Η εισήγηση του κ. Γ. Χατζημάρκου για τη διατήρηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ

Κατά πλειο­ψη­φία εγκρί­θηκε το περα­σμένο Σάββατο από το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο η εισή­γηση του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ, Γιώργου Χατζη­μάρ­κου επί της επι­κεί­με­νης κατάρ­γη­σης των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών Φ.Π.Α. στο σύνολο των νησιών από την 1η Ιανουα­ρίου 2018. Το θέμα συζη­τή­θηκε εκτενώς με τον περι­φε­ρειάρχη να δηλώνει: «Η αύξηση του ΦΠΑ δεν στέ­κε­ται ούτε καν με όρους δημο­σιο­νο­μι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος. Γιατί ενώ τα δημο­σιο­νο­μικά έσοδα ανα­μέ­νε­ται να είναι μικρά, η ασφυ­κτική φορο­ε­πι­δρομή που εκδη­λώ­νε­ται απειλεί να συν­θλί­ψει τη ζωή εκείνων που ήδη δυσκο­λεύ­ο­νται να τα φέρουν πέρα».

Δια­βά­στε ανα­λυ­τικά την εισή­γηση του κ. Χατζη­μάρ­κου:

«Βρι­σκό­μα­στε λίγους μήνες πριν από την εφαρ­μογή της αύξησης του ΦΠΑ στο σύνολο των νησιών μας. Η μερική ανα­στολή εξαι­τίας του προ­σφυ­γι­κού προ­βλή­μα­τος, σταματά. Λες και το πρό­βλημα λύθηκε. Λες και οι δυσκο­λίες εξα­λεί­φθη­καν και δεν επι­δει­νώ­νο­νται.

Λες και ζούμε σε άλλη χώρα. Δεν υπάρχει καμία αμφι­βο­λία ότι η αύξηση του ΦΠΑ θα επι­φέ­ρει ένα συντρι­πτικό πλήγμα στα νησιά μας και στους ανθρώ­πους τους, που προ­σπα­θούν με νύχια και δόντια να επι­βιώ­σουν.

Κόντρα σε κάθε έννοια δικαιο­σύ­νης, κάθε έννοιας ορθο­λο­γι­σμού, κάθε έννοιας ανθρω­πι­σμού, κάθε έννοιας Εθνικού συμ­φέ­ρο­ντος, κάθε έννοιας Ευρω­παϊ­κού συμ­φέ­ρο­ντος και φυσικά, κατά παρά­βαση του Ελλη­νι­κού Συντάγ­μα­τος.

Η Συνταγ­μα­τική προ­στα­σία της νησιω­τι­κό­τη­τας, η εφαρ­μο­ζό­μενη νησιω­τική πολι­τική από την Πολι­τεία και τα μεγάλα λόγια της συμπα­ρά­στα­σης και της υπο­στή­ρι­ξης, είναι κενά περιε­χο­μέ­νου και γι’ αυτό απο­τε­λούν βαθύ­τατη προ­σβολή προς τους νησιώ­τες μας. Προς όλους εμάς.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος ούτε για την έκφραση συμπά­θειας, ούτε για άλλα λόγια. Είτε θα υπάρ­ξουν άμεσες δράσεις, είτε τα νησιά μας θα υπο­στούν τις δρα­μα­τι­κές και αμε­τά­κλη­τες επι­πτώ­σεις μιας πολι­τι­κής, που παρά τις περί αντι­θέ­του δια­κη­ρύ­ξεις, απειλεί τη βιω­σι­μό­τητά τους.

Η νησιω­τι­κό­τητα και οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες που την χαρα­κτη­ρί­ζουν δεν είναι ένα επι­κοι­νω­νιακό εφεύ­ρημα. Δεν είναι απλώς μια άλλη μεγα­λό­στομη έκφραση. Ούτε ένα πολι­τικό σύνθημα.

Περι­γρά­φε­ται από την κατά­τμηση του χώρου, τα προ­βλή­ματα στις μετα­φο­ρές προ­σώ­πων και πραγ­μά­των (κόστος και απο­μό­νωση τους χει­με­ρι­νούς μήνες), το μικρό μέγεθος των νησιω­τι­κών αγορών, την δυσκο­λία εξεύ­ρε­σης εξει­δι­κευ­μέ­νου ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού, το αυξη­μένο ενερ­γειακό κόστος, την αδυ­να­μία επι­χει­ρη­μα­τι­κών συνερ­γα­σιών, την επο­χι­κό­τητα της απα­σχό­λη­σης, την έλλειψη βασικών υπο­δο­μών, τις επι­πτώ­σεις του μικρού μεγέ­θους στις υπο­δο­μές, το χαμηλό επίπεδο υπη­ρε­σιών εκπαί­δευ­σης και υγείας. Κατα­γρά­φε­ται ως αντι­κει­με­νική κατά­σταση που απαιτεί, βάσει της κοινής λογικής, να λαμ­βά­νε­ται υπόψη κατά την εφαρ­μογή των σχε­δια­ζό­με­νων πολι­τι­κών.

