Λογιστής κατηγορείται από ιδιοκτήτη φροντιστηρίων για υπεξαίρεση χρημάτων

Με­ρι­κώς δεκτή έγινε από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου (τα­κτι­κή δια­δι­κα­σία) με από­φα­ση που δη­μο­σιεύ­θη­κε την Πα­ρα­σκευή, η αγωγή που άσκη­σε ένας ιδιο­κτή­της φρο­ντι­στη­ρί­ου ξένων γλωσ­σών στην Ια­λυ­σό, κατά γνω­στού λο­γι­στή.

Ο ενά­γων έχει ήδη προ­σφύ­γει κατά του λο­γι­στή και ενώ­πιον των ποι­νι­κών δι­κα­στη­ρί­ων κα­ταγ­γέλ­λο­ντας ότι διέ­πρα­ξε το αδί­κη­μα της υπε­ξαί­ρε­σης.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο μη­νυ­τής δια­τη­ρεί φρο­ντι­στή­ριο ξένων γλωσ­σών στην Ια­λυ­σό, το οποίο αρ­χι­κά είχε την εται­ρι­κή μορφή ήδη λυ­θεί­σας και εκ­κα­θα­ρι­σθεί­σας ομόρ­ρυθ­μης εται­ρεί­ας.

Το έτος 2004, o μη­νυ­τής προ­σέ­λα­βε τον μη­νυό­με­νο, ο οποί­ος ως λο­γι­στής του πα­ρεί­χε τις υπη­ρε­σί­ες του, έχο­ντας την πλήρη και απε­ριό­ρι­στη εμπι­στο­σύ­νη του.

Και ενώ έτσι είχαν τα πράγ­μα­τα και επί σει­ράν ετών δεν είχε πα­ρου­σια­στεί το πα­ρα­μι­κρό πρό­βλη­μα, ξαφ­νι­κά τον Νο­έμ­βριο του 2011 του κοι­νο­ποι­ή­θη­κε ει­δο­ποί­η­ση της Δ.Ο.Υ. Ρόδου για κα­τά­σχε­ση της πε­ριου­σί­ας του, λόγω οφει­λών προ­ερ­χο­μέ­νων από μη κα­τα­βο­λή φόρου ει­σο­δή­μα­τος των ετών 2006, 2007 και 2008, συ­νο­λι­κού ποσού 12.114,67 ευρώ.

Εκ­πλη­κτος με­τέ­βη στην Δ.Ο.Y. Ρόδου, όπου δια­πί­στω­σε ότι ο μη­νυό­με­νος είχε μεν υπο­βά­λει, ως όφει­λε, τις δη­λώ­σεις φόρου ει­σο­δή­μα­τος, πλην όμως, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο μη­νυ­τής, αν και είχε ζη­τή­σει και είχε ει­σπρά­ξει τα ποσά των ανα­λο­γού­ντων φόρων, δεν τα είχε κα­τα­βά­λει στην Δ.Ο.Υ., αλλά τα οι­κειο­ποι­ή­θη­κε πα­ρα­νό­μως και κα­τό­πιν εν αγνοία του υπέ­γρα­ψε δύο ρυθ­μί­σεις οφει­λών τις οποί­ες και πάλι δεν τή­ρη­σε.

Σύμ­φω­να με τη μή­νυ­ση ο λο­γι­στής δεν αρ­νή­θη­κε ότι είχε ει­σπρά­ξει τα χρή­μα­τα των φόρων, προ­έ­βα­λε όμως ως δι­καιο­λο­γία, ότι τα χρη­σι­μο­ποί­η­σε για κά­ποια έκτα­κτη ανά­γκη του και σκό­πευε να κα­τα­θέ­σει εμπρό­θε­σμα τις οφει­λές του, πλην όμως λόγω των συν­θη­κών της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, δεν μπό­ρε­σε να ει­σπρά­ξει χρή­μα­τα, που του οφεί­λο­νταν ώστε με την σειρά του να κα­τα­βά­λει τις οφει­λές του στην Δ.Ο.Υ. και του ζή­τη­σε λίγο χρόνο, ούτως ώστε να μπο­ρέ­σει να τα­κτο­ποι­ή­σει την υπό­θε­ση αυτή.

