Κήρυξε πόλεμο η κυβέρνηση στη μεσαία τάξη από το επίσημο βήμα της Βουλής!

• «Φορο­λο­γικό έγκλημα» όποιος βγάζει 2000 € καθαρά ή έχει δεύτερη δουλειά!!
• Πως πολύ­τε­κνοι, χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χοι, μικρο­ο­φει­λέ­τες και άλλα θύματα της κρίσης «βαπτί­ζο­νται» προ­νο­μιού­χοι για να θυσια­στούν στο βωμό των πλε­ο­να­σμά­των Αυξάνει αντί να καταρ­γή­σει, όπως είχε δεσμευ­τεί, την έκτακτη εισφορά
  αλλη­λεγ­γύης
• Επι­βε­βαιώ­νει «εκκω­φα­ντικά» ότι θεωρεί μονό­δρομο την φορο­λό­γηση των συνήθων υπο­ζυ­γίων

Τον πόλεμο και επι­σή­μως κήρυξε ο πρω­θυ­πουρ­γός στην μεσαία τάξη (ή ό,τι απέ­μεινε από αυτήν!) λέγο­ντας ξεκά­θαρα πως η κυβέρ­νηση στο­χο­ποιεί όσους δηλώ­νουν 30.000 ευρώ και άνω το χρόνο, αδια­κρί­τως κοι­νω­νι­κών ή άλλων αναγκών, αν ανα­γκά­ζο­νται να εργά­ζο­νται με δεύτερη ή τρίτη δουλειά για να τα φέρουν πέρα κλπ.

«Εκεί θέλουμε να αυξή­σουμε τα βάρη, όχι στους φτωχούς» ανέφερε μιλώ­ντας στη Βουλή ο πρω­θυ­πουρ­γός, επι­χει­ρώ­ντας να δικαιο­λο­γή­σει γιατί η κυβέρ­νηση αυξάνει, αντί να καταρ­γή­σει την έκτακτη εισφορά αλλη­λεγ­γύης.

Με τη λογική του πρω­θυ­πουρ­γού, όποιος βγάζει 2.500 ευρώ (ή 2.000 ευρώ καθαρά το μήνα) ανήκει στους προ­νο­μιού­χους μαζί με εκεί­νους που δηλώ­νουν (ασχέτως πόσων βγάζουν) 500.000 ή πάνω από 1 εκα­τομ­μύ­ριο το χρόνο.

Μιλώ­ντας σε απευ­θείας τηλε­ο­πτική μετά­δοση και με την άνεση πολι­τι­κών που προ­κα­λούν κρί­νο­ντας από άμβωνος  τους ανθρώ­πους του μόχθου (και την κοι­νω­νία ολό­κληρη ακόμα), απέφυγε να ανα­φέ­ρει πως ανάμεσα στα περίπου 250.000 νοι­κο­κυ­ριά που δηλώ­νουν τα 30.000-50.000 ευρώ που κατα­φέρ­νουν να βγάζουν, υπάρ­χουν και πολλές χιλιά­δες πολύ­τε­κνοι μερο­κα­μα­τιά­ρη­δες και άνθρω­ποι που αγω­νί­ζο­νται σκληρά και δημιουρ­γικά για να σώσουν τα σπίτια τους που χρω­στούν στις τρά­πε­ζες, ανα­γκα­ζό­με­νοι να δου­λεύ­ουν με απάν­θρωπα ωράρια, για όσο του­λά­χι­στον βρί­σκουν ακόμη δουλειά στον ιδιω­τικό τομέα.

