Financial Times: Οι ισχυρότεροι πολιτικοί άνδρες της χρονιάς

«Ζούμε στην εποχή των ισχυρών ανδρών της πολι­τι­κής», οι οποίοι ωστόσο δεν είναι κατ’ ανάγκη αυταρ­χι­κοί ανα­φέ­ρει η οικο­νο­μική εφη­με­ρίδα Financial Times σε άρθρο της, στο οποίο παρου­σιά­ζει τη λίστα με τους πιο ισχυ­ρούς πολι­τι­κούς άνδρες για το 2014. Ανάμεσα στους ηγέτες με… σιδηρά πυγμή περι­λαμ­βά­νο­νται ο Τούρκος πρό­ε­δρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν, ο Κινέζος ομό­λο­γός του, Σι Τζιν­πίνγκ, ο Ρώσος Βλα­ντί­μιρ Πούτιν, αλλά και ο Αιγύ­πτιος Φατάχ αλ Σίσι. Από τη λίστα απου­σιά­ζει το όνομα του Αμε­ρι­κα­νού προ­έ­δρου Μπάρακ Όμπαμα.

Όπως επι­ση­μαί­νει ο αρθρο­γρά­φος των FT Φίλιπ Στίβενς από τον κατά­λογο δεν μπορούν να λείψουν και οι πιο φιλε­λεύ­θε­ρες και δημο­κρα­τι­κές φιγού­ρες όπως ο Ναρέ­ντρα Μόντι στην Ινδία και ο Σίνζο Άμπε στην Ιαπωνία, οι οποίοι δεν δεί­χνουν δια­τε­θει­μέ­νοι να υπο­νο­μεύ­σουν τη φιλε­λεύ­θερη συνταγ­μα­τική τάξη στις χώρες τους.

Ο συν­δε­τι­κός κρίκος των πιο ισχυρών πολι­τι­κών ηγετών του 2014 που επέ­λε­ξαν οι Financial Times είναι η πολι­τική τους στις δια­κρα­τι­κές σχέσεις και την εθνική κυριαρ­χία που παρα­πέ­μπει περισ­σό­τερο σε προ­σεγ­γί­σεις του 19ου αιώνα παρά του 20ούΟ συντά­κτης σημειώ­νει ότι αυτό που συνδέει τους πολι­τι­κούς αυτούς είναι μια προ­σέγ­γιση των δια­κρα­τι­κών σχέσεων και της εθνικής κυριαρ­χίας που παρα­πέ­μπει περισ­σό­τερο στον 19ο αιώνα παρά στο δεύτερο μισό του 20ού.

«Μερικοί θα προ­σέ­θε­ταν σε αυτόν τον κατά­λογο και τον Βενια­μίν Νετα­νιά­χου. Παρά τις δια­φο­ρές τους, ο τελευ­ταίος νιώθει πιο άνετα με τον Πούτιν παρά με τους φιλε­λεύ­θε­ρους της Ευρώπης», γράφει ο Στίβενς.

Την ίδια ώρα, επι­ση­μαί­νει πως η κατάρ­ρευση του σοβιε­τι­κού κομ­μου­νι­σμού υπο­τί­θε­ται ότι θα οδη­γούσε σε μια φιλε­λεύ­θερη διε­θνι­στική τάξη. «Η Ρωσία θα ευη­με­ρούσε ως εταίρος της Δύσης και η Κίνα θα ανα­γο­ρευό­ταν σε μια υπεύ­θυνη υπερ­δύ­ναμη. Νέες δυνά­μεις θα συνει­δη­το­ποιού­σαν ότι οι κανόνες ωφελούν τους πάντες. Οι πιο αισιό­δο­ξοι διε­θνι­στές έβλεπαν την Ευρώπη ως τον χώρο ενός μετα­μο­ντέρ­νου πολυ­πο­λι­σμού και μιας μοι­ρα­σμέ­νης εθνικής κυριαρ­χίας».