Ανεστάλη η ποινή κάθειρξης 6 ετών σε επιχειρηματία που πτώχευσε

Με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των, ανε­στά­λη η ποινή κά­θειρ­ξης 6 ετών, που επέ­βα­λε το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου, σε εκ­πρό­σω­πο γνω­στής εται­ρεί­ας, που δια­χει­ρι­ζό­ταν αλυ­σί­δα σού­περ μάρ­κετ στο νησί της Ρόδου, ο οποί­ος κρί­θη­κε ένο­χος, ερή­μην, μη από­δο­σης ΦΠΑ κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση.

Το δι­κα­στή­ριο τον έκρι­νε συ­γκε­κρι­μέ­να ένοχο για το ό,τι δεν απέ­δω­σε ΦΠΑ ύψους 96.000 ευρώ το οι­κο­νο­μι­κό έτος 2010 και του επέ­βα­λε ποινή κά­θειρ­ξης 6 ετών χωρίς ανα­στο­λή.

Το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου ανέ­στει­λε την ποινή του επι­βάλ­λο­ντάς του, τους πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους της απα­γό­ρευ­σης εξό­δου από τη χώρα και της εμ­φά­νι­σής του μια φορά κάθε μήνα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας του.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή» ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας, που εκ­με­ταλ­λευό­ταν από το έτος 1997 και εντεύ­θεν, ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση «υπε­ρα­γο­ρά» («super-market»), με σκοπό το κέρ­δος, είδη δια­τρο­φής, κα­θα­ριό­τη­τας, οι­κια­κού εξο­πλι­σμού και άλλα συ­να­φή, από το έτος 2013 έχει κη­ρυ­χθεί σε πτώ­χευ­ση.

Στην αί­τη­ση ανα­στο­λής της ποι­νής του, που υπέ­βα­λε δια του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου του κ. Σ. Κιουρ­τζή, ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας εξέ­θε­σε με­τα­ξύ των άλλων ότι οι ενα­ντί­ον του κα­τη­γο­ρί­ες συ­νί­στα­νται στη δήθεν από πρό­θε­ση μη από­δο­ση Φ.Π.Α. για τη δια­χει­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο από την 01-01-2010 έως και τις 31-12-2010 (και ει­δι­κό­τε­ρα για τους μήνες από Ιού­λιο έως και Δε­κέμ­βριο του έτους 2010, συ­νο­λι­κού ποσού – κε­φα­λαί­ου 98.125,10 ευρώ πλέον των προ­σαυ­ξή­σε­ων ποσού 14.703,88 ευρώ), αφού εκρί­θη αθώος για τις κα­τη­γο­ρί­ες (πλημ­με­λη­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα) που αφο­ρού­σαν τη δια­χει­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο από την 01-01-2011 έως και τις 31-03-2011 (συ­νο­λι­κού ποσού 7.256,69 ευρώ πλέον των προ­σαυ­ξή­σε­ων ποσού 571,30 ευρώ).

Προ­κει­μέ­νου δε να κα­τα­νοη­θεί η ουσία της υπό­θε­σης και η αυ­τα­πό­δει­κτη ανυ­παρ­ξία δόλου από την πλευ­ρά του, ανέ­φε­ρε τα εξής:

