Θάρρος

«Το θάρρος είναι αυτό που χρειά­ζε­ται για να σηκω­θείς επάνω και να μιλή­σεις. Το θάρρος είναι επίσης αυτό που χρειά­ζε­ται για να κάτσεις κάτω και να ακού­σεις». (Ουίν­στον Τσώρ­τσιλ)

Η συνε­δρί­αση στη Βουλή δεν κατέ­ληξε πουθενά. Ως ανα­μέ­νετο. Το ερώτημα που προ­κύ­πτει είναι αν η κυβέρ­νηση θα αξιο­ποι­ή­σει τη συνθήκη (και την ηγε­μο­νία της), ανοί­γο­ντας έναν κύκλο συναί­νε­σης πάνω σε ορι­σμένα σοβαρά θέματα εθνικής σημα­σίας, όπως είναι η προ­στα­σία των δασών και η πρόληψη για τις πυρ­κα­γιές – και όχι μόνον. Αυτή τη στιγμή δεν δείχνει δια­τε­θει­μένη να κάνει κάτι τέτοιο, του­λά­χι­στον όπως υπονοεί το ύφος της. Και όμως, η συγκυ­ρία, η ηγε­μο­νία του ενός, θα μπο­ρούσε, κατά κάποιον τρόπο, να εξε­λι­χθεί σε ευκαι­ρία. Η κυβέρ­νηση θα έδειχνε στην κοινή γνώμη ότι «ακούει», δεν ανα­παύ­ε­ται στο ροζ συν­νε­φάκι της παντο­δυ­να­μίας της. Για δύο θέματα στο παρελ­θόν η Βουλή των Ελλήνων έβγαλε ομόφωνο Πόρισμα. Για το δημο­γρα­φικό και για την προ­στα­σία των δασών. Και τα δύο, 30 χρόνια πριν, όταν κυβέρ­νηση ήταν ο πατέρας του σημε­ρι­νού Πρω­θυ­πουρ­γού. Και ομο­φώ­νη­σαν τότε, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο Συνα­σπι­σμός και το ΚΚΕ. Έτσι πρέπει να το δουν και σήμερα οι πολι­τι­κές δυνά­μεις το θέμα της προ­στα­σίας των δασών. Ως μείζον εθνικό θέμα. Όπως θα μπο­ρού­σαν και σήμερα να συμ­φω­νή­σουν σε μία κοινή πολι­τική πλεύση για τη δημο­γρα­φική (μείζον θέμα που πρέπει να μας απα­σχο­λή­σει), έτσι πρέπει να συμ­φω­νή­σουν και σε μία νέα κοινή στρα­τη­γική για τη σωτηρία του φυσικού πλούτου της χώρας.