Η νησιω­τι­κό­τητα δεν είναι οι καλο­και­ρι­νές εικόνες των lifestyle περιο­δι­κών και ιστο­σε­λί­δων. Αυτός ο λαϊ­κι­σμός και αυτή η δια­στρέ­βλωση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ήταν που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε χυδαία και από κόμματα και από δημο­σιο­γρά­φους και από τους θεσμούς, για να παρα­πλα­νή­σουν την κοινή γνώμη και να επι­βάλ­λουν την κατα­στρο­φική τους πολι­τική.

Τα κρο­κο­δεί­λια δάκρυα που χύθηκαν στη συνέ­χεια, δεν αλλά­ζουν την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Ούτε ανα­κου­φί­ζουν τις πληγές μας. Το ‘’έχετε δίκιο αλλά τι να κάνουμε’’ δεν είναι ούτε αρκετό ούτε ανεκτό.

Περι­μέ­ναμε και περι­μέ­νουμε από το σύνολο του πολι­τι­κού συστή­μα­τος, όχι μόνο να διεκ­δι­κή­σει, αλλά να πείσει με την αδια­πραγ­μά­τευτη στάση του τους Θεσμούς για την προ­στα­σία της νησιω­τι­κό­τη­τας, προ­α­σπί­ζο­ντας τη βιω­σι­μό­τητα των νησιών μας προς όφελος τόσο της πατρί­δας μας, όσο και της ίδιας της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Είμαστε οι ακρίτες της Ελλάδος και ταυ­τό­χρονα, είμαστε οι ακρίτες της Ευρώπης. Υπε­ρα­σπί­ζουμε, με τερά­στιο βάρος, τα Εθνικά και τα Ευρω­παϊκά συμ­φέ­ρο­ντα. Που πέρα από το κόστος της οικο­νο­μι­κής κρίσης που βιώνει η χώρα μας, επω­μι­ζό­μα­στε δυσα­νά­λογα και το κόστος των προ­σφυ­γι­κών και μετα­να­στευ­τι­κών ροών.

Πάσχουμε σε όλα αυτά. Τα ζούμε όλα αυτά. Δεν τα βλέ­πουμε από τις τηλε­ο­ρά­σεις μας. Δεν τα σχο­λιά­ζουμε από τους κανα­πέ­δες μας.

Δεν εκφρά­ζουμε ωραία λόγια. Κάνουμε πράξη την ανθρω­πιά μας και την αγάπη μας για τα νησιά μας. Και είμαστε υπε­ρή­φα­νοι γι’ αυτό. Γι’ αυτό, δεν ζητάμε καμία χάρη. Δεν ζητάμε καμία εξαί­ρεση. Αυτό που ζητούμε είναι να πάρουμε αυτό που μας ανα­λο­γεί.

Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε και που αντι­στοι­χεί στη δυσκο­λία των συν­θη­κών και στις απαι­τή­σεις που γεννούν οι αυξη­μέ­νες ανάγκες. Από μια Πολι­τεία που σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια της οικο­νο­μι­κής αιμορ­ρα­γίας και δυσπρα­γίας, κρα­τιέ­ται στη ζωή από τα έσοδα που φέρνουν τα νησιά μας από τον του­ρι­σμό.

Από αυτόν τον ευλο­γη­μένο τόπο που χρειά­ζε­ται εκείνη την υπο­στή­ριξη που θα του επι­τρέ­ψει να συνε­χί­ζει να είναι ο αιμο­δό­της της Εθνικής οικο­νο­μίας. Γιατί αλλιώς δεν θα μπορεί.

Από αυτούς τους ανθρώ­πους που την υπε­ρά­σπιση του Εθνικού συμ­φέ­ρο­ντος την έχουν κάνει τρόπο ζωής. Και όχι ευκαι­ριακό σύνθημα. Από αυτά τα νησιά και από αυτούς τους ανθρώ­πους, που δια­σώ­ζουν το κύρος μιας Ευρώπης που στα λόγια θέλει να είναι φάρος πολι­τι­σμού, δημο­κρα­τίας, ισο­νο­μίας και ανθρω­πι­σμού. Αλλά που στις πράξεις κτυπά σε τείχη λαϊ­κι­σμού και υπο­κρι­σίας.