«Υπήρ­ξα έμπο­ρος για πολλά έτη και δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­κα στο χώρο της λει­τουρ­γί­ας επι­χεί­ρη­σης σού­περ – μάρ­κετ, υπό τη μορφή ατο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης. Έως και το χρο­νι­κό διά­στη­μα που άρ­χι­σαν να εμ­φα­νί­ζο­νται τα πρώτα ση­μά­δια της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης που χει­μά­ζει και την Ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, η επι­χεί­ρη­σή μου δεν είχε την πα­ρα­μι­κρή οφει­λή προς οποιο­δή­πο­τε φυ­σι­κό ή νο­μι­κό πρό­σω­πο, όπως φυ­σι­κά και προς το Δη­μό­σιο. Δυ­στυ­χώς όμως από το έτος 2009 η επι­χεί­ρη­σή μου άρ­χι­σε να πα­ρου­σιά­ζει τε­ρά­στια οι­κο­νο­μι­κά προ­βλή­μα­τα και έλ­λει­ψη ρευ­στό­τη­τας, λόγω της πτω­τι­κής πο­ρεί­ας του αγο­ρα­στι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος και εξαι­τί­ας της προ­α­να­φε­ρό­με­νης μεί­ζο­νος οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης που είχε πλή­ξει και ακόμη πλήτ­τει το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των. Αγω­νί­στη­κα με κάθε νό­μι­μο μέσο και τρόπο, προ­κει­μέ­νου να μην πε­ριέλ­θω σε κα­τά­στα­ση παύ­σης των πλη­ρω­μών, χωρίς όμως δυ­στυ­χώς να ευ­δο­κι­μή­σουν οι προ­σπά­θειές μου.

Έτσι στις 23.09.2011 αφού πλέον είχα πε­ριέλ­θει σε οι­κο­νο­μι­κό αδιέ­ξο­δο, κα­τέ­θε­σα ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου τη με αριθ­μό κα­τά­θε­σης 55/2011 δή­λω­ση παύ­σης πλη­ρω­μών, η οποία έλαβε Δι­κά­σι­μο την 01-12-2011. Επί της ανω­τέ­ρω αι­τή­σε­ώς μου εξε­δό­θη η υπ’ αριθμ. 65/2011 από­φα­ση του πα­ρα­πά­νω Δι­κα­στη­ρί­ου, η οποία κή­ρυ­ξε απα­ρά­δε­κτη τη συ­ζή­τη­ση αυτής λόγω μη κοι­νο­ποι­ή­σε­ως της έν­δι­κης αι­τή­σε­ώς μου στον Αξιό­τι­μο κ. Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου. Εν συ­νε­χεία με την από 03-02-2012 αί­τη­ση – κλήση που κα­τέ­θε­σα ενώ­πιον του ως εί­ρη­ται Δι­κα­στη­ρί­ου, ορί­σθη­κε νέα Δι­κά­σι­μος η 02-02-2012, κατά την οποία συ­ζη­τή­σε­ως γε­νο­μέ­νης εξε­δό­θη η υπ’ αριθμ. 7/2013 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου δυ­νά­μει της οποί­ας η αί­τη­σή μου έγινε δεκτή, κη­ρύ­χθη­κα σε κα­τά­στα­ση πτώ­χευ­σης και ορί­σθη­κε ως ημέρα παύ­σης των πλη­ρω­μών η 08-09-2011. Στο αι­τιο­λο­γι­κό της ανω­τέ­ρω από­φα­σης δια­λαμ­βά­νε­ται η με­γά­λη προ­σπά­θειά μου να αντι­με­τω­πί­σω τις οφει­λές μου και μνη­μο­νεύ­ε­ται η αντι­κει­με­νι­κή (άρα και άδολη) αδυ­να­μία μου να εκ­πλη­ρώ­σω τις υπο­χρε­ώ­σεις μου, από τα μέσα του έτους 2010 και επέ­κει­να (δη­λα­δή, το επί­δι­κο διά­στη­μα).

