Δημήτρης Γάκης: Για τα Δωδεκάνησα η 7η Μαρτίου δεν είναι μόνο επέτειος μνήμης, αλλά και ένα σημείο αναφοράς για το μέλλον

Από τον πρώην βου­λευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δημήτρη Γάκη για τη σημε­ρινή επέτειο της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Η 7η Μαρτίου είναι ένα Εθνικό ορόσημο. Με την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου το 1947 ολο­κλη­ρώ­θηκε η σημε­ρινή μορφή του Εθνικού μας χώρου. Περίπου 640 χρόνια αγώνων και θυσιών απαι­τή­θη­καν για την κατά­κτηση της λευ­τε­ριάς.

θα ήθελα σήμερα να ανα­φερθώ ειδικά στη συμβολή της Δωδε­κα­νή­σιας γυναί­κας και να τιμή­σουμε την πολύ­μορφη προ­σφορά της στον αγώνα για την ελευ­θε­ρία.

Στην Αθήνα και τον Πειραιά την περίοδο του Μεσο­πο­λέ­μου δημιουρ­γή­θη­καν πολυ­πλη­θείς και ζωντα­νές παροι­κίες Δωδε­κα­νη­σίων, που αυτο­ε­ξο­ρί­ζο­νταν για να μην εξι­τα­λι­στούν αυτοί και κυρίως τα παιδιά τους, ειδικά όταν επι­βλή­θηκε η ιταλική παιδεία σε όλα τα ελλη­νικά σχολεία. Οι εκτο­πι­σμέ­νοι Δωδε­κα­νή­σιοι ίδρυσαν πατριω­τι­κές οργα­νώ­σεις που όραμα και στόχο είχαν την ένωση της πατρί­δας τους με τη μητέρα Ελλάδα. Το 1931 μια εμπνευ­σμένη και σπου­δαία γυναίκα, η Αντι­γόνη Ζου­ρούδη, μόλις εγκα­τα­στά­θηκε στην Αθήνα, απο­φά­σισε και ίδρυσε ένα γυναι­κείο πατριω­τικό σωμα­τείο που ονο­μά­στηκε «Δωδε­κα­νη­σιακή Μέλισσα». Συγκέ­ντρωσε τις γυναί­κες της Δωδε­κα­νή­σου που ζούσαν στην Αθήνα και στον Πειραιά και όλες μαζί απο­φά­σι­σαν, με τη δράση τους, να προ­βάλ­λουν το Δωδε­κα­νη­σιακό ζήτημα και την ελλη­νι­κό­τητα των εθίμων, τους χορούς, τα τρα­γού­δια της αλύ­τρω­της πατρί­δας τους. Το 1936 ίδρυσε -και λει­τούρ­γησε μέχρι το 1940, όταν κηρύ­χθηκε ο πόλεμος και εισέ­βαλε η Ιταλία στην Ελλάδα- τέσσερα «Κυρια­κά­τικα Δωδε­κα­νη­σιακά Σχολεία», όπως τα ονόμασε, στις γει­το­νιές της Αθήνας και του Πειραιά. Στα σχολεία αυτά δίδα­σκαν κάθε Κυριακή στα παιδιά, αλλά και στους ενή­λι­κες, επι­φα­νείς Δωδε­κα­νή­σιοι άνδρες και γυναί­κες την ιστορία της ιδιαί­τε­ρης πατρί­δας τους. Τα σχολεία αυτά ανα­δεί­χτη­καν εθνικά φυτώρια και με τις εκδη­λώ­σεις που οργά­νω­ναν προ­κα­λού­σαν συνα­γερμό υπέρ των δωδε­κα­νη­σια­κών δικαίων. Στον πόλεμο το «Κυρια­κά­τικο Δωδε­κα­νη­σιακό Σχολείο» της Αντι­γό­νης Ζου­ρούδη μετα­βάλ­λε­ται σε «Κρυφό Σχολειό», σε κέντρο δηλαδή εθνικής χαράς και ενθου­σια­σμού. Όλοι μαζί ψυχα­γω­γού­σαν τους στρα­τιώ­τες που έφευγαν για το μέτωπο και φρό­ντι­ζαν τους τραυ­μα­τίες που επέ­στρε­φαν, ελπί­ζο­ντας ότι η ελλη­νική νίκη στα βόρεια σύνορα θα φέρει και τη δική τους λευ­τε­ριά και ότι οι Ιταλοί, αν έχαναν τον πόλεμο, θα έφευγαν από τα Δωδε­κά­νησα.  Εδώ πρέπει να σημειώ­σουμε ότι ο πρώτος Έλληνας αξιω­μα­τι­κός που σκο­τώ­θηκε στο μέτωπο της Αλβα­νίας ήταν ο Αλέ­ξαν­δρος Διάκος και κατα­γό­ταν από τη Χάλκη.  Μετά την πολυ­πό­θητη ένωση με τη «μητέρα Ελλάδα», η «Δωδε­κα­νη­σιακή Μέλισσα» συνέ­χισε τη δράση της στην αρχή με στόχο την ανα­κού­φιση των ανα­ξιο­πα­θού­ντων αδελφών, κυρίως των νέων και των παιδιών που κιν­δύ­νευε η υγεία τους από τον υπο­σι­τι­σμό της Κατοχής, και στη συνέ­χεια, στη δεκα­ε­τία του ’60 και μέχρι σήμερα, δου­λεύ­ο­ντας χωρίς διακοπή, θέσπισε τη χορή­γηση υπο­τρο­φιών για την τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση.

