Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου «παγώνει» τη σφράγιση στην ταβέρνα «Κουτούκι 42»

• Η επι­χεί­ρη­ση πέ­τυ­χε την ανα­στο­λή της από­φα­σης δια­κο­πής λει­τουρ­γί­ας της

Το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέ­δω­σε από­φα­ση με την οποία ανα­στέλ­λει τη σφρά­γι­ση του κα­τα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος «Κου­τού­κι 42», που λει­τουρ­γεί στην πε­ριο­χή Ψα­ρο­πού­λα της Ρόδου.

Η υπό­θε­ση αφορά στη δια­μά­χη με­τα­ξύ της επι­χεί­ρη­σης και του Δήμου Ρόδου, ο οποί­ος είχε απο­φα­σί­σει την ορι­στι­κή δια­κο­πή της λει­τουρ­γί­ας της λόγω πα­ρα­βά­σε­ων που σχε­τί­ζο­νται με την επέ­κτα­ση σε χώρο χωρίς την απαι­τού­με­νη έγκρι­ση από την Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των Δω­δε­κα­νή­σου.

Το πρό­βλη­μα ξε­κί­νη­σε όταν η τα­βέρ­να προ­χώ­ρη­σε σε το­πο­θέ­τη­ση τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των και ομπρε­λών σε χώρο που, σύμ­φω­να με την Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των, δεν είχε πα­ρα­χω­ρη­θεί επί­ση­μα για χρήση.

Πα­ρό­τι η εται­ρεία που δια­χει­ρί­ζε­ται την επι­χεί­ρη­ση υπο­στή­ρι­ξε ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ριο­χή της είχε πα­ρα­χω­ρη­θεί μέσω συμ­φω­νί­ας με την Εται­ρεία Ακι­νή­των του Δη­μο­σί­ου (ΕΤΑΔ), η αρ­χαιο­λο­γι­κή υπη­ρε­σία έκρι­νε ότι η επέ­κτα­ση έγινε χωρίς την απαι­τού­με­νη έγκρι­ση.

Στις 21 Οκτω­βρί­ου 2024, η Δη­μο­τι­κή Επι­τρο­πή Ρόδου απο­φά­σι­σε τη δια­κο­πή λει­τουρ­γί­ας της επι­χεί­ρη­σης, ενώ στις 4 Νο­εμ­βρί­ου 2024, ο δή­μαρ­χος Ρόδου εξέ­δω­σε εντο­λή σφρά­γι­σης του κα­τα­στή­μα­τος.

Η επι­χεί­ρη­ση αντέ­δρα­σε άμεσα κα­τα­θέ­το­ντας προ­σφυ­γή κατά της από­φα­σης και ζη­τώ­ντας την ανα­στο­λή της εκτέ­λε­σής της, με το επι­χεί­ρη­μα ότι η σφρά­γι­ση θα της προ­κα­λού­σε ανε­πα­νόρ­θω­τη οι­κο­νο­μι­κή ζημία.

Ει­δι­κό­τε­ρα η επι­χεί­ρη­ση λει­τουρ­γεί σε ισό­γειο κτί­σμα επί της Ακτής Μια­ού­λη, εντός αρ­χαιο­λο­γι­κού χώρου της Ρόδου, με τη σχε­τι­κή άδεια λει­τουρ­γί­ας της να έχει εκ­δο­θεί από την Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των Δω­δε­κα­νή­σου (αρ. 464328/2-10-2023).

Το κα­τά­στη­μα είχε συ­νά­ψει ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό μί­σθω­σης με τον Δήμο Ρόδου και την ΕΤΑΔ Α.Ε. στις 30 Ιου­νί­ου 2023, το οποίο του επέ­τρε­πε να χρη­σι­μο­ποιεί τμήμα του αι­για­λού και της πα­ρα­λί­ας μπρο­στά από την επι­χεί­ρη­σή του, συ­νο­λι­κού εμ­βα­δού 128 τ.μ., έως τις 31 Δε­κεμ­βρί­ου 2025.

Στην εν λόγω πε­ριο­χή επι­τρε­πό­ταν η το­πο­θέ­τη­ση ομπρε­λών και ξα­πλω­στρών για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των πε­λα­τών.

Ακο­λού­θως, η Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των, αφού δια­πί­στω­σε τη μη ύπαρ­ξη ορα­τών αρ­χαί­ων στον χώρο, ενέ­κρι­νε την απλή χρήση του τμή­μα­τος αυτού υπό συ­γκε­κρι­μέ­νους όρους, με­τα­ξύ των οποί­ων η απα­γό­ρευ­ση αυ­θαί­ρε­των κα­τα­σκευών και η δια­τή­ρη­ση των ορίων της πα­ρα­χώ­ρη­σης.

