Γιάννης Χατζής: “Υφιστάμεθα την υψηλότερη φορολογική επιβάρυνση στην Μεσόγειο”

Για ένα  τίμημα που καλεί­ται να πλη­ρώ­σει ο ξενο­δο­χεια­κός κλάδος έκανε λόγο ο κ. Γιάννης Χατζής, πρό­ε­δρος της πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Ξενο­δό­χων, κάνο­ντας λόγο για μια συνεχή πολι­τική επι­βα­ρύν­σεων που ενδε­χο­μέ­νως να επη­ρε­ά­σουν τη βιω­σι­μό­τητα μικρών και μεσαίων μονάδων.

Μιλώ­ντας κατά την διάρ­κεια της Περι­φε­ρεια­κής Συν­διά­σκε­ψης Νοτίου Αιγαίου του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής στη Ρόδο ο Γιάννης Χατζής περιέ­γραψε μια δύσκολη συγκυ­ρία για τον κλάδο επι­κα­λού­με­νος μεταξύ άλλων στοι­χεία που είχε απο­κα­λύ­ψει πρώτο το Moneytourism.gr.  «Μπορεί στη δημο­σιό­τητα να κυριαρ­χούν οι ανα­φο­ρές σε ρεκόρ αφίξεων αλλά τα ξενο­δο­χεία λει­τουρ­γούν σε ένα επι­βα­ρυ­μένο περι­βάλ­λον. Παρά την αύξηση του κύκλου εργα­σιών, τα καθαρά προ φόρου απο­τε­λέ­σματα των ξενο­δο­χείων μειώ­θη­καν κατά 16,3% το 2023. Και οι πιέσεις συνε­χί­ζο­νται», είπε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Ο Γιάννης Χατζής στάθηκε στο «Τέλος Ανθε­κτι­κό­τη­τας» το οποίο έχει στη­λι­τεύ­σει αρκετές φορές. «Ήρθε να προ­στε­θεί σε ένα ήδη βαρύ φορο­λο­γικό φορτίο, επι­βα­ρύ­νο­ντας κατά τρόπο άδικο μόνο τις ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις, αντί να επι­με­ρί­ζε­ται σε όλους τους κλάδους της οικο­νο­μίας. Ένα τέλος που παρου­σιά­στηκε ως μέσο για την ενί­σχυση των υπο­δο­μών, χωρίς όμως να έχουμε μέχρι σήμερα ενη­μέ­ρωση για τις δράσεις, στις οποίες τα σχετικά έσοδα διο­χε­τευ­θή­καν», σημεί­ωσε ο πρό­ε­δρος του ΠΟΞ.

Και πρό­σθεσε: «Δεν γίνεται κάθε φορά που η Πολι­τεία αναζητά έσοδα να στρέ­φε­ται στο ελλη­νικό ξενο­δο­χείο. Το ισο­ζύ­γιο τρε­χου­σών συναλ­λα­γών είναι δομικά ελλειμ­μα­τικό και, η ελλη­νική ξενο­δο­χία μια εξα­γω­γική δρα­στη­ριό­τητα με άμεσα έσοδα 11,5 δις, δέχεται την υψη­λό­τερη φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση στην τιμή στην Μεσό­γειο. Το να επι­βα­ρύ­νεις την τιμή εξα­γώ­γι­μης υπη­ρε­σίας είναι σαν να βάζεις ανα­χώ­ματα σε μελ­λο­ντι­κές επεν­δύ­σεις, σε αύξησης μισθών και κατ’ επέ­κταση στην προ­σπά­θεια περαι­τέρω ανα­βάθ­μι­σης της ποιό­τη­τας».