Θα πρέ­πει στο ση­μείο αυτό να σας επι­ση­μά­νω πέραν όλων όσων προ­α­να­φέ­ρω και ένα ση­μα­ντι­κό γε­γο­νός που κα­τα­δει­κνύ­ει την ανυ­παρ­ξία δόλου από την πλευ­ρά μου σε ό,τι αφορά τις οφει­λές που δη­μιουρ­γή­θη­καν προς το Δη­μό­σιο. Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να κατά τη διάρ­κεια των τε­λευ­ταί­ων ετών της λει­τουρ­γί­ας της επι­χεί­ρη­σής μου, είχα προ­μη­θεύ­σει με προ­ϊ­ό­ντα μέσω τρο­φο­καρ­τών το Δη­μο­τι­κό Ορ­γα­νι­σμό Πρό­νοιας του Δήμου Ρόδου και βάσει εκ­δο­θέ­ντων κατά τη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο 2009 – 2010 τι­μο­λο­γί­ων δεν έχει εξο­φλη­θεί και οφεί­λε­ται από την ως άνω Υπη­ρε­σία το συ­νο­λι­κό ποσό των 151.248,87 ευρώ. Δη­λα­δή, εξαι­τί­ας της μη εί­σπρα­ξης του ανω­τέ­ρω ποσού το κρί­σι­μο εκεί­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα πε­ρι­ήλ­θα σε δυ­σμε­νέ­στα­τη οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση με συ­να­κό­λου­θα απο­τε­λέ­σμα­τα την από μέ­ρους μου αδυ­να­μία να κα­τα­βάλ­λω τις οφει­λές μου, αφού δεν είχα ει­σπρά­ξει ποσά που μου οφεί­λο­νταν και φυ­σι­κά δεν είχα ει­σπρά­ξει και το Φ.Π.Α. που έπρε­πε με τη σειρά μου να κα­τα­βάλ­λω στην Δ.Ο.Υ. Ρόδου (!!!).

Με την από 23-03-2012 εξώ­δι­κη γνω­στο­ποί­η­σή μου ενη­μέ­ρω­σα την οι­κο­νο­μι­κή υπη­ρε­σία Ρόδου για την ανω­τέ­ρω οφει­λή προς το πρό­σω­πό μου και δή­λω­σα ρητά, ότι η Δ.Ο.Υ. έχει δι­καί­ω­μα να ζη­τή­σει την κα­τά­σχε­ση του ποσού αυτού εις χεί­ρας της καθώς πρό­κει­ται για απαί­τη­ση βέ­βαια και μη εξαρ­τώ­με­νη από αντι­πα­ρο­χή, ούτως ώστε να κα­λυ­φθεί το σύ­νο­λο της οφει­λής μου προς το Δη­μό­σιο. Η ενέρ­γειά μου αυτή αλλά και το γε­γο­νός ότι είχα λαμ­βά­νειν το ανω­τέ­ρω ποσό που δυ­στυ­χώς δε μου κα­τα­βλή­θη­κε (άρα είχα λαμ­βά­νειν και τον Φ.Π.Α. που ου­δέ­πο­τε είχα ει­σπρά­ξει) κα­τα­δει­κνύ­ει αφε­νός μεν την ανυ­παρ­ξία δόλου (και φυ­σι­κά σκο­πού) για τη δη­μιουρ­γία των οφει­λών μου, αφε­τέ­ρου δε το αλη­θές και πραγ­μα­τι­κό γε­γο­νός ότι πάντα ήταν πρό­θε­σή μου να εξο­φλή­σω τις οφει­λές μου. Σας επα­να­λαμ­βά­νω ότι σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν είχα σκοπό να δη­μιουρ­γή­σω οφει­λές όχι μόνο προς το Δη­μό­σιο αλλά και προς ιδιώ­τες, όμως οδη­γή­θη­κα σε αυτήν την κα­τά­στα­ση αφού οι δικοί μου οφει­λέ­τες δεν εκ­πλή­ρω­σαν τις δικές τους υπο­χρε­ώ­σεις πε­ριά­γο­ντάς με σε μία πραγ­μα­τι­κή και μό­νι­μη αντι­κει­με­νι­κή αδυ­να­μία να αντα­πο­κρι­θώ στις υπο­χρε­ώ­σεις μου λόγω της από μέ­ρους μου άδο­λης έλ­λει­ψης ρευ­στό­τη­τας, η οποία τε­λι­κώς με οδή­γη­σε στην πα­ντε­λή οι­κο­νο­μι­κή μου κα­τα­στρο­φή και σε κα­τά­στα­ση πτώ­χευ­σης».