Μητσοτάκης για ομιλία Ζελένσκι: Πολιορκημένοι αλλά ελεύθεροι

Η Βουλή «φιλο­ξέ­νησε τον ηγέτη ενός λαού που μάχεται για την πατρίδα του. Και, ταυ­τό­χρονα, υπε­ρα­σπί­ζε­ται τη νομι­μό­τητα και τη Δημο­κρα­τία σε ολό­κληρη την Ευρώπη»

«Με τρόπο κατα­λυ­τικό, ο Πρό­ε­δρος Zelensky μας μετέ­φερε τη θαρ­ρα­λέα αντί­σταση των συμπο­λι­τών του απέ­να­ντι στην παρα­βί­αση των πιο βασικών δικαιω­μά­των τους. Από την άλλη πλευρά, περιέ­γραψε τη βαρ­βα­ρό­τητα του εισβο­λέα που απο­δε­κα­τί­ζει αμάχους, δια­λύ­ο­ντας τις ζωτικές υπο­δο­μές της χώρας. Ενώ στα λόγια του αντή­χησε το σύνθημα εκα­τομ­μυ­ρίων, που πολε­μούν για τη ζωή, το σπίτι, την οικο­γέ­νειά τους, και μαζί για τα όνειρα που είχαν σε ένα μέλλον ειρήνης και προόδου» δήλωσε ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­φο­ρικά με την ομιλία Ζελέν­σκι στη Βουλή.

Ανα­λυ­τικά η δήλωση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη για την ομιλία του Βολο­ντί­μιρ Ζελέν­σκι στη Βουλή έχει ως εξής:

«Η σημε­ρινή συνε­δρί­αση της Βουλής των Ελλήνων υπήρξε, πράγ­ματι, ιστο­ρική. Γιατί, για πρώτη φορά τον 21ο αιώνα, φιλο­ξέ­νησε τον ηγέτη ενός λαού που μάχεται για την πατρίδα του. Και, ταυ­τό­χρονα, υπε­ρα­σπί­ζε­ται τη νομι­μό­τητα και τη Δημο­κρα­τία σε ολό­κληρη την Ευρώπη. Τη φωνή των πλη­γω­μέ­νων Ουκρα­νών που μένουν όρθιοι. Πολιορ­κη­μέ­νοι, αλλά ελεύ­θε­ροι!

»Με τρόπο κατα­λυ­τικό, ο Πρό­ε­δρος Zelensky μας μετέ­φερε τη θαρ­ρα­λέα αντί­σταση των συμπο­λι­τών του απέ­να­ντι στην παρα­βί­αση των πιο βασικών δικαιω­μά­των τους. Από την άλλη πλευρά, περιέ­γραψε τη βαρ­βα­ρό­τητα του εισβο­λέα που απο­δε­κα­τί­ζει αμάχους, δια­λύ­ο­ντας τις ζωτικές υπο­δο­μές της χώρας. Ενώ στα λόγια του αντή­χησε το σύνθημα εκα­τομ­μυ­ρίων, που πολε­μούν για τη ζωή, το σπίτι, την οικο­γέ­νειά τους, και μαζί για τα όνειρα που είχαν σε ένα μέλλον ειρήνης και προόδου.

»Ακού­σαμε, επίσης, τη συγκι­νη­τική του έκκληση για συν­δρομή και υπο­στή­ριξη. Στην οποία αντα­πο­κρι­νό­μα­στε. Σήμερα στη σκο­τει­νιά, αλλά και αύριο στην ξαστε­ριά. Όταν θα είμαστε παρό­ντες στην ανοι­κο­δό­μηση της μαρ­τυ­ρι­κής Μαριού­πο­λης. Όχι μόνο γιατί η προ­στα­σία της εκεί Ομο­γέ­νειας απο­τε­λεί εθνικό καθήκον. Αλλά και γιατί η μάχη της Ουκρα­νίας μάς αφορά. Ο δεσπο­τι­σμός που κατα­πατά γει­το­νικά εδάφη και ο ανα­θε­ω­ρη­τι­σμός που καταρ­γεί σύνορα πρέπει να ηττη­θούν στα σύνορα της Ουκρα­νίας.

»Ο Ελλη­νι­σμός, άλλωστε, ξέρει καλά από επι­θέ­σεις και απειλές, ζώντας από καιρό τον ακρω­τη­ρια­σμό της Κύπρου. Δεν θα μπο­ρούσε, συνεπώς, να μην αντι­στα­θεί στο μακε­λειό στην Ουκρα­νία, που δεν το επέλεξε ο πολι­τι­σμέ­νος κόσμος. Απέ­να­ντι στο οποίο, όμως, επι­λέ­γει να αμυνθεί. Και το κάνει. Απο­μο­νώ­νο­ντας τον κατα­κτητή και θωρα­κί­ζο­ντας την ανοιχτή Δημο­κρα­τία απ’ τον λαϊ­κι­σμό που σηκώνει κεφάλι για να γεφυ­ρώ­σει τα άκρα και να αμφι­σβη­τή­σει ξανά τη σταθερή λει­τουρ­γία της.

»Γι’ αυτό και η Αθήνα της Δημο­κρα­τίας συμπα­ρα­στέ­κε­ται στο ελεύ­θερο Κίεβο, με τον δικό της, παράλ­ληλο αγώνα, όπως κάνουν όλες οι πρω­τεύ­ου­σες της ειρήνης. Για να μην απλωθεί το ψέμα της αυταρ­χι­κής προ­πα­γάν­δας. Για να εξη­γη­θούν οι λόγοι της νέας οικο­νο­μι­κής δοκι­μα­σίας, που προ­κα­λεί παντού η άδικη εισβολή. Και να ανα­κου­φι­στούν οι πολίτες με απο­τε­λε­σμα­τικά μέτρα. Αλλά και με αλή­θειες, ωστε με ενότητα, αντοχή και ευθύνη να κερ­δί­σουμε μαζί και αυτό το στοί­χημα.

»Όσα είπε, σήμερα, ο Volodymyr Zelensky έχουν ευρύ­τερη ακτι­νο­βο­λία. Η Ευρώπη καλεί­ται να σβήσει αμέσως τη φωτιά του πολέμου που άναψε στην «καρδιά» της το ρωσικό καθε­στώς. Και να αντι­με­τω­πί­σει ενωμένη τις συνέ­πειές του στις οικο­νο­μίες και τις κοι­νω­νίες της. Τα απο­τρό­παια εγκλή­ματα που έγιναν να τιμω­ρη­θούν. Και το Διεθνές Δίκαιο να ξανα­γί­νει η πυξίδα της πορείας της. Σε αυτόν το δρόμο βαδίζει η Ελλάδα. Πιστή στην Ιστορία και τις αρχές της και συνεπής προς τους συμ­μά­χους της.

»Απέ­να­ντι στο αίμα και στην αυθαι­ρε­σία κάθε δισταγ­μός είναι ένοχος. Ελευ­θε­ρία και Δημο­κρα­τία είναι η δική μας απά­ντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση. Χαι­ρε­τί­ζουμε, λοιπόν, τους Ουκρα­νούς με τους στίχους του εθνικού τους ποιητή Ταράς Σεβ­τσένκο: «Και εσάς, μεγα­λό­ψυ­χοι ήρωες, ο Θεός δεν σας ξεχνά. Συνε­χί­στε να αγω­νί­ζε­στε».