Παρά ταύτα, μετά από αυ­το­ψία που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 29 Ιου­λί­ου 2024, δια­πι­στώ­θη­κε ότι η επι­χεί­ρη­ση είχε επε­κτεί­νει τη δρα­στη­ριό­τη­τά της πέραν των ορίων, εγκα­θι­στώ­ντας τρα­πε­ζο­κα­θί­σμα­τα και με­γά­λες ομπρέ­λες σκί­α­σης σε κτι­στό πλά­τω­μα, που ανήκε στο αντλιο­στά­σιο της Δη­μο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (ΔΕΥΑΡ).

Η Υπη­ρε­σία Δό­μη­σης του Δήμου Ρόδου κά­λε­σε την επι­χεί­ρη­ση να δώσει εξη­γή­σεις, με την τε­λευ­ταία να επι­κα­λεί­ται ότι είχε συ­νά­ψει νε­ό­τε­ρη σύμ­βα­ση με την ΕΤΑΔ Α.Ε. στις 7 Ιου­νί­ου 2024, η οποία προ­έ­βλε­πε την επέ­κτα­ση της μί­σθω­σης σε επι­πλέ­ον 40,36 τ.μ., ανε­βά­ζο­ντας τη συ­νο­λι­κή πα­ρα­χω­ρού­με­νη έκτα­ση σε 168,36 τ.μ.

Ωστό­σο, η Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των απέρ­ρι­ψε το αί­τη­μα έγκρι­σης της πα­ρα­χώ­ρη­σης, κρί­νο­ντας ότι δεν τη­ρή­θη­καν οι δια­δι­κα­σί­ες και ότι η επέ­κτα­ση υπο­βάθ­μι­ζε τον αρ­χαιο­λο­γι­κό χώρο της Ρόδου.

Ως απο­τέ­λε­σμα, η Δη­μο­τι­κή Επι­τρο­πή Ρόδου εξέ­δω­σε στις 21 Οκτω­βρί­ου 2024 από­φα­ση για τη δια­κο­πή λει­τουρ­γί­ας του κα­τα­στή­μα­τος, η οποία ακο­λού­θως επι­κυ­ρώ­θη­κε από τον δή­μαρ­χο στις 4 Νο­εμ­βρί­ου 2024 με δια­τα­γή σφρά­γι­σης.

Στις 28 Φε­βρουα­ρί­ου 2025, το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απο­φά­σι­σε την ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης της από­φα­σης σφρά­γι­σης, επι­τρέ­πο­ντας στην επι­χεί­ρη­ση να συ­νε­χί­σει τη λει­τουρ­γία της υπό συ­γκε­κρι­μέ­νους όρους.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, το κα­τά­στη­μα μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί μόνο εντός του ισο­γεί­ου του ακι­νή­του στην Ακτή Μια­ού­λη 42, αλλά όχι στον κοι­νό­χρη­στο χώρο της πα­ρα­λί­ας, όπου βρι­σκό­ταν η επί­μα­χη επέ­κτα­ση.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η επι­χεί­ρη­ση θα υφί­στα­το σο­βα­ρό οι­κο­νο­μι­κό πλήγ­μα σε πε­ρί­πτω­ση που προ­χω­ρού­σε η σφρά­γι­ση, καθώς λει­τουρ­γεί όλο τον χρόνο, απα­σχο­λεί 15 ερ­γα­ζο­μέ­νους και έχει ση­μα­ντι­κές οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις. Επι­πλέ­ον, ανα­γνώ­ρι­σε ότι δεν υπήρ­χε άμεση ανά­γκη εφαρ­μο­γής της από­φα­σης σφρά­γι­σης, καθώς η ζημιά από τη λει­τουρ­γία της επι­χεί­ρη­σης δεν κρί­θη­κε ότι υπε­ρέ­βαι­νε τα όρια του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος.

Το επό­με­νο βήμα για την επι­χεί­ρη­ση είναι η εκ­δί­κα­ση της προ­σφυ­γής της κατά της αρ­χι­κής από­φα­σης σφρά­γι­σης. Εάν το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο δι­καιώ­σει την επι­χεί­ρη­ση και στην κύρια δίκη, η από­φα­ση σφρά­γι­σης εν­δέ­χε­ται να ακυ­ρω­θεί ορι­στι­κά.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε για την επι­χεί­ρη­ση ο δι­κη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.