Δεκτή η αίτηση αναίρεσης Ροδίτη ασφαλιστή

Με την υπ΄ αρίθμ. 924/31-07-2020 από­φα­ση του Ζ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου έγινε δεκτή η αί­τη­ση αναι­ρέ­σε­ως που άσκη­σε Ρο­δί­της ασφα­λι­στής για την ακύ­ρω­ση της υπ’ αριθμ. 4/2019 απο­φά­σε­ως του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία του επι­βλή­θη­κε ποινή φυ­λά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στο­λή.

Το ανώ­τα­το ακυ­ρω­τι­κό δι­κα­στή­ριο με την ίδια από­φα­ση, που βρί­σκε­ται στο στά­διο της κα­θα­ρο­γρα­φής, έπαυ­σε ορι­στι­κά την δίωξη εις βάρος του κα­τη­γο­ρού­με­νου.

Το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου τον είχε κρί­νει ει­δι­κό­τε­ρα, ένοχο με ελα­φρυ­ντι­κά υπε­ξαί­ρε­σης αντι­κει­μέ­νου ιδιαι­τέ­ρως με­γά­λης αξίας, που του το είχαν εμπι­στευ­θεί με την ιδιό­τη­τα του εντο­λο­δό­χου κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση.

Ο μη­νυ­τής ασκεί επαγ­γελ­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στον τομέα των ασφα­λειών και ασφα­λι­στι­κών συμ­βά­σε­ων και δια­τη­ρεί ασφα­λι­στι­κό γρα­φείο στη Ρόδο.

Στο πλαί­σιο της επαγ­γελ­μα­τι­κής του δρα­στη­ριό­τη­τας συ­νή­ψε τον Νο­έμ­βριο του 2007 με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο σύμ­βα­ση συ­νερ­γα­σί­ας.

Του ανέ­θε­σε συ­γκε­κρι­μέ­να υπη­ρε­σί­ες ανε­ξάρ­τη­του συ­νερ­γά­τη κι εκεί­νος ανέ­λα­βε τη συμ­βα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση προς υπο­στή­ρι­ξη και υπο­βο­ή­θη­ση του μη­νυ­τή ασφα­λι­στή στο πλαί­σιο της επαγ­γελ­μα­τι­κής τους συ­νερ­γα­σί­ας, γνω­ρί­ζο­ντας και συ­στή­νο­ντας πε­λά­τες στον ασφα­λι­στή και στη συ­νέ­χεια συ­νά­πτο­ντας στο όνομα και για λο­γα­ρια­σμό του ασφα­λι­στι­κές συμ­βά­σεις με τους πε­λά­τες, να ει­σπράτ­τει για λο­γα­ρια­σμό του τα ασφά­λι­στρα και να τα απο­δί­δει μέσα σε χρο­νι­κό διά­στη­μα δύο μηνών από την έναρ­ξη εκά­στου ασφα­λι­στι­κού συμ­βο­λαί­ου.

Συ­νο­μο­λο­γή­θη­κε δε με­τα­ξύ τους, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, ως ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος – συ­νερ­γά­της, να λαμ­βά­νει επί του κα­θα­ρού ασφα­λί­στρου τη συμ­φω­νη­θεί­σα με­τα­ξύ του ιδίου και του μη­νυ­τή «προ­μή­θεια», η οποία ανερ­χό­ταν σε πο­σο­στό 15% επί του κα­θα­ρού ασφα­λί­στρου μειω­μέ­νου κατά τον ανα­λο­γού­ντα επί της προ­μή­θειας φόρο πο­σο­στού 30%, το δε υπο­λει­πό­με­νο ποσό, το οποίο προ­κύ­πτει από το μα­θη­μα­τι­κό τύπο [μικτά ασφά­λι­στρα – (προ­μή­θεια – φόρος προ­μή­θειας)], να το απο­δί­δει ο κα­τη­γο­ρού­με­νος στον ασφα­λι­στή.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να ει­σέ­πρα­ξε από 93 ασφα­λι­σμέ­νους πε­λά­τες για λο­γα­ρια­σμό του μη­νυ­τή ασφα­λι­στή μικτά ασφά­λι­στρα συ­νο­λι­κού ποσού 13.069,81 ευρώ κι ενώ όφει­λε να απο­δώ­σει στον ασφα­λι­στή συ­νο­λι­κά το χρη­μα­τι­κό ποσό των 12.189,18 ευρώ εντός δύο μηνών από την έναρ­ξη εκά­στου εκ των συ­να­φθέ­ντων ασφα­λι­στη­ρί­ων συμ­βο­λαί­ων δεν το έπρα­ξε.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, απο­λο­γού­με­νος αρ­νή­θη­κε την κα­τη­γο­ρία, που του απο­δί­δε­ται, και ισχυ­ρί­στη­κε ότι ο ίδιος προ­μη­θευό­ταν ασφα­λι­στή­ρια, όχι ως εντο­λο­δό­χος του εγκα­λού­ντος προ­κει­μέ­νου να τα πω­λή­σει για λο­γα­ρια­σμό του προς τρί­τους και να απο­δώ­σει σε αυτόν το αντί­τι­μο, αλλά επί πι­στώ­σει και κατά κυ­ριό­τη­τα για λο­γα­ρια­σμό του κα­τό­πιν πα­ραγ­γε­λί­ας (excharge order) προ­κει­μέ­νου να τα με­τα­πω­λή­σει σε διά­φο­ρους πε­λά­τες του για δικό του λο­γα­ρια­σμό ένα­ντι του συμ­φω­νη­θέ­ντος με τον εγκα­λού­ντα πο­σο­στού κέρ­δους, και όχι ένα­ντι συμ­φω­νη­θεί­σας «προ­μή­θειας».