Συνέντευξη του Καλύμνιου συγγραφέα Στέλιου Χαλκίτη στο vivlio-life

Μαρία Τσα­κί­ρη

Το πρώτο που αντι­λαμ­βά­νε­σαι συ­νο­μι­λώ­ντας με τον Κα­λύ­μνιο συγ­γρα­φέα Στέ­λιο Χαλ­κί­τη είναι πως έχει μια εξαι­ρε­τι­κή σχέση με την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα. Τα δεύ­τε­ρο που σε κάνει να θέ­λεις να γνω­ρί­σεις το έργο του, είναι η ιδιαί­τε­ρη τέχνη αλλά και τε­χνι­κή στη γραφή του. Υπάρ­χει, όμως, κάτι ακόμη που τον χα­ρα­κτη­ρί­ζει. Δεν κρύ­βε­ται ποτέ πίσω από λέ­ξεις, ούτε από πρω­τα­γω­νι­στές, αλλά ούτε και πίσω από τους ανα­γνώ­στες του. Επι­δί­ω­ξή του λέει στο Vivlio-Life.gr είναι να προ­κα­λέ­σει τη σκέψη τους και να τους προ­βλη­μα­τί­σει.

 -Το τε­λευ­ταίο βι­βλίο σας «DeProfundis, Ανα­μάρ­τη­τοι Έρω­τες» κυ­κλο­φό­ρη­σε πριν λίγο καιρό. Τι κρύ­βε­ται πίσω από αυτόν τον τίτλο; Ποιοι είναι οι ανα­μάρ­τη­τοι έρω­τες;

Δεν κρύ­βε­ται τί­πο­τα, όλα είναι σε κοινή θέα! Στο βι­βλίο που ανα­φέ­ρε­στε, θέ­λη­σα, μέσα από το προ­σω­πι­κό βίωμα ενός φίλου μου ιε­ρω­μέ­νου, να απε­νο­χο­ποι­ή­σω μιαν ανυ­πό­στα­τη, βάρ­βα­ρη και εν­δε­χο­μέ­νως υστε­ρό­βου­λη «ηθική», εν προ­κει­μέ­νω τους έρω­τες που το ιε­ρα­τείο ονο­μά­ζει αμαρ­τω­λούς· φυ­σι­κά ανα­γνω­ρί­ζω ότι όλες οι θέ­σεις είναι υπε­ρα­σπί­σι­μες αρκεί να μην είναι ισχυ­ρι­σμοί και ομι­χλώ­δεις εντο­λές, όπως η εξορ­κι­στι­κή απο­στα­σιο­ποί­η­ση από κάθε σω­μα­τι­κή επαφή με το θη­λυ­κό για ευ­χα­ρί­στη­ση. Θέ­λη­σα να δείξω πως υπέρ­τε­ρη των ισχυ­ρι­σμών, των με­τα­θα­νά­τιων υπο­σχε­τι­κών και των ασυ­νάρ­τη­των χρη­σμο­λο­γι­κών απα­γο­ρεύ­σε­ων είναι η αγάπη στο παρόν με­τα­ξύ των αν­θρώ­πων, και συ­μπλή­ρω­μα αυτής της αγά­πης είναι τα δώρα που κο­μί­ζο­νται και κατά την ένωση των σω­μά­των.

 -Ανα­ζη­τώ­ντας πλη­ρο­φο­ρί­ες για το βι­βλίο, διά­βα­σα πως στις σε­λί­δες του ο ανα­γνώ­στης έρ­χε­ται «αντι­μέ­τω­πος» με την Εκ­κλη­σία, τη δια­φθο­ρά, την πο­λι­τι­κή εξου­σία και τη σχέση πο­λι­τών – πο­λι­τι­κών. Θέ­μα­τα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας που «καίνε». Σκε­φθή­κα­τε ποτέ την αρ­νη­τι­κή κρι­τι­κή;

 Το έχω σκε­φτεί, ξέρω πως όπου υπάρ­χει κίν­δυ­νος, σε πε­ρι­μέ­νει, ωστό­σο, αν δεν το έκανα, δεν θα ήμουν σύμ­με­τρος με τον εαυτό μου, δεν θα υπήρ­χε λόγος να γράφω. Όποιος αμ­φι­σβη­τεί αυτά που γράφω, απλά εθε­λο­τυ­φλεί, και τον καλώ να σκε­φτεί με γνώ­μο­να τη λο­γι­κή και τις αν­θρώ­πι­νες αξίες.

