T. Xατζηβασιλείου, γραμματέας Διεθνών Σχέσεων NΔ: «Ο Ερντογάν θέλει να εξελιχθεί σε νέο εθνοπατέρα των Τούρκων»

Κύριε Χατζη­βα­σι­λείου, η τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα συνε­χί­ζε­ται στο Αιγαίο και με δηλώ­σεις εκπρο­σώ­πων της τουρ­κι­κής κυβέρ­νη­σης ενώ οι ΕΔ είναι σε επι­φυ­λακή. Ποιες είναι οι εκτι­μή­σεις μέχρι τώρα;

Η τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα συνε­χί­ζε­ται λόγω της δια­κη­ρυγ­μέ­νης επι­θυ­μίας του Ερντο­γάν να κατα­στεί η Τουρκία επι­κυ­ρί­αρχη στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο και να εξε­λι­χθεί ο ίδιος σε νέο εθνο­πα­τέρα των Τούρκων. Σαφώς, την κατά­σταση επη­ρε­ά­ζει και η πίεση που δέχεται στο εσω­τε­ρικό της χώρας του, με την οικο­νο­μική κρίση να μεγα­λώ­νει και την παν­δη­μία του κορω­νοϊού να εξα­πλώ­νε­ται.

Δυστυ­χώς, ο Τούρκος Πρό­ε­δρος μιλάει για μια κατά­σταση «καζάν – καζάν», δηλαδή συμ­φέ­ρουσα για όλους, στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα κλι­μα­κώ­νει την ένταση. Και όταν λέει «συμ­φέ­ρουσα για όλους», εννοεί την συνεκ­με­τάλ­λευση περιο­χών που δεν ανήκουν σε τουρ­κική δικαιο­δο­σία, δηλαδή περιο­χές που σφε­τε­ρί­ζε­ται.

Μέχρι στιγμής, αρνεί­ται τον ειλι­κρινή διάλογο και ρίχνει πυρο­τε­χνή­ματα ότι δήθεν θέλει να συνο­μι­λή­σει μαζί μας. Είναι σαφές ότι προτιμά έναν διάλογο με ανοιχτή ατζέντα που θα θυμίζει περισ­σό­τερο ανα­το­λί­τικο παζάρι.

Η ελλη­νική κυβέρ­νηση έχει κατα­στή­σει σαφή προς όλους την θέση μας: επι­θυ­μούμε διάλογο μόνο εφόσον απο­κλι­μα­κω­θεί η ένταση και απο­χω­ρή­σουν τα τουρ­κικά πλοία. Και διά­λο­γος νοείται αυστηρά στο πλαίσιο του Διε­θνούς Δικαίου και για την μονα­δική διμερή εκκρε­μό­τητα, δηλαδή τον καθο­ρι­σμό των θαλασ­σίων ζωνών.

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα; Η Ελλη­νική κυβέρ­νηση προ­χώ­ρησε στην κύρωση των συμ­φω­νιών ΑΟΖ, έχει εξα­σφα­λί­σει την στήριξη ξένων συμ­μά­χων ενώ βρί­σκε­ται σε εξέλιξη, διπλω­μα­τι­κός ‘πυρετός’. Μπο­ρούμε να είμαστε αισιό­δο­ξοι;

Είμαστε αισιό­δο­ξοι. Η κυβέρ­νηση έχει δια­χει­ρι­στεί το ζήτημα με την μέγιστη υπευ­θυ­νό­τητα, αυτο­συ­γκρά­τηση και απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Δεν έχει πέσει στις παγίδες που έστησε ο κ. Ερντο­γάν για ένα σκη­νο­θε­τη­μένο θερμό επει­σό­διο με δήθεν ευθύνη της Αθήνας.