Η αύξηση του ΦΠΑ δεν στέ­κε­ται ούτε καν με όρους δημο­σιο­νο­μι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος. Γιατί ενώ τα δημο­σιο­νο­μικά έσοδα ανα­μέ­νε­ται να είναι μικρά, η ασφυ­κτική φορο­ε­πι­δρομή που εκδη­λώ­νε­ται απειλεί να συν­θλί­ψει τη ζωή εκείνων που ήδη δυσκο­λεύ­ο­νται να τα φέρουν πέρα. Ιδιαί­τερα, στα μικρό­τερα νησιά και ιδιαί­τερα για εκεί­νους που δεν ζουν από τον του­ρι­σμό. Τα νησιά μας, επι­τέ­λους, δεν έχουν όλα την δυνα­μική της οικο­νο­μίας της Μυκόνου η της Σαντο­ρί­νης. Αλλά και αυτά τα δύο νησιά είναι πηγή πλούτου για όλη την πατρίδα μας, είμαστε περή­φα­νοι για αυτά και μας εκπλήσ­σει αρνη­τικά το πόσο διώ­κο­νται για αυτά που έχουν επι­τύ­χει. Ας μην το ξεχνούν αυτό, όσοι αρνού­νται να δουν ότι η επι­τυ­χία σε αυτή την χώρα σπάνια μένει ατι­μώ­ρητη.

Βρι­σκό­μα­στε στο σημείο μηδέν. Αν τώρα δεν αλλάξει η ακο­λου­θού­μενη πολι­τική, αν η Πολι­τεία απλώς παρα­κο­λου­θεί, ελπί­ζο­ντας πως με ένα μαγικό τρόπο θα αντέ­χουμε τα πάντα, τότε οι συνέ­πειες θα είναι μη ανα­στρέ­ψι­μες και πολύ φοβάμαι, εθνικά κατα­στρο­φι­κές.

Χρεια­ζό­μα­στε άμεσα την εφαρ­μογή μιας συνε­κτι­κής και ρεα­λι­στι­κής νησιω­τι­κής πολι­τι­κής, στη βάση ενός κοινά απο­δε­κτού Εθνικού σχεδίου, που θα λαμ­βά­νει υπόψη την απα­σχό­ληση, την υγεία, την παιδεία, τη συγκρά­τηση πλη­θυ­σμού, τις μετα­φο­ρές, το περι­βάλ­λον.

Εφαρ­μό­ζο­ντας επεί­γο­ντα και μακρο­πρό­θε­σμα μέτρα για την αντι­με­τώ­πιση της Περι­φε­ρεια­κό­τη­τας και των προ­βλη­μά­των στις Μετα­φο­ρές και την πρό­σβαση στις αγορές, την ενί­σχυση της οικο­νο­μι­κής βάσης, την ενί­σχυση της απα­σχό­λη­σης, την ενί­σχυση της πρό­σβα­σης σε υπη­ρε­σίες υγείας και εκπαί­δευ­σης, την ενί­σχυση Τεχνο­λο­γιών Πλη­ρο­φο­ρίας και Επι­κοι­νω­νιών.

Με ανα­λυ­τικό προσ­διο­ρι­σμό των στόχων, των δράσεων, του χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος και του ανα­με­νό­με­νου οφέλους που θα απο­δώ­σουν οι συγκε­κρι­μέ­νες πολι­τι­κές. Συγκε­κρι­μέ­νες και δεσμευ­τι­κές απο­φά­σεις.

Σε ότι, δε, αφορά το ΦΠΑ, ζητούμε από την Κυβέρ­νηση να ζητήσει από τους θεσμούς του­λά­χι­στον την χρονική επέ­κταση της ανα­στο­λής, δεδο­μέ­νου ότι οι συν­θή­κες που την επέ­βα­λαν, συνε­χί­ζουν να υφί­στα­νται. Και να δια­πραγ­μα­τευ­τεί στη συνέ­χεια με την Ευρω­παϊκή Ένωση την ορι­στική αλλαγή του φορο­λο­γι­κού πλαι­σίου που διέπει τα νησιά μας.

Οφείλει και η Ευρώπη να σεβα­στεί τη νησιω­τι­κό­τητα, αλλά και το αυξη­μένο βάρος του προ­σφυ­γι­κού ζητή­μα­τος που για λογα­ρια­σμό της δυσα­νά­λογα και άδικα δια­χει­ρί­ζε­ται η χώρα μας και τα νησιά μας.

Να εφαρ­μό­σει, επίσης, η Κυβέρ­νηση τις υπο­σχέ­σεις της για τη θεσμο­θέ­τηση φορο­λο­γι­κών αντι­μέ­τρων, προ­κει­μέ­νου να αμβλύ­νει τις επι­πτώ­σεις από την πολι­τική της στο θέμα του ΦΠΑ, αλλά και από την αδυ­να­μία της να εφαρ­μό­σει πολι­τι­κές ουσια­στι­κής στή­ρι­ξης των νησιών μας.

