το έγγραφο παραί­τη­σης του υπαλ­λή­λου.

Ο πρό­ε­δρος κ. Γιάννης Μαρίνος, ανέφερε στην συνε­δρί­αση του οργάνου τότε και τα εξής: “Η συμπε­ρι­φορά του συγκε­κρι­μέ­νου υπαλ­λή­λου είναι αχα­ρα­κτή­ρι­στη. Δεν με νοιάζει αν υπήρξε στο παρελ­θόν καλός υπάλ­λη­λος ή όχι, όπως λέτε κάποιοι. Δεν με νοιάζει καθόλου, αν ήταν ένα μεμο­νω­μένο περι­στα­τικό ή όχι. Γνώμη τους είναι ότι δεν ήταν. Εδώ είμαστε για να προ­στα­τεύ­ουμε τα παιδιά και όχι για να τα κακο­ποιούμε. Κι εδώ, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται, από τις φωτο­γρα­φίες, τις ανα­φο­ρές και την ίδια του την ομο­λο­γία, έχουμε να κάνουμε με κακο­ποί­ηση του παιδιού. Θεωρώ μάλιστα ότι αν δεν ήταν οι εργα­ζό­με­νοι του προ­γράμ­μα­τος του ΟΑΕΔ να μας το ανα­φέ­ρουν, δεν θα γνω­ρί­ζαμε τίποτε. Θυμάμαι πολύ καλά λοιπόν ότι στις 26 Αυγού­στου το μεση­μέρι, περί τις 13.00, δέχθηκα τηλε­φώ­νημα από υπάλ­ληλό μας, η οποία κλαί­γο­ντας με ενη­μέ­ρωσε για όσα είχαν συμβεί. Από όσα γνωρίζω κατόπιν ενη­μέ­ρωσε και τον αντι­πρό­ε­δρο.

Της είπα ότι για να μπο­ρέ­σουν να κινη­θούν οι δια­δι­κα­σίες πρέπει να μου γίνουν έγγρα­φες ανα­φο­ρές και συμ­φώ­νησε να το κάνει. Στο μεταξύ το παιδί εκείνη την ώρα (13.00) βρι­σκό­ταν ήδη στο αερο­δρό­μιο για να φύγει (14.00) για την κατα­σκή­νωση που στεί­λαμε τα παιδιά, ενώ το βράδυ θα έφευγα κι εγώ ως συνοδός, με τα παιδιά του παραρ­τή­μα­τος προ­στα­σίας του παιδιού, στην ετήσια εκδρομή τους.

Το λέω αυτό για να τονίσω, ότι εκείνη την ώρα, ήταν αδύνατο να στεί­λουμε το παιδί σε ιατρο­δι­κα­στή, αφού σε μια ώρα πετούσε για την κατα­σκή­νωση, επι­πλέον είναι γνωστό σε όλους σας, ότι αμέσως μετά την κατα­σκή­νωση το παιδί θα άλλαζε δομή και θα πήγαινε στη Θεσ­σα­λο­νίκη όπου έγινε δεκτός. Δεν νομίζω όμως ότι χρειά­ζε­ται καν ιατρο­δι­κα­στής. Οι φωτο­γρα­φίες τα λένε όλα. Κατόπιν ήλθε στο γραφείο μου ο υπάλ­λη­λος και παρα­δέ­χτηκε τα πάντα, λέγο­ντας όμως ότι βρι­σκό­ταν σε άμυνα, γεγονός φυσικά που κανείς μας δεν απο­δέ­χθηκε.

Του είπα ότι δεν θέλω να ακούσω τίποτε άλλο και ενώπιόν του, είπα στον κύριο Κυρίτση να ξεκι­νή­σει αμέσως η πει­θαρ­χική δια­δι­κα­σία. Ο υπάλ­λη­λός μου είπε ότι παραι­τεί­ται και του απά­ντησα ότι εγώ δεν εκβιά­ζο­μαι, ούτε απει­λού­μαι και μπορεί να πράξει ό,τι θέλει και ότι η υπη­ρε­σία δεν έχει ανάγκη τέτοιων υπαλ­λή­λων. Την δεδο­μένη χρονική στιγμή, δεν ήξερα βέβαια ότι ο κώδικας απα­γο­ρεύει την παραί­τηση αν έχει ξεκι­νή­σει πει­θαρ­χική δια­δι­κα­σία. Αμέσως μετά ο υπάλ­λη­λος, μετέβη στο πρω­τό­κολλο και υπέβαλε παραί­τηση. Θεωρώ ότι οποια­δή­ποτε ποινή και να του επι­βά­λουμε εμείς, θα είναι μικρή. Δεν συμφωνώ με κάτι τέτοιο. Προ­τείνω λοιπόν, αφενός να παρα­πεμ­φθεί ο εργα­ζό­με­νος στο Πει­θαρ­χικό Συμ­βού­λιο του υπουρ­γείου Εργα­σίας και Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων με το ερώτημα της από­λυ­σης και αφε­τέ­ρου να σταλεί όλος ο φάκελος στον κ. Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, καθότι θεωρώ ότι εδώ συνέ­βη­σαν αξιό­ποι­νες πράξεις για τις οποίες πρέπει όμως να επι­λη­φθεί η Δικαιο­σύνη και να κρίνει τα δέοντα. Ακόμα όμως κι αν αυτό δεν υπερ­ψη­φι­στεί, εγώ θα στείλω τον φάκελο στον Εισαγ­γε­λέα, ως έχω εκ θέσεως το δικαί­ωμα, για να έχω ήσυχη τη συνεί­δησή μου, απέ­να­ντι στο παιδί».