Αντι­θέ­τως, με έναν συντο­νι­σμένο διπλω­μα­τικό μαρα­θώ­νιο έχει κατα­φέ­ρει να κατα­στή­σει κοι­νω­νούς στο πρό­βλημα όλους τους διε­θνείς παρά­γο­ντες και να εξα­σφα­λί­σει την στήριξη ισχυρών συμ­μά­χων. Τόσο η θέση της Γαλλίας, όσο και τα τηλε­φω­νή­ματα στον Τούρκο Πρόεδρο από τις ΗΠΑ και την Γερ­μα­νία, είναι το απο­τέ­λε­σμα συστη­μα­τι­κής δου­λειάς και με συγκε­κρι­μένη στό­χευση.

Στην ίδια κατεύ­θυνση, η υπο­γραφή των δύο συμ­φω­νιών με την Ιταλία και την Αίγυπτο, δύο υπο­δειγ­μα­τι­κών συμ­φω­νιών που βασί­ζο­νται απο­λύ­τως στο Διεθνές Δίκαιο, εντάσ­σο­νται στην ευρύ­τερη στρα­τη­γική της κυβέρ­νη­σης που ανα­δει­κνύ­ουν την χώρα μας σε πόλο στα­θε­ρό­τη­τας για την περιοχή.

Η Άγκυρα κατα­λα­βαί­νει αυτόν τον ρόλο της Ελλάδας. Ξέρει, επίσης, ότι η χώρα μας θα υπε­ρα­σπι­στεί τα κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα με κάθε τρόπο. Γνω­ρί­ζει καλά ότι η Ελλάδα είναι υπεύ­θυνη και υπο­λο­γί­σιμη δύναμη. Άλλωστε, το υψηλό επίπεδο εκπαί­δευ­σης και ετοι­μό­τη­τας των Ενόπλων Δυνά­μεων της πατρί­δας μας είναι δεδο­μένο. Και είμαστε υπε­ρή­φα­νοι για τους άνδρες και τις γυναί­κες στρα­τιω­τι­κούς μας.

Ο Τούρκος Πρό­ε­δρος απέ­δειξε ότι έχει χαράξει μία ‘κόκκινη’ γραμμή με την Δύση, δημιουρ­γεί συνεχώς εχθρούς -αν και αντι­με­τω­πί­ζει πολλά προ­βλή­ματα εσω­τε­ρικά. Θα επα­να­προσ­διο­ρί­σει την επι­θε­τική του συμπε­ρι­φορά ή δείχνει να μην αντι­λαμ­βά­νε­ται τι κάνει;

Ο Τούρκος Πρό­ε­δρος νιώθει ότι ανα­με­τρά­ται με την Ιστορία. Για τον λόγο αυτό προχωρά σε κινή­σεις που αντι­τί­θε­νται ευθέως στην παρα­κα­τα­θήκη του Ατα­τούρκ και, δυστυ­χώς, απο­μα­κρύ­νουν όλο και περισ­σό­τερο την Τουρκία από την Δύση. Χαρα­κτη­ρι­στική ήταν η απόφαση για μετα­τροπή της Αγίας Σοφίας, ενός μνη­μείου της παγκό­σμιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς και συμ­βό­λου της χρι­στια­νο­σύ­νης, σε τζαμί.

Η Ευρώπη έχει αντι­λη­φθεί αυτήν την αλλαγή, όπως και τον απο­στα­θε­ρο­ποι­η­τικό ρόλο που παίζει η Τουρκία στην περιοχή μας. Και δια­φαί­νε­ται ήδη μια σημα­ντική αλλαγή στην στάση της. Από την άλλη, ο κίν­δυ­νος να εξε­λι­χθεί η χώρα σε σου­νι­τικό Ιράν είναι έντονος και προ­βλη­μα­τί­ζει τόσο την Ευρώπη, όσο και το ΝΑΤΟ.

Όμως, ο Τούρκος Πρό­ε­δρος γνω­ρί­ζει καλά ότι έχει ανάγκη την οικο­νο­μική στήριξη της Ευρώπης. Επο­μέ­νως, η απειλή των οικο­νο­μι­κών κυρώ­σεων που η ελλη­νική κυβέρ­νηση πέτυχε να βάλει στο τραπέζι της συζή­τη­σης, θα μπο­ρούσε να ανα­γκά­σει τον Ερντο­γάν, αργά ή γρήγορα, να υπα­να­χω­ρή­σει.