Επίθεση του Ρουβίκωνα στην αμερικανική πρεσβεία

Ομάδα κρού­σης του Ρου­βί­κω­να χτύ­πη­σε την αμε­ρι­κα­νι­κή πρε­σβεία τα ξη­με­ρώ­μα­τα της Δευ­τέ­ρας (7/1). Το γε­γο­νός ότι επι­τέ­θη­καν  στο πιο καλά φυ­λασ­σό­με­νο κτί­ριο της Αθή­νας, αν όχι της Ελ­λά­δα, είναι εν­δει­κτι­κό τόσο των επι­λο­γών της ομά­δας όσο και τους κα­τα­δρο­μι­κού τρό­που δρά­σης της.

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες, πε­ρί­που 10 άτομα που επέ­βαι­ναν σε μη­χα­νά­κια, πλη­σί­α­σαν την πρε­σβεία από την οδό Δο­ρυ­λαί­ου, πέ­τα­ξαν μπο­γιές, που ήταν μέσα σε μπα­λό­νια και μπου­κά­λια κι απο­μα­κρύν­θη­καν.

Λίγο αρ­γό­τε­ρα, ο Ρου­βί­κω­νας με ανάρ­τη­ση σε ιστο­σε­λί­δα του αντιε­ξου­σια­στι­κού χώρου, ανέ­λα­βε την ευ­θύ­νη για την επί­θε­ση, ανα­φέ­ρο­ντας χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Την Κυ­ρια­κή 6/1/2019 και ώρα 03:30 το πρωί ομάδα συ­ντρό­φων επι­χεί­ρη­σε επι­θε­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση με μπου­κά­λια μπο­γιάς στην πρε­σβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. “Ακόμη και τα κα­λύ­τε­ρα φρού­ρια του εχθρού μπο­ρούν να πέ­σουν, φτά­νει να μα­ζευ­τού­με όλοι και όλες και να απο­φα­σί­σου­με ότι δεν θέ­λου­με να υπάρ­χουν”».

Το κεί­με­νο ξε­κι­νά­ει με την ανα­φο­ρά ότι η επί­θε­ση έγινε την Κυ­ρια­κή 6η Ια­νουα­ρί­ου και ώρα 03.30 -δη­λα­δή 24 ώρες νω­ρί­τε­ρα- γε­γο­νός που σύμ­φω­να με αστυ­νο­μι­κούς δεί­χνει ότι η ενέρ­γεια είτε είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί για χθες και για κά­ποιον λόγο έγινε σή­με­ρα, είτε οι συ­ντά­κτες της προ­κή­ρυ­ξης μπέρ­δε­ψαν τις ημέ­ρες.

Η αστυ­νο­μία έχει προ­χω­ρή­σει σε οκτώ προ­σα­γω­γές.

Ολό­κλη­ρο το κεί­με­νο της ανάρ­τη­σης:

«Ακόμα και σή­με­ρα στις μνή­μες των κα­τα­πιε­σμέ­νων η «Αμε­ρι­κή» δια­τη­ρεί κάτι από την λάμψη των πα­λιών και­ρών τότε που στα μυαλά και την φα­ντα­σία των μαζών ήταν ο τόπος της ελευ­θε­ρί­ας, το κα­τα­φύ­γιο από πρί­γκι­πες, στρα­τη­γούς και πα­πά­δες που αι­μα­το­κυ­λού­σαν την Ευ­ρώ­πη. Ο τόπος μιας νέας αρχής, εκεί που μπο­ρείς να μι­λή­σεις ελεύ­θε­ρα, να δου­λέ­ψεις ελεύ­θε­ρα, να πι­στέ­ψεις ελεύ­θε­ρα. Τι και αν πάντα όταν ο με­τα­νά­στης έφτα­νε εκεί έβρι­σκε κάτι τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό, έβρι­σκε και πάλι τον μπά­τσο, τον μπρά­βο των αφε­ντι­κών, τον μα­φιό­ζο και οπωσ­δή­πο­τε τα όπλα της κυ­βέρ­νη­σης όταν σή­κω­νε κε­φά­λι. Η ελ­πί­δα πολ­λές φορές «είναι για τον εαυτό της»…