Από την αναφορά του Γιάννη Χατζή δεν έλειπε και η ψηφιακή κάρτα εργα­σίας ο οποίος επέ­μεινε ότι η εφαρ­μογή της επι­χει­ρεί­ται λαν­θα­σμένα. Συγκε­κρι­μένα τόνισε: «Κατα­νο­ούμε την ανάγκη για δια­φά­νεια και έλεγχο της εργα­σίας. Όμως η ψηφιακή κάρτα εργα­σίας δεν μπορεί να εφαρ­μο­στεί με ένα νομο­θε­τικό πλαίσιο προη­γού­με­νων δεκα­ε­τιών, το οποίο δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις σύγ­χρο­νες εξε­λί­ξεις, ούτε λαμ­βά­νει υπόψη τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες του κλάδου μας, ενώ παρα­γνω­ρί­ζει ακόμα και ρυθ­μί­σεις των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σεων Εργα­σίας, οι οποίες απο­τε­λούν απο­τέ­λε­σμα συμ­φω­νίας μεταξύ των κοι­νω­νι­κών εταίρων».

Κλεί­νο­ντας ο κ. Χατζής έκανε λόγο για την ανάγκη «Εθνικού Σχεδίου». «Ένα σχέδιο που θα εφαρ­μό­ζε­ται ανε­ξάρ­τητα από πρόσωπα ή από τη κυβέρ­νηση που βρί­σκε­ται κάθε φορά στην εξουσία. Η έλλειψη ενός τέτοιου σχεδίου αφήνει χώρο για απο­σπα­σμα­τι­κές παρεμ­βά­σεις και πρό­χει­ρες προ­σεγ­γί­σεις. Το απο­τέ­λε­σμα είναι η δημόσια συζή­τηση να κυριαρ­χεί­ται από «δήθεν ειδι­κούς» που, χωρίς ουσια­στική γνώση του χώρου, δια­τυ­πώ­νουν αυθαί­ρε­τες απόψεις υπο­νο­μεύ­ο­ντας τις προ­σπά­θειες όλων των προη­γού­με­νων ετών», όπως χαρα­κτη­ρι­στικά είπε.

Η ομιλία

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του προ­έ­δρου της ΠΟΞ, έχει ως ακο­λού­θως:

“Είναι ιδιαί­τερα ευχά­ρι­στο να βρί­σκο­μαι σήμερα εδώ, σε μια σημα­ντική συνά­ντηση δια­λό­γου, προ­βλη­μα­τι­σμού και κοινής ανα­ζή­τη­σης λύσεων για τα μεγάλα ζητή­ματα που απα­σχο­λούν την κοι­νω­νία και την οικο­νο­μία.

Η παρου­σία του Προ­έ­δρου του ΠΑΣΟΚ και Αρχηγού της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης εδώ, στη Δωδε­κά­νησο, στέλνει ένα ξεκά­θαρο μήνυμα: πως ο του­ρι­σμός, και ιδίως οι άνθρω­ποί του αξίζουν να βρί­σκο­νται στο επί­κε­ντρο της δημό­σιας πολι­τι­κής και του πολι­τι­κού δια­λό­γου.

Ο του­ρι­σμός απο­τε­λεί σταθερά έναν από τους βασι­κούς πυλώνες της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. Σε περιό­δους κρίσης, στήριξε τη χώρα. Σε περιό­δους αβε­βαιό­τη­τας, προ­σέ­φερε στα­θε­ρό­τητα. Και σε περιό­δους ανά­καμ­ψης, την ώθησε μπροστά.

Πίσω από αυτή την επι­τυ­χία βρί­σκε­ται ο ξενο­δο­χεια­κός κόσμος: οι επι­χει­ρη­μα­τίες, οι εργα­ζό­με­νοι και οι τοπικές κοι­νω­νίες που επεν­δύ­ουν, προ­σφέ­ρουν, αντέ­χουν και επι­μέ­νουν με αφο­σί­ωση και συνέ­πεια.

