Με το θετικό

Η «χρυσή» του νίκη στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του Τόκιο ήταν η αφορ­μή για να γνω­ρί­σου­με και όσοι δεν ξέ­ρα­με, τον Μίλτο Τε­ντό­γλου. Συ­γκι­νεί  η τα­πει­νό­τη­τα του Έλ­λη­να Χρυ­σού Ολυ­μπιο­νί­κη:  «Δεν το πε­ρί­με­να να κερ­δί­σω, ει­δι­κά έτσι όπως εξε­λί­χθη­κε ο αγώ­νας. Ήμουν τυ­χε­ρός σή­με­ρα, Ευ­χα­ρι­στώ όλους όσους ξε­νύ­χτη­σαν για να με δουν. Δεν πί­στευα ότι θα κα­τα­κτή­σω το χρυσό. Ακόμη και τώρα δεν πι­στεύω ότι το αξίζω. Σή­με­ρα ο Χουάν Μι­γκέλ Ετσε­βε­ρία ήταν κα­λύ­τε­ρα από μένα, νιώθω λίγο κάπως που κέρ­δι­σα. Νιώθω τυ­χε­ρός.», δή­λω­σε, σαν ένα καλό reminder πως η τα­πει­νό­τη­τα -πόσο πα­ρά­δο­ξο- σε κάνει ένα τσακ πιο νι­κη­τή,  ενώ αμέ­σως μετά τον αγώνα έσπευ­σε να αγκα­λιά­σει τον αντί­πα­λό του. Καμία έπαρ­ση, κα­νέ­να ίχνος αλα­ζο­νεί­ας,  χωρίς έξαλ­λους πα­νη­γυ­ρι­σμούς ή άλλες υπερ­βο­λές εξήρε τον ρόλο της τύχης καθώς και την αξία του αντι­πά­λου του. Πραγ­μα­τι­κό αθλη­τι­κό ήθος. Πόσο κα­λύ­τε­ρα κοι­νω­νι­κά πρό­τυ­πα αντί για τους μαϊ­ντα­νούς της τη­λε­ό­ρα­σης και των ριά­λι­τι. Με τον Ντού­σκο και τον Τε­ντό­γλου, με τον σπου­δαίο Πε­τρού­νια, τον Θο­δω­ρή Ια­κω­βί­δη, τον αρ­σι­βα­ρί­στα που συ­γκλό­νι­σε το πα­νελ­λή­νιο με το ξέ­σπα­σμά του, ας ασχο­λη­θού­με . Με το θε­τι­κό. Γιατί ανά­με­σα στην ανα­τρι­χί­λα και την ανοη­σία, επι­λέ­γου­με την πρώτη.