Η δι­καιο­λο­γία αυτή όχι μόνον δεν έπει­σε τον μη­νυ­τή αλλά αντί­θε­τα του κί­νη­σε την υπο­ψία ότι εν­δε­χο­μέ­νως κάτι ανά­λο­γο είχε πρά­ξει και με τις υπό­λοι­πες υπο­χρε­ώ­σεις του.

Ετσι, επι­σκε­πτό­με­νος το ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ, ανα­κά­λυ­ψε, ότι ο μη­νυό­με­νος δεν είχε κα­τα­βά­λει ποτέ κα­νέ­να ποσό φόρου και ότι υπήρ­χαν οφει­λές του των ετών 2004, 2005, 2006 και 2007, οι οποί­ες ανέρ­χο­νταν σε ποσό 2.637,68 ευρώ, πλέον προ­σαυ­ξή­σε­ων ύψους 1.746,48 ευρώ και συ­νο­λι­κά ποσού 4.384,16 ευρώ.

Αλλά και η επί­σκε­ψή του στο ΙΚΑ, έφερε στο φως οφει­λές ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών των ετών 2005, 2006, 2007, 2008, 2009 και 2010 ύψους 15.379,14 ευρώ πλέον προ­σαυ­ξή­σε­ων ύψους 7.870,55 ευρώ και συ­νο­λι­κά ποσού 23.249,69 ευρώ, οι οποί­ες σή­με­ρα ανέρ­χο­νται στο  ποσό των 36.940,92 ευρώ.

Ο μη­νυ­τής το­νί­ζει ότι λόγω της εμπι­στο­σύ­νης του προς τον μη­νυό­με­νο από την μακρά συ­νερ­γα­σία τους και λόγω συγ­γε­νι­κής σχέ­σης του με ερ­γα­ζό­με­νο στο γρα­φείο του, κα­τέ­βαλ­λε εν λευκώ και χωρίς να λαμ­βά­νει πά­ντο­τε εξο­φλη­τι­κές απο­δεί­ξεις κάθε ποσό που του ζη­τού­σε είτε με­τα­βαί­νο­ντας ο ίδιος στο γρα­φείο του, είτε εις χεί­ρας του συ­νερ­γά­τη του, δε­δο­μέ­νου ότι ο ίδιος, όπως δια­τεί­νε­ται, του δή­λω­νε ότι κρα­τού­σε τα δι­πλό­τυ­πα της εξό­φλη­σης κάθε ποσού φόρου ή ερ­γο­δο­τι­κής ει­σφο­ράς στον φά­κε­λό του, ως όφει­λε, λόγω της τή­ρη­σης των φο­ρο­λο­γι­κών του στοι­χεί­ων και βι­βλί­ων, όπως άλ­λω­στε λόγω της μα­κράς συ­νερ­γα­σί­ας τους κα­θυ­στέ­ρη­σε να στρα­φεί ενα­ντί­ον του δι­κα­στι­κά, κα­θό­σον τον πα­ρα­κα­λού­σε να κάνει υπο­μο­νή, προ­φα­σι­ζό­με­νος κάθε φορά ότι ένα νέο υπό ψή­φι­ση νο­μο­σχέ­διο θα ευ­νο­ού­σε την εξό­φλη­ση των οφει­λών του και έτσι θα διευ­κο­λυ­νό­ταν να κα­τα­βά­λει ο ίδιος τις δό­σεις που θα προ­έ­κυ­πταν.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται η δι­κη­γό­ρος κ. Ει­ρή­νη Γιώρ­τσου.