Δεν υπάρ­χουν και πολλά νέα πράγ­μα­τα να ει­πω­θούν για τον Αμε­ρι­κά­νι­κο ιμπε­ρια­λι­σμό. Από τον 19ο αιώνα, όταν η αστι­κή τάξη στις ΗΠΑ αντι­λή­φθη­κε ότι φτά­νει η ώρα της για κο­σμο­κρα­το­ρία η ιστο­ρία εναλ­λάσ­σει σφα­γές με επεμ­βά­σεις, εγκλή­μα­τα και ξε­που­λή­μα­τα. Δεν υπάρ­χουν και πολλά νέα πράγ­μα­τα να ει­πω­θούν και για τον ρόλο των ΗΠΑ στην Ελ­λά­δα. Από τότε που δια­δέ­χθη­καν τους Βρε­τα­νούς ως ο πά­τρω­νας αυτού του ση­μα­ντι­κού οι­κο­πέ­δου στην γε­ω­πο­λι­τι­κή σκα­κιέ­ρα, η «πρε­σβεία» είναι το άτυπο κέ­ντρο λήψης και έγκρι­σης απο­φά­σε­ων των Ελ­λη­νι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων. Οι ΗΠΑ κέρ­δι­σαν τον εμ­φύ­λιο για λο­γα­ρια­σμό της ελ­λη­νι­κής άρ­χου­σας τάξης, αυτές κρά­τη­σαν στην εξου­σία όλο τον αστι­κό πο­λι­τι­κό οχετό του κα­θε­στώ­τος και δεν το έκα­ναν για την ψυχή της μάνας τους. Κι όταν η δου­λειά τους δεν γί­νο­νταν όπως την ήθε­λαν με αυτό τον οχετό, είχαν κάβα και συ­νταγ­μα­τάρ­χες.

Δεν θα φο­βη­θού­με τον πο­λι­τι­κό κυ­νι­σμό και θα πούμε κι εμείς ότι «έτσι είναι ο κό­σμος». Αν στην θέση των ΗΠΑ ήταν μια άλλη ιμπε­ρια­λι­στι­κή δύ­να­μη τα ίδια θα έκανε. Δεν ήταν κα­λύ­τε­ρη η Βρε­τα­νι­κή αυ­το­κρα­το­ρία με τις αποι­κί­ες της, δεν έδει­ξε κα­λύ­τε­ρο χα­ρα­κτή­ρα η Ρωσία (και ως ΕΣΣΔ) στους υπο­τε­λείς της, ακόμα και κάτι δεύ­τε­ροι ιμπε­ρια­λι­σμοί στην ιστο­ρία όπως ο Βελ­γι­κός ή ο Πορ­το­γα­λι­κός δεν έμει­ναν πίσω σε βαρ­βα­ρό­τη­τες. Αλλά και η ίδια η ελ­λη­νι­κή άρ­χου­σα τάξη, όπου της δό­θη­κε η ευ­και­ρία, δεν δί­στα­σε κα­θό­λου. Ναι έτσι είναι ο κό­σμος. Κράτη στα κυ­βι­κά του Ελ­λη­νι­κού που ορί­ζουν τόσο ση­μα­ντι­κά οι­κό­πε­δα στον χάρτη δεν υπάρ­χουν χωρίς πά­τρω­νες, χωρίς να υπάρ­χει μια «πρε­σβεία» όπου όλα μα­γει­ρεύ­ο­νται και σερ­βί­ρο­νται, δεν έχου­με καλά νέα να πούμε σε όσους ονει­ρεύ­ο­νται εθνι­κές ανε­ξαρ­τη­σί­ες και πε­ρή­φα­νες ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις που «πα­τά­νε πόδι».

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια έχουν συ­ντε­λε­στεί ση­μα­ντι­κές αλ­λα­γές στο διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον. Οι ΗΠΑ είναι σε πτώση στον νέο πο­λυ­πο­λι­κό κόσμο. Νέοι ιμπε­ρια­λι­σμοί έχουν ανα­δυ­θεί, όπως ο Ρω­σι­κός και ο Κι­νέ­ζι­κος που αν και ακόμα απέ­χουν να αμ­φι­σβη­τή­σουν τα αμε­ρι­κά­νι­κα πρω­τεία, έχουν ήδη εμπλα­κεί σε αντα­γω­νι­σμούς που μας επη­ρε­ά­ζουν άμεσα και συ­νι­στούν σο­βα­ρούς κιν­δύ­νους για το μέλ­λον μας.