 -Πώς αντι­με­τω­πί­στη­κε από τους ανα­γνώ­στες σας ο έρω­τας με­τα­ξύ ενός Μη­τρο­πο­λί­τη και μιας Δι­κα­στι­κού που πραγ­μα­τεύ­ε­στε;

Ο κό­σμος αγκά­λια­σε το μυ­θι­στό­ρη­μα, γιατί οι ανα­φο­ρές, τα βιώ­μα­τα και οι απαι­τή­σεις των ηρώων είναι πραγ­μα­τι­κά και διέ­πο­νται από απλή λο­γι­κή και επι­θυ­μία για ζωή. Άλ­λω­στε, το μυ­θι­στό­ρη­μα επευ­φη­μή­θη­κε από ση­μα­ντι­κούς πνευ­μα­τι­κούς αν­θρώ­πους, κάτι που πι­στο­ποιεί­ται από τις προ­σω­πι­κό­τη­τες που το πα­ρου­σί­α­σαν στη Θεσ­σα­λο­νί­κη.

 -«Η ζωή και η πο­λι­τι­κή είναι η μάχη της ανή­θι­κης πρό­κλη­σης με την ηθική…». Είναι ένα από τα απο­φθέγ­μα­τά σας και βρί­σκε­ται στο βι­βλίο σας «Ο Λού­ση­ρος». Και δεν είναι το μο­να­δι­κό. Απ’ ό,τι είδα αν κά­ποιος ανα­ζη­τή­σει δια­δι­κτυα­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες για εσάς θα δια­βά­σει κι άλλα απο­φθέγ­μα­τα. Σκε­φτή­κα­τε να εκ­δώ­σε­τε κά­ποια συλ­λο­γή με τα γνω­μι­κά σας;

Κά­ποια στιγ­μή θα συ­γκε­ντρώ­σω τα απο­φθέγ­μα­τα και θα κάνω ένα μικρό βι­βλίο. Σχε­τι­κά με το από­σπα­σμα που ανα­φέ­ρα­τε, μόνο αν κα­θη­με­ρι­νά ανα­με­τρά­σαι με τις ανή­θι­κες προ­κλή­σεις και βγαί­νεις νι­κη­τής, τότε και μόνο τότε μπο­ρείς να ελ­πί­ζεις ότι δύ­να­σαι κά­πο­τε να γί­νεις άρτια και ολο­κλη­ρω­μέ­νη προ­σω­πι­κό­τη­τα, αλ­λιώς μην ασχο­λη­θείς κα­θό­λου, ακο­λού­θη­σε την πε­πα­τη­μέ­νη και ζήσε αυ­το­σχε­δια­στι­κά με βάσει τις προ­σκολ­λή­σεις, τις ταυ­τί­σεις και τις πα­ρορ­μή­σεις σου και όπου σε βγά­λει.