Διόλου τυχαία μάλιστα φαί­νε­ται πως επέλεξε το όριο αυτό των 30.000 ευρώ, για να στιγ­μα­τί­σει όσους θεωρεί προ­νο­μιού­χους η κυβέρ­νηση. Με το ισχύον μισθο­λό­γιο και δεδο­μέ­νης της υπο­χρε­ω­τι­κής νομο­θε­σίας που ισχύει στο δημόσιο, κανένας δημό­σιος υπάλ­λη­λος δεν επι­τρέ­πε­ται να δηλώνει πάνω από 20.000 – 25.000 το χρόνο από μισθούς (ακόμα και αν τα βγάζει με δεύτερη δουλειά ή πλάγια μέσα) εκτός αν έχει και εισο­δή­ματα από ενοίκια, αγρο­τι­κές εργα­σίες κλπ.

Ακόμα χει­ρό­τερα, βάζει στο ίδιο σακί όσους ιδιω­τι­κούς υπαλ­λή­λους ή ελεύ­θε­ρους επαγ­γελ­μα­τίες δηλώ­νουν με ειλι­κρί­νεια πως βγάζουν πάνω από 2.000 ευρώ καθαρά το μήνα (χωρίς να ξέρουν αν θα μπορούν να τα έχουν και τον επόμενο) μαζί με άλλους του ιδιω­τι­κού τομέα που φορο­δια­φεύ­γουν συστη­μα­τικά, αλλά πιά­νο­νται στα τεκ­μή­ρια (σπίτια, πολυ­τελή ΙΧ, πισίνες κλπ) και για αυτό δεν μπορούν να κρύψουν πως έχουν εισό­δημα του­λά­χι­στον 30.000 ή 50.000 ευρώ το χρόνο.

Αν και θέλησε πάντως να καθα­γιά­σει λεκτικά τους μισθούς των 1.000-1.500 ευρώ που προ­σφέ­ρει το δημόσιο, δεν δικαιο­λό­γησε γιατί δεν τους απαλ­λάσ­σει από την έκτακτη εισφορά, μετα­θέ­το­ντας και αυτών τα βάρη στους «προ­νο­μιού­χους».

Επι­πλέον, στην ομιλία του, ο κύριος Τσίπρα εξο­μοί­ωσε και τους πλού­σιους μεγα­λο­φει­λέ­τες με τους εκα­τομ­μύ­ρια μικρο­με­σαί­ους και μισθο­συ­ντή­ρη­τους που έπεσαν θύματα του Μνη­μο­νίου, βάζο­ντας και τους μεν και τους δε «στο ίδιο τσου­βάλι» των 774.000 οφει­λε­τών που πλή­ρω­σαν 368.000.000 ευρώ με τις ρυθ­μί­σεις χρεών.

Όπως είπε, όλοι αυτοί μαζί ρύθ­μι­σαν 5,65 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, ο καθένας τους πρέπει να χρω­στούσε κατά μέσο όρο  από 7.300 ευρώ στην εφορία. Η διαφορά όμως είναι πως 3 εκα­τομ­μύ­ρια μικρο­φει­λέ­τες χρω­στούν στην εφορία από 1,00 έως 3.000 ευρώ και όλοι αυτοί δεν μπήκαν στην ρύθμιση –ή μπήκαν και ταλαι­πω­ρού­νται για να πλη­ρώ­νουν 20ευρα και 30ευρω κάθε μήνα κόβο­ντας και από το γάλα των παιδιών τους!

Αντι­θέ­τως, στη ρύθμιση μπήκαν μαζικά όσοι είχαν και δεν πλή­ρω­ναν εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ ο καθένας, δίνο­ντας ό,τι θέλουν και με δώρο από την κυβέρ­νηση έως και 70% των οφειλών τους, για να αφήσουν πίσω το αμαρ­τωλό φορο­λο­γικό παρελ­θόν τους. Για το λόγο αυτό και μόνον, ο μέσος όρος οφειλής είναι υπερ­δι­πλά­σιος των φτωχών μικρο­φει­λε­τών  χάριν των οποίων  –υποτίθεται- στήθηκε η περι­βό­ητη ρύθμιση χρεών στην εφορία.