«Ο Δωδε­κα­νη­σια­κός λαός είναι βαθύ­τατα ριζω­μέ­νος στην έννοια του έθνους και στάθηκε μέσα σε έξι αιώνες δου­λείας ακλό­νη­τος και στα­θε­ρός και δια­τή­ρησε μια ελλη­νι­κό­τητα καθαρή σαν κρύ­σταλλο. Να γιατί εμείς, οι άλλοι Έλληνες, πρέπει να είμαστε βαθύ­τατα υπε­ρή­φα­νοι για τους και­νούρ­γιους ελεύ­θε­ρους αδελ­φούς μας» τονίζει στην περι­γραφή του για την πρώτη επίσημη ημέρα της ελλη­νι­κής Δωδε­κα­νή­σου ο πρώην Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Μιχαήλ Στα­σι­νό­που­λος το 1948 από τη Ρόδο.

Ταυ­τό­χρονα, για εμάς, τους Δωδε­κα­νή­σιους, η 7η Μαρτίου δεν είναι μόνο επέ­τειος μνήμης, αλλά και ένα σημείο ανα­φο­ράς για το μέλλον.

Μας φέρνει μπροστά στο χρέος μας για ειρήνη, δικαιο­σύνη και αλλη­λεγ­γύη των λαών, ιδιαί­τερα στην περιοχή μας όπου όλα αυτά κατα­πα­τού­νται από τις κατο­χι­κές Ισραη­λι­νές δυνά­μεις στη Γάζα οπου χωρίς οίκτο δολο­φο­νούν παιδιά, γυναί­κες, αμάχους. Η ηρωίδα γυναίκα της Γάζας σήμερα είναι μία συνέ­χεια της Δωδε­κα­νή­σιας γυναί­κας.

Μας υπεν­θυ­μί­ζει ότι οφεί­λουμε σήμερα, ο καθένας από τον δικό του ρόλο, να δια­μορ­φώ­σουμε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις μιας ζωής που να βασί­ζε­ται στη φιλία με τις γεί­το­νες χώρες, στις θεμε­λιώ­δεις αξίες της εθνικής αξιο­πρέ­πειας, της αλλη­λεγ­γύης και στο σεβασμό των διεθνών συν­θη­κών, αξίες που συνε­νώ­νουν στον αγώνα για πρόοδο και ειρήνη μακριά από αμφι­σβη­τή­σεις και αμφι­βο­λίες.

Αυτό το μήνυμα στέλνει καθη­με­ρινά το Αιγαίο.