 -Σε μια προ­σπά­θεια να βρεί­τε απα­ντή­σεις στις υπαρ­ξια­κές σας ανη­συ­χί­ες, τα­ξι­δέ­ψα­τε σε Ιν­δί­ες, Θιβέτ, Ιμα­λάια, Άγ. Όρος, ανα­φέ­ρε­τε στο βιο­γρα­φι­κό σας. Τε­λι­κά βρή­κα­τε τις απα­ντή­σεις που ψά­χνα­τε;

 Βρήκα κά­ποιες απ’ αυτές, όχι όμως σε γε­ω­γρα­φι­κές συ­ντε­ταγ­μέ­νες, αλλά μέσα στην εσω­τε­ρι­κό­τη­τά μας, αυτό είναι το όχημα για τα με­γά­λα τα­ξί­δια. Ωστό­σο, τα διά­φο­ρα μέρη που επι­σκέ­φτη­κα με ωφέ­λη­σαν, και προ­πα­ντός με ωφέ­λη­σαν απο­κα­λύ­πτο­ντάς μου πως αυτά που ανα­ζη­τού­σα δεν ήταν εκεί.

 -Στα άρθρα σας υπο­στη­ρί­ζα­τε με θέρμη τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, την ισό­τη­τα των γυ­ναι­κών και την ισό­τη­τα εν γένει, όπως ση­μειώ­νε­τε. Ωστό­σο εν­δια­φέ­ρον μου προ­κά­λε­σε αυτό που ανα­φέ­ρε­τε πα­ρα­κά­τω: «όπως και την ανά­γκη ανα­θε­ώ­ρη­σης πάσης φύ­σε­ως βε­βαιο­τή­των». Θέ­λε­τε να μας μι­λή­σε­τε γι’ αυτήν την το­πο­θέ­τη­ση;

Εί­μα­στε κλη­ρο­νό­μοι μιας λο­γι­κής και οφεί­λου­με ου­σιω­δώς να αμ­φι­σβη­τού­με με άποψη. Δεν υπάρ­χουν βε­βαιό­τη­τες, όλα βρί­σκο­νται σε προ­σω­ρι­νή ευ­στα­θή αστά­θεια. Μόνη βε­βαιό­τη­τα είναι η αβε­βαιό­τη­τα εν συ­νό­λω. Η αμ­φι­βο­λία είναι αφε­τη­ρία για σκέψη και η βε­βαιό­τη­τα για υπο­τα­γή!

 -Μια από τις δια­λέ­ξεις σας είχε ως θέμα: «Η ανύ­ψω­ση και η απο­κα­θή­λω­ση του έρωτα». Αν σας ζη­τού­σα σε μια σύ­ντο­μη πρό­τα­ση να μας δώ­σε­τε την ουσία αυτής της διά­λε­ξης; Ή κα­λύ­τε­ρα μ’ ένα από­φθεγ­μα;

 Δεν υπάρ­χει αλη­θι­νός έρω­τας παρά μόνο όταν συ­να­ντη­θούν δυο άν­θρω­ποι συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι, που θα απο­τι­νά­ξουν γρή­γο­ρα το «χωρίς εμείς εγώ», θα ανα­γνω­ρί­σουν ο ένας το βάθος και την αξία του άλλου, που θα εμ­βιώ­σουν ο ένας τις πο­νε­μέ­νες αφη­γή­σεις του άλλου.

 -Στη δεύ­τε­ρη διά­λε­ξή σας εί­χα­τε ως θέμα την ερώ­τη­ση: «Μπο­ρεί ο άν­θρω­πος να πράτ­τει με ελεύ­θε­ρη βού­λη­ση;». Αν ξε­χνού­σα­με τη διά­λε­ξη, θα μπο­ρού­σα­τε να μας απα­ντή­σε­τε μο­νο­λε­κτι­κά; Ναι ή όχι;

 Μο­νο­λε­κτι­κά δεν γί­νε­ται διότι η απά­ντη­ση είναι υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις· σε κάθε πε­ρί­πτω­ση νο­μί­ζω ότι η πλειο­νό­τη­τα των αν­θρώ­πων δεν μπο­ρεί να πρά­ξει ιδία και ελευ­θέ­ρα βου­λή­σει, άγε­ται και φέ­ρε­ται από τις πα­ρορ­μή­σεις, τα αρ­νη­τι­κά συ­ναι­σθή­μα­τα, τις προ­σκολ­λή­σεις και τις ταυ­τί­σεις της. Για να πρά­ξει κα­νείς με ελεύ­θε­ρη βού­λη­ση πρέ­πει να ανα­δια­μορ­φώ­νει συ­νε­χώς τη συ­νεί­δη­ση μέσω του νο­ή­μα­τος που δίνει στις εμπει­ρί­ες του και που η συ­νεί­δη­ση με τη σειρά της τρο­φο­δο­τεί την προ­σω­πι­κό­τη­τά του.