Συγκε­κρι­μένα, στην δευ­τε­ρο­λο­γία του  στη Βουλή ο κ.Τσίπρας ανέφερε:

«Βεβαίως, σας άκουσα να λέτε ότι ερχό­μα­στε να φέρουμε βάρη και στη μεσαία τάξη. Κύριε Σαμαρά, καλό είναι να μην κυκλο­φο­ρείτε μονάχα στην Κηφισιά, διότι αν κυκλο­φο­ρή­σετε στην υπό­λοιπη Ελλάδα των μνη­μο­νίων, θα κατα­λά­βετε ότι 30.000 ατομικό εισό­δημα δεν χαρα­κτη­ρί­ζει σήμερα τη μεσαία τάξη. Δυστυ­χώς!

Και γι’ αυτό εμείς κατα­θέ­σαμε αυτή την πρόταση. Διότι πράγ­ματι χρειά­ζε­ται να πιά­σουμε στόχους, να ισο­σκε­λί­σουμε προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς, να έχουμε αυτά τα χαμηλά πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα.

Όμως, για να τα πιά­σουμε αυτά, δεν θέλουμε να ρίξουμε τα βάρη στους φτωχούς, στους μερο­κα­μα­τιά­ρη­δες, στους ανθρώ­πους που υπο­μέ­νουν και παίρ­νουν όλα τα βάρη στις πλάτες τους.

Έχουμε μια ανα­δια­νε­μη­τική λογική. Ανα­δια­νέ­μουμε τα βάρη. Γι’ αυτό και είπαμε αύξηση 0,6% από 30.000 έως 50.000, αύξηση 1,9% από 50.000 έως 100.000 εισό­δημα και 3,2% από 100.000 έως 500.000»…

Είναι ξεκά­θαρο από τα παρα­πάνω πως, και όσες προ­σπά­θειες αν ήθελε να κάνει η κυβέρ­νηση για να εξαι­ρέ­σει όσους βγάζουν κάτω από 50.000 ευρώ το χρόνο, θα της έλειπαν πάνω από 200.000 “βαστά­ζοι” της οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής της.

Όσο για τους μικρο­με­σαί­ους οφει­λέ­τες, ο κύριος Τσίπρας είχε να πει:

…«Δεν μιλάτε για τις εισπρά­ξεις που έχουμε, σύμφωνα με τα στοι­χεία της Γενικής Γραμ­μα­τείας Δημο­σίων Εσόδων. Μέχρι τις 5 Ιουνίου, μέχρι σήμερα, έχουν εντα­χθεί στη ρύθμιση 774.000 οφει­λέ­τες, με συνο­λικό ρυθ­μι­ζό­μενο ποσό της τάξης των 5,65 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων. Έχουν ήδη εισπρα­χθεί 368 εκα­τομ­μύ­ρια».

Αυτό σημαί­νει ότι, κατά μέσο όρο, κάθε οφει­λέ­της πλήρωσε 475 ευρώ για τα χρέη των 7.300 ευρώ που τους ανα­λο­γού­σαν. Αν αφαι­ρέ­σουμε όμως τις περι­πτώ­σεις μεγα­λο­φει­λε­τών που είναι γνωστές (επειδή το ίδιο το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών τις δια­φη­μί­ζει με ανα­κοι­νώ­σεις και δελτία Τύπου) επειδή βρήκαν μέσα σε λίγες μέρες ή βδο­μά­δες να πλη­ρώ­σουν εκα­τομ­μύ­ρια “ακα­τέ­βατα” που τα χρω­στού­σαν εδώ και δεκα­ε­τίες αλλά δεν πλή­ρω­ναν ποτέ τίποτε, προ­κύ­πτει ότι οι υπό­λοι­ποι “έσπασαν τον κου­μπαρά” για να πλη­ρώ­σουν πολύ λιγό­τερα από τα 475 ευρώ που υπο­τί­θε­ται πως έδωσε ο καθένας τους -κατά μέσο όρο πάντα…