Ένα πράγ­μα που συ­νή­θως ξε­χνά­με για την μνη­μο­νια­κή πε­ρί­ο­δο που ζούμε είναι ο ρόλος των ΗΠΑ. Για κά­ποιον λόγο όλη την ευ­θύ­νη την «φορ­τώ­θη­κε» η ΕΕ και ένα ΔΝΤ που ήρθε από το που­θε­νά. Δεν ήρθε από το που­θε­νά. Το ΔΝΤ είναι οι ΗΠΑ και η μνη­μο­νια­κή επί­θε­ση στα ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα και τον πλού­το της κοι­νω­νι­κής βάσης ήταν και είναι μέρος ευ­ρύ­τε­ρων ιμπε­ρια­λι­στι­κών σχε­δια­σμών που σιγά σιγά τους βλέ­που­με να ξε­δι­πλώ­νο­νται. Σχε­δια­σμούς που αφο­ρούν την επα­να­χά­ρα­ξη επιρ­ρο­ής στην ανα­το­λι­κή με­σό­γειο, τα κοι­τά­σμα­τα πε­τρε­λαί­ου και φυ­σι­κού αε­ρί­ου, τους δρό­μους με­τα­φο­ράς εμπο­ρευ­μά­των και τους αγω­γούς στην μέση ανα­το­λή και όλη την ανα­το­λι­κή με­σό­γειο. Βρι­σκό­μα­στε σε προ­πο­λε­μι­κή πε­ρί­ο­δο και η Ελ­λά­δα με την πλήρη και ολο­κλη­ρω­τι­κή συ­ναί­νε­ση του Σύ­ρι­ζα έχει επι­λέ­ξει να πάρει ενερ­γό θέση στα μπλοκ που δια­μορ­φώ­νο­νται. Μια θέση που με βε­βαιό­τη­τα θα απο­τυ­πω­θεί και πο­λε­μι­κά αν τε­λι­κά τα ει­ρη­νι­κά ιμπε­ρια­λι­στι­κά ντα­ρα­βέ­ρια δεν ευο­δω­θούν. Ελ­λά­δα-Ισ­ρα­ήλ-Κύ­προς-Αί­γυ­πτος-Σα­ου­δι­κή Αρα­βία από την μία. Ρωσία-Ιραν-Συρία-Τουρ­κία-Κατάρ απο την άλλη. Και στο μέσο η Συρία και ο πιο αι­μα­τη­ρός εμ­φύ­λιος στην σύγ­χρο­νη ιστο­ρία, οι έρευ­νες για υδρο­γο­νάν­θρα­κες στο Αι­γαίο, οι δια­δρο­μές των αγω­γών. Αλλά δεν είναι μόνο στον Νότο που μα­ζεύ­ο­νται σύν­νε­φα. Το ίδιο γί­νε­ται και στον Βορρά αν και για την ώρα με χα­μη­λό­τε­ρη έντα­ση. Από την μία οι ΗΠΑ που επι­βά­λουν την συμ­φω­νία των Πρε­σπών, από την άλλη η Ρωσία που κι­νη­το­ποιεί τις επιρ­ρο­ές της στο ελ­λη­νι­κό κοι­νω­νι­κό σώμα και τις αντι­δρα­στι­κές ελίτ για να την σα­μπο­τά­ρει. Μήλο της έρι­δας η κυ­ριαρ­χία στα κε­ντρι­κά Βαλ­κά­νια. Πίσω από τα «διε­θνι­στι­κά» χα­μό­γε­λα του Σύ­ρι­ζα όσο και πίσω από τις εθνι­κι­στι­κές κραυ­γές των μα­κε­δο­νο­μά­χων κρύ­βο­νται ιμπε­ρια­λι­σμοί και η μυ­ρω­διά της μπα­ρού­της.

Ξέ­ρου­με ότι ακου­γό­μα­στε κιν­δυ­νο­λό­γοι. Όπως ακού­γο­νταν πάντα όσοι προει­δο­ποιού­σαν για τέ­τοιες κα­τα­στρο­φές. Κα­νέ­νας δεν θέλει να βάλει στο μυαλό του την προ­ο­πτι­κή πο­λέ­μου και αυτό είναι αν­θρώ­πι­νο. Όμως τα γε­γο­νό­τα είναι μπρο­στά μας και οι ανα­λο­γί­ες με το πα­ρελ­θόν πα­σι­φα­νείς.