Να μερι­μνή­σει και να υπο­στη­ρί­ξει κάθε προ­σπά­θεια ορθής και ακρι­βούς ενη­μέ­ρω­σης, τόσο της ελλη­νι­κής κοινής γνώμης, όσο και της Ευρω­παϊ­κής, αλλά και των Ευρω­παϊ­κών θεσμών για τις πραγ­μα­τι­κές οικο­νο­μι­κές, κοι­νω­νι­κές, τεχνο­λο­γι­κές, γεω­γρα­φι­κές, αλλά και γεω­πο­λι­τι­κές συν­θή­κες που επι­κρα­τούν στα νησιά μας, προ­κει­μέ­νου να επα­νε­κτι­μη­θούν με όρους δικαιο­σύ­νης όχι μόνο οι εφαρ­μο­ζό­με­νες πολι­τι­κές, αλλά και να υιο­θε­τη­θούν όσες άλλες απαι­τού­νται για να υπάρξει βιώσιμη ανά­πτυξη.

Τι πρέπει εμείς να κάνουμε ? Να απα­ντή­σουμε μεθο­δικά και πει­στικά, να επι­κοι­νω­νή­σουμε την αλήθεια μας, αφού μάθαμε και δια­πι­στώ­σαμε στα χρόνια που προη­γή­θη­καν και στα οποία τα νησιά μας δέχθη­καν πολύ μεγάλη δυσφή­μιση, ότι ήμασταν μόνοι. Η κοινή γνώμη της χώρας μας δεν ήταν φιλική. Είναι δική μας υπο­χρέ­ωση να παρου­σιά­σουμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα και αυτό να το κάνουμε ατομικά και συλ­λο­γικά σε κάθε ευκαι­ρία.

Σε συλ­λο­γικό επίπεδο, με σχέδιο και διάρ­κεια. Ναι, είναι υπο­χρέ­ωση της Περι­φέ­ρειας μας να παρου­σιά­σει με κάθε τρόπο την πραγ­μα­τική ζωή του μέσου νησιώτη. Τις ανάγκες του, τις ελλεί­ψεις του, τις αγωνίες του, τους κιν­δύ­νους του.

Από την χώρα μας, ήρθε η ώρα να απαι­τή­σουμε την απο­κα­τά­σταση της ισο­νο­μίας που απο­τυ­πώ­νε­ται και εμπε­δώ­νε­ται μόνον με την αλλαγή στην φιλο­σο­φία της κατα­νο­μής των πόρων ανά περιοχή. Τερά­στια μεταρ­ρύθ­μιση για την πατρίδα μας.

Η κάθε περιοχή να συμ­με­τέ­χει στην κατα­νομή των πόρων με βάση το ποσοστό που συμ­με­τέ­χει και στην συγκέ­ντρωση τους. Τόσο απλό, τόσο δίκαιο, τόσο αυτο­νό­ητο.

Ξέρει όμως αυτή η χώρα με τι ποσοστό συμ­με­τέ­χει η κάθε Περι­φέ­ρεια της στα έσοδα της;

Οχι, κυρίες και κύριοι. Δεν ξέρει. Το πόσο απλό είναι σε τεχνικό επίπεδο να απο­τυ­πω­θεί αυτό και να απο­κτη­θεί αυτή η πολύ­τιμη γνώση, το συζη­τή­σαμε και το εξη­γή­σαμε στον Διοι­κητή της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Δημο­σίων Εσόδων στην πρό­σφατη συνά­ντηση εργα­σίας που είχαμε μαζί του στα γραφεία μας στη Ρόδο.

Φορο­λο­γική εξίσωση των νησιών μας με την ηπει­ρω­τική Ελλάδα, δεν μπορεί να μην συνε­πά­γε­ται επι­τέ­λους και συμ­με­τοχή των νησιών μας στους πόρους που τους κατα­νέ­μο­νται σε ποσοστό ευθέως ανάλογο με το ποσοστό που συμ­με­τέ­χουν και στα δημόσια έσοδα.

Αυτό μόνο συνιστά ισότητα, αυτό μόνο απο­δί­δει δικαιο­σύνη, αυτό μόνο κτίζει συμπαγή φορο­λο­γική συνεί­δηση, αυτό μόνο επι­βρα­βεύει το απο­τέ­λε­σμα και την επι­τυ­χία.

Κυρίες και Κύριοι,

Η από­γνωσή μας είναι πραγ­μα­τική.

Κι από λόγια παρη­γο­ριάς χορ­τά­σαμε. Επα­να­λαμ­βάνω.

Είμαστε στο σημείο μηδέν.

Χωρίς άμεσα μέτρα ανα­κού­φι­σης και υπο­στή­ρι­ξης, οι συνέ­πειες θα είναι μη ανα­στρέ­ψι­μες και η οικο­νο­μική κρίση θα γίνει Εθνική κρίση».