Θα ήθελα να ξεκι­νήσω με τη ΕΚΣΣΕ που υπο­γρά­ψαμε πρό­σφατα. Μια συμ­φω­νία που σέβεται τις δυνα­τό­τη­τες των επι­χει­ρή­σεων και τις ανάγκες των εργα­ζο­μέ­νων. Δια­σφα­λί­ζει δίκαιες απο­δο­χές, εργα­σιακή ειρήνη και προ­ο­πτική. Ανα­γνω­ρί­ζει τη συμβολή των εργα­ζο­μέ­νων στην επι­τυ­χία του του­ρι­σμού και την ανάγκη οι συν­θή­κες εργα­σίας να συμ­βα­δί­ζουν με την ανά­πτυξη του κλάδου. Παράλ­ληλα όμως περι­λαμ­βά­νει και και­νο­τό­μες ρυθ­μί­σεις όπως η δημιουρ­γία Ταμείου Επαγ­γελ­μα­τι­κής Ασφά­λι­σης το οποίο ανα­μέ­νουμε να λει­τουρ­γή­σει ως ένα μέσο επι­βρά­βευ­σης των εργα­ζο­μέ­νων που επι­λέ­γουν τον ξενο­δο­χειακό κλάδο. Μέσα από την ισορ­ρο­πία αυτή, η ΣΣΕ, η οποία παρα­μέ­νει σε ισχύ πάνω από μισό αιώνα, ανα­δει­κνύ­ε­ται ως ένα μοντέλο που συν­δυά­ζει κοι­νω­νική ευθύνη και οικο­νο­μική ευε­λι­ξία.

Είναι μια νίκη της υπευ­θυ­νό­τη­τας και του ρεα­λι­σμού. Ρεα­λι­σμού που δεν βλέ­πουμε να υπάρχει με την βεβια­σμένη εφαρ­μογή της ψηφια­κής κάρτας εργα­σίας.

Κατα­νο­ούμε την ανάγκη για δια­φά­νεια και έλεγχο της εργα­σίας. Όμως η ψηφιακή κάρτα εργα­σίας δεν μπορεί να εφαρ­μο­στεί με ένα νομο­θε­τικό πλαίσιο προη­γού­με­νων δεκα­ε­τιών, το οποίο δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις σύγ­χρο­νες εξε­λί­ξεις, ούτε λαμ­βά­νει υπόψη τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες του κλάδου μας, ενώ παρα­γνω­ρί­ζει ακόμα και ρυθ­μί­σεις των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σεων Εργα­σίας, οι οποίες απο­τε­λούν απο­τέ­λε­σμα συμ­φω­νίας μεταξύ των κοι­νω­νι­κών εταίρων.

Οι ρυθμοί, οι ανάγκες και οι συν­θή­κες στον του­ρι­σμό δεν μπορούν να εντα­χθούν σε ένα ορι­ζό­ντιο, άκαμπτο σύστημα στα πρότυπα εργα­σια­κών σχέσεων της δεκα­ε­τίας του 70. Χρειά­ζε­ται ευε­λι­ξία και διά­λο­γος. Ακόμα περισ­σό­τερο χρειά­ζε­ται στήριξη των μικρών και πολύ μικρών επι­χει­ρή­σεων οι οποίες θα δυσκο­λευ­θούν ακόμα περισ­σό­τερο από την εφαρ­μογή του συγκε­κρι­μέ­νου μέτρου.

Μπορεί στη δημο­σιό­τητα να κυριαρ­χούν οι ανα­φο­ρές σε ρεκόρ αφίξεων αλλά τα ξενο­δο­χεία λει­τουρ­γούν σε ένα επι­βα­ρυ­μένο περι­βάλ­λον. Παρά την αύξηση του κύκλου εργα­σιών, τα καθαρά προ φόρου απο­τε­λέ­σματα των ξενο­δο­χείων μειώ­θη­καν κατά 16,3% το 2023. Και οι πιέσεις συνε­χί­ζο­νται. Το αυξη­μένο “Τέλος Ανθε­κτι­κό­τη­τας” ήρθε να προ­στε­θεί σε ένα ήδη βαρύ φορο­λο­γικό φορτίο, επι­βα­ρύ­νο­ντας κατά τρόπο άδικο μόνο τις ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις, αντί να επι­με­ρί­ζε­ται σε όλους τους κλάδους της οικο­νο­μίας. Ένα τέλος που παρου­σιά­στηκε ως μέσο για την ενί­σχυση των υπο­δο­μών, χωρίς όμως να έχουμε μέχρι σήμερα ενη­μέ­ρωση για τις δράσεις, στις οποίες τα σχετικά έσοδα διο­χε­τευ­θή­καν.