 -Οι τί­τλοι των βι­βλί­ων σας είναι αυτό που λέμε «ψαγ­μέ­νοι». Και απ’ ό,τι φαί­νε­ται και οι σε­λί­δες τους. Σε ποιο ανα­γνω­στι­κό κοινό απευ­θύ­νε­στε; Θέ­λε­τε να έχετε ψαγ­μέ­νους ανα­γνώ­στες;

Δεν γράφω με στό­χευ­ση μέρος της κοι­νω­νι­κής -ευ­ρύ­τε­ρα εν­νο­ού­με­νης- δια­στρω­μά­τω­σης. Ωστό­σο, απευ­θύ­νο­μαι σε όσους θέ­λουν να δη­μιουρ­γή­σουν τις δικές τους συ­νά­φειες, έτσι ώστε συγ­γρα­φέ­ας και ο ανα­γνώ­στης, κά­ποια στιγ­μή, να γί­νουν δυο όψεις του ιδίου προ­σώ­που σε μια μυ­στι­κή δια­λε­κτι­κή.

 -Είχα την ευ­και­ρία να δια­βά­σω κά­ποιες συ­νε­ντεύ­ξεις σας. Αυτό που δια­πί­στω­σα είναι πως τα λέτε έξω από τα δό­ντια, κάτι που προ­σω­πι­κά με βρί­σκει από­λυ­τα σύμ­φω­νη. Τι θ’ απα­ντού­σα­τε σε κά­ποιον που θα έλεγε πως σας αρέ­σει να προ­κα­λεί­τε;

 Η πρό­κλη­ση είναι μια συ­κο­φα­ντη­μέ­νη λέξη, δεν έχει μόνο αρ­νη­τι­κή στό­χευ­ση, αλλά και θε­τι­κή, και αυτό είναι δική μου πα­ράλ­λη­λη επι­δί­ω­ξη να προ­κα­λέ­σω τη σκέψη του ανα­γνώ­στη, να τον προ­βλη­μα­τί­σω, να αι­σθαν­θεί την ανά­γκη να πάρει θέση και να πάψει να είναι οχυ­ρω­μέ­νος στις ταυ­τό­τη­τές του.

-Πώς θα χα­ρα­κτη­ρί­ζα­τε τα βι­βλία σας;

Θα τα χα­ρα­κτή­ρι­ζα κοι­νω­νι­κά μυ­θι­στο­ρή­μα­τα με προ­ε­κτά­σεις ψυ­χο­γρα­φι­κές, φι­λο­σο­φι­κές, ηθο­γρα­φι­κές, και ηθι­κο­πλα­στι­κές που ωστό­σο σε αφή­νουν ελεύ­θε­ρο να επι­λέ­ξεις τον δικό σου δρόμο. Ανε­ξαρ­τή­τως χα­ρα­κτη­ρι­σμών, είναι ση­μα­ντι­κό το πώς τα υπο­δέ­χε­ται το ανα­γνω­στι­κό κοινό και είμαι ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος και ικα­νο­ποι­η­μέ­νος που τα αγκά­λια­σαν με ιδιαί­τε­ρη θέρμη.