Τέλος υπάρ­χει και μια πρό­σφα­τη εξέ­λι­ξη που είναι ση­μα­ντι­κή και ανα­δει­κνύ­ει κα­λύ­τε­ρα από το κα­θε­τί πως γί­νο­νται οι ιμπε­ρια­λι­στι­κοί αντα­γω­νι­σμοί και ποιος τους πλη­ρώ­νει. Η ολο­κλη­ρω­τι­κή εγκα­τά­λει­ψη του αγώνα των Κούρ­δων στην Συρία από τις ΗΠΑ και η πα­ρά­δο­ση τους (των μο­να­δι­κών δυ­νά­με­ων στην πε­ριο­χή που συ­γκρό­τη­σαν μια κο­σμι­κή και στα μέτρα των συν­θη­κών, απε­λευ­θε­ρω­τι­κή προ­ο­πτι­κή) στο ημι­φα­σι­στι­κό κρά­τος της Τουρ­κί­ας είναι η επι­το­μή του κυ­νι­σμού. Ως αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία ο αγώ­νας του SDF εγκα­τα­λεί­πε­ται και μαζί του μια από τις απει­ρο­ε­λά­χι­στες φορές που αμε­ρι­κα­νι­κές βόμ­βες χτύ­πη­σαν αντι­δρα­στι­κούς στό­χους. Κα­νείς δεν πέ­φτει από τα σύν­νε­φα και πάνω από όλους οι Κούρ­δοι/ισσες. Είναι κάτι που πε­ρί­με­ναν, κάτι που όλοι πε­ρι­μέ­να­με. Και γιαυ­τό πρέ­πει να βγά­λου­με τα συ­μπε­ρά­σμα­τά μας.

Ποιος μπο­ρεί να κα­τη­γο­ρη­θεί γιατί δέ­χτη­κε την σω­τη­ρία λίγο πριν τον χαμό του; Αμε­ρι­κά­νι­κά όπλα στα χέρια των Τζι­χα­ντι­στών είχαν απέ­να­ντί τους οι Κούρ­δοι της Rojava, τους πα­λιούς φί­λους των ΗΠΑ πο­λέ­μη­σαν. Και τώρα κα­λού­νται να πο­λε­μή­σουν ξανά πα­λιούς φί­λους των ΗΠΑ, το Τουρ­κι­κό κρά­τος, πια­σμέ­νοι στην μέγ­γε­νη ενός Αμε­ρι­κα­νο­ρω­σι­κού πο­λέ­μου δι αντι­προ­σώ­πων. Από εδώ και πέρα γί­νε­ται φα­νε­ρό ότι ο αγώ­νας υπε­ρά­σπι­σης της επα­νά­στα­σης στην Rojava γί­νε­ται και αγώ­νας ενά­ντια στον αμε­ρι­κα­νι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό.

Eτσι είναι ο κό­σμος αλλά μπο­ρεί να μην πα­ρα­μεί­νει έτσι. Ναι, τα κράτη και οι κυ­βερ­νή­σεις στις όποιες «ελ­λά­δες» δεν μπο­ρούν να είναι ανε­ξάρ­τη­τα, δεν έχουν την δύ­να­μη να ορί­σουν το μέλ­λον τους μόνα. Οι κα­τα­πιε­σμέ­νες κοι­νω­νί­ες όμως έχουν πολ­λα­πλά­σια δύ­να­μη και μπο­ρούν να βρουν συμ­μά­χους ακόμα ισχυ­ρό­τε­ρους, τις άλλες κα­τα­πιε­σμέ­νες κοι­νω­νί­ες. Αυτές τις δυ­νά­μεις προ­σπα­θού­με να ξυ­πνή­σου­με από τον λή­θαρ­γο της πα­ραί­τη­σης και της μοι­ρο­λα­τρί­ας. Αυτές είναι οι δυ­νά­μεις που μπο­ρούν να νι­κή­σουν «πρε­σβεί­ες» και πά­τρω­νες. Σε αυτές τις δυ­νά­μεις απευ­θύ­νε­ται κάθε κί­νη­σή μας, κάθε δράση, κάθε συμ­βο­λι­σμός. Σε αυτές λέμε: «και τα κα­λύ­τε­ρα φρού­ρια του εχθρού μπο­ρούν να πέ­σουν, φτά­νει να μα­ζευ­τού­με όλοι και όλες και να απο­φα­σί­σου­με ότι δεν θέ­λου­με να υπάρ­χουν».

Αναρ­χι­κή συλ­λο­γι­κό­τη­τα Ρου­βί­κω­νας

πηγή ethnos.gr