Δεν γίνεται κάθε φορά που η Πολι­τεία αναζητά έσοδα να στρέ­φε­ται στο ελλη­νικό ξενο­δο­χείο. Το ισο­ζύ­γιο τρε­χου­σών συναλ­λα­γών είναι δομικά ελλειμ­μα­τικό και, η ελλη­νική ξενο­δο­χία μια εξα­γω­γική δρα­στη­ριό­τητα με άμεσα έσοδα 11,5 δις, δέχεται την υψη­λό­τερη φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση στην τιμή στην μεσό­γειο. Το να επι­βα­ρύ­νεις την τιμή εξα­γώ­γι­μης υπη­ρε­σίας είναι σαν να βάζεις ανα­χώ­ματα σε μελ­λο­ντι­κές επεν­δύ­σεις, σε αύξησης μισθών και κατ’επέκταση στην προ­σπά­θεια περαι­τέρω ανα­βάθ­μι­σης της ποιό­τη­τας.

Ο του­ρι­σμός δεν είναι δεδο­μέ­νος. Δεν λει­τουρ­γεί στον “αυτό­ματο πιλότο”. Πίσω από τα ρεκόρ αφίξεων και εσόδων βρί­σκο­νται δεκάδες χιλιά­δες άνθρω­ποι που εργά­στη­καν νύχτα-μέρα τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες ανα­δει­κνύ­ο­ντας το βασι­κό­τερο εθνικό φυσικό αντα­γω­νι­στικό μας πλε­ο­νέ­κτημα. Δυστυ­χώς στελέχη όλων των πολι­τι­κών κομ­μά­των έχουν κάνει κατά καιρούς άστοχες δηλώ­σεις για θέματα που αφορούν τον του­ρι­σμό. Αυτό δεν πρέπει να εκλαμ­βά­νε­ται ως κριτική, αλλά ως έκκληση προς το σύνολο του πολι­τι­κού κόσμου.

Σε αυτό το κρίσιμο σταυ­ρο­δρόμι, ο τομέας χρειά­ζε­ται ένα Εθνικό Σχέδιο. Ένα σχέδιο που θα εφαρ­μό­ζε­ται ανε­ξάρ­τητα από πρόσωπα ή από τη κυβέρ­νηση που βρί­σκε­ται κάθε φορά στην εξουσία. Η έλλειψη ενός τέτοιου σχεδίου αφήνει χώρο για απο­σπα­σμα­τι­κές παρεμ­βά­σεις και πρό­χει­ρες προ­σεγ­γί­σεις. Το απο­τέ­λε­σμα είναι η δημόσια συζή­τηση να κυριαρ­χεί­ται από «δήθεν ειδι­κούς» που, χωρίς ουσια­στική γνώση του χώρου, δια­τυ­πώ­νουν αυθαί­ρε­τες απόψεις υπο­νο­μεύ­ο­ντας τις προ­σπά­θειες όλων των προη­γού­με­νων ετών.

Ο δημό­σιος διά­λο­γος είναι απα­ραί­τη­τος και ευπρόσ­δε­κτος. Όμως, δεν μπορεί να εξα­ντλεί­ται σε θεω­ρη­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις χωρίς συνέ­πεια, συνέ­χεια και εφαρ­μογή. Χρεια­ζό­μα­στε πράξεις. Χρεια­ζό­μα­στε ένα σταθερό, σοβαρό, μακρο­πρό­θε­σμο σχέδιο που θα εγγυά­ται τη ανά­πτυξη του του­ρι­σμού στη χώρα μας.

Κύριε Πρόεδρε,

Οι ξενο­δό­χοι ανα­λαμ­βά­νουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης και αντα­πο­κρι­νό­μα­στε στο ακέραιο. Ο του­ρι­σμός δεν ζητά προ­νό­μια. Ζητά συνερ­γα­σία. Η Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ξενο­δό­χων μας είναι και θα παρα­μεί­νει στην πρώτη γραμμή, με θέσεις, προ­τά­σεις και υπευ­θυ­νό­τητα, για έναν του­ρι­σμό οικο­νο­μικά βιώσιμο, κοι­νω­νικά δίκαιο και εθνικά επωφελή”.

Πηγή: money-tourism.gr