 -Με πολύ εν­δια­φέ­ρον θ’ «άκου­γα» τον τίτλο του επό­με­νου βι­βλί­ου σας…

 Το μυ­θι­στό­ρη­μα που συγ­γρά­φω φέρει τον προ­σω­ρι­νό τίτλο, αλλά ίσως και μό­νι­μο, «Το λί­κνι­σμα του θρή­νου». Είναι μια μυ­θι­στο­ρη­μα­τι­κή – ψυ­χα­να­λυ­τι­κή κα­τά­δυ­ση στα άδυτα των αν­θρώ­πι­νων σχέ­σε­ων, των συ­μπε­ρι­φο­ρών, του έρωτα, και γε­νι­κά της ζωής.

Βιο­γρα­φι­κό
Ο Στέ­λιος Χαλ­κί­της γεν­νή­θη­κε στην Κά­λυ­μνο όπου ζει, ερ­γά­ζε­ται και συγ­γρά­φει. Επί σειρά ετών αρ­θρο­γρα­φού­σε σε ελ­λη­νι­κές εφη­με­ρί­δες για πο­λι­τι­κά, φι­λο­σο­φι­κά και κοι­νω­νι­κά θέ­μα­τα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας με θέρμη τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, την ισό­τη­τα των γυ­ναι­κών και την ισό­τη­τα εν γένει, όπως και την ανά­γκη ανα­θε­ώ­ρη­σης πάσης φύ­σε­ως βε­βαιο­τή­των. Συχνά προ­σκα­λεί­ται σε πνευ­μα­τι­κά ιδρύ­μα­τα, φι­λο­σο­φι­κά συ­μπό­σια ή άλλες εκ­δη­λώ­σεις όπου δίνει δια­λέ­ξεις φι­λο­σο­φι­κού ή ψυ­χο­λο­γι­κού χα­ρα­κτή­ρα που τυγ­χά­νουν με­γά­λης απο­δο­χής από το ευρύ κοινό και μέλη της πα­νε­πι­στη­μια­κής κοι­νό­τη­τας. Είναι μέλος της Ένω­σης Ελ­λή­νων Λο­γο­τε­χνών και Μέλος της Συ­ντα­κτι­κής Επι­στη­μο­νι­κής Επι­τρο­πής του πε­ριο­δι­κού Φι­λο­σο­φί­ας και Λο­γο­τε­χνί­ας Substantia Philosophica
Μέχρι τώρα έχουν εκ­δο­θεί τα βι­βλία του: «Μάρ­γκι­νους Μό­ριους», 2012, εκ­δό­σεις Ζήτη, Θεσ­σα­λο­νί­κη, που έχει κάνει ήδη δεύ­τε­ρη έκ­δο­ση (2015) – «Ο Λού­ση­ρος», 2013, εκ­δό­σεις Ζήτη, Θεσ­σα­λο­νί­κη – «MARGINUS MORIUS», 2014, Vanguard Press, Με­γά­λη Βρε­τα­νία – «ANTE TRACTATUM ΦΙ­ΛΟ­ΣΟ­ΦΙ­ΚΕΣ ΣΗ­ΜΕΙΩ­ΣΕΙΣ», 2015, εκ­δό­σεις Ρώμη, Θεσ­σα­λο­νί­κη – «De Profundis, Ανα­μάρ­τη­τοι Έρω­τες», 2017, εκ­δό­σεις Πηγή, Θεσ­σα­λο­νί­κη – Το «ANTE TRACTATUM ΦΙ­ΛΟ­ΣΟ­ΦΙ­ΚΕΣ ΣΗ­ΜΕΙΩ­ΣΕΙΣ» δι­δά­σκε­ται στο Τμήμα Φι­λο­σο­φί­ας και Παι­δα­γω­γι­κής της Φι­λο­σο­φι­κής Σχο­λής του Α.Π.Θ. Επί­κει­ται η έκ­δο­ση ενός θε­α­τρι­κού έργου με τίτλο «Κατά Στρι­μό­θε­ον Από­ψεις» και άλλων βι­βλί­ων που ήδη γρά­φο­νται.

Πηγή vivlio-life.gr