Στην ίδια ισο­πε­δω­τική λογική, ο πρω­θυ­πουρ­γός έθεσε εμβλη­μα­τικά ως ευγενή στόχο της κυβέρ­νη­σης την διάσωση (μόνον) των χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χων από την κατάρ­γηση του ΕΚΑΣ, παρα­βλέ­πο­ντας πως:

– το συγκε­κρι­μένο προ­νοιακό βοήθημα λαμ­βά­νουν μόνον 250.000 από τα 2.500.000 χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χων με σύνταξη κάτω των 600 ευρώ το μήνα

–  μαζί με το ΕΚΑΣ και την δια νόμου κατώ­τατη σύνταξη, οι ΕΚΑΣιούχοι  λαμ­βά­νουν έως και τα διπλά­σια έναντι όσων λαμ­βά­νουν προ­νοιακή σύνταξη ΟΓΑ.

– δεν λαμ­βά­νουν ΕΚΑΣ οι χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χοι του ΝΑΤ, όσοι δεν έχουν συμπλη­ρώ­σει το όριο ηλικίας

–   1 εκα­τομ­μύ­ριο εργάτες που έχουν πλη­ρώ­σει έως 35 χρόνια ένσημα παίρ­νουν συνο­λική σύνταξη (κύρια και επι­κου­ρική) 600-700 ευρώ, αλλά χάνουν το ΕΚΑΣ και πλη­ρώ­νουν μεγα­λύ­τερη συμ­με­τοχή σε φάρμακα και για­τρούς που έχουν ανάγκη, εν σχέσει με τους 250.000 επι­δο­μα­τού­χους που θέλει να δια­σώ­σει η κυβέρ­νηση.

Δεν είναι τυχαίο όμως και ότι, αν και “για πρώτη φορά” θα περί­μενε κανείς από κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς ότι τα μέτρα που λαμ­βά­νει θα αφήνουν στην ησυχία τους (αν δεν ανα­κου­φί­ζουν κιόλας) όσους έχουν ανάγκη, βρί­σκο­ντας τρόπους να πλη­ρώ­σουν οι πλού­σιοι που δεν πλή­ρω­ναν περισ­σό­τερα, μόλις εχθές η ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών κυρία Νάντια Βαλα­βάνη περιέ­γραψε περίπου ως … συνταγ­μα­τικό πρό­βλημα γιατί δεν μπορεί να αγγίξει η κυβέρ­νηση το εφο­πλι­στικό κεφά­λαιο.

Σε δήλωσή της τονίζει η αρμόδια για την φορο­λο­γική πολι­τική της κυβέρ­νη­σης, Ανα­πλη­ρώ­τρια Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών κ. Νάντια Βαλα­βάνη τόνισε πως «τα προ­νό­μια του εφο­πλι­στι­κού κεφα­λαίου ρυθ­μί­ζο­νται από ένα εκτενές θεσμικό πλαίσιο, όπως το ν.δ. 3415/1955, ο ν. 27/1975, ο ν.814/1978, ο ν. 4110/2013, ο ν.4223/2013 κλπ. Ο πυρήνας των σημα­ντι­κό­τε­ρων από αυτούς τους νόμους προ­στα­τεύ­ε­ται συνταγ­μα­τικά (άρθρο 107 του Συντάγ­μα­τος), πράγμα που σημαί­νει ότι για την αλλαγή τους απαι­τεί­ται συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση».

Επι­βε­βαιώ­νει ουσια­στικά έτσι γιατί, για διά­φο­ρους λόγους (τυπι­κούς ή ουσια­στι­κούς), η κυβέρ­νηση θεωρεί μονό­δρομο την φορο­λό­γηση των συνήθων υπο­ζυ­γίων, δηλαδή οικο­γε­νειαρ­χών που κατα­φέρ­νουν να έχουν ακόμα δουλειά για να ζουν την οικο­γέ­νειά τους και να πλη­ρώ­νουν και … για τους φόρους όλων των άλλων.