ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αυγουστιάτικές μαμάδες, γιαγιάδες και άλλα σε –δες

news room 4 λεπτά ανάγνωση
344

Και ενώ η συζή­τηση καλά κρατεί, για τις σημαίες , γιατί προ­φα­νώς λύσαμε όλα τα άλλα σπου­δαία του εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος –που θέλεις τόμους για να τα περιγράψεις- ας ασχο­ληθώ με κάτι που απα­σχο­λεί τις οικο­γέ­νειες, περισ­σό­τερο από το εάν θα κρα­τή­σει το βλα­στάρι τους τη σημαία.

Αλλά, από το ποιος θα κρα­τή­σει τα παι­δά­κια σου, όταν είσαι full time εργα­ζό­μενη μητέρα στην Ελλάδα, που σημαί­νει, ότι ξεκινάς πρωί πρωί και γυρνάς όταν ο ήλιος πέφτει ή στην καλύ­τερη, 9 ώρες αφότου έχεις φύγει απ’ το σπίτι. Το παιδί ανα­γκα­στικά κανο­νί­ζεις να στο πάρει κάποιος απ’ το σχολείο, γιατί εννο­εί­ται ότι εσύ δεν προ­λα­βαί­νεις. Αυτός ο κάποιος είναι στην Ελλάδα κάποιος παππούς ή γιαγιά. Ή κάποια γει­τό­νισσα ή άλλο άτομο που έχεις προ­σλά­βει γι’ αυτή τη δουλειά. Ή ακόμα και κάποια άλλη μαμά που δεν δου­λεύει και μπορεί να κρα­τή­σει για λίγο το δικό σου και το δικό της μέχρι να επι­στρέ­ψεις, Από τις προ­α­να­φερ­θεί­σες επι­λο­γές βέβαια, στην Ελλάδα δου­λεύει κυρίως το «παππούς ή γιαγιά». Κράτα το αυτό. Γιατί και ολο­ή­μερο να στέλ­νεις το παιδί σου αν πηγαί­νει δημο­τικό, όλο και κάποια απεργία θα υπάρξει, όλο και κάποια ασθέ­νεια θα ξεφυ­τρώ­σει, οπότε θα στρα­φείς ανα­γκα­στικά και πάλι σε αυτούς για να καλύ­ψουν το κενό.

Και το καλο­καίρι που στα­μα­τούν τα σχολεία και οι παι­δι­κοί σταθμοί  τι γίνεται; Πάλι επι­στρα­τεύ­ο­νται παπ­πού­δες, για­γιά­δες και ολό­κληρα χωριά, μπαί­νουν στο κόλπο, κατα­σκη­νώ­σεις, τα ολοένα ανερ­χό­μενα summer camps και ότι τον φωτίσει τον κάθε γονιό. Στην περί­πτωση των παππούδων-γιαγιάδων δε, τη βγάζεις πιο οικο­νο­μικά. Και πιο χαλαρά (για σένα, τον γονιό) αν το σκηνικό εκτυ­λι­χθεί σε χωριό.Και κάπως έτσι την κου­τσο­βο­λεύ­ουμε, ένα ρήμα που βρίσκει όλο και περισ­σό­τερη χρήση, ιδίως στην Ελλάδα του σήμερα.

Τρία προ­βλή­ματα προ­κύ­πτουν από τα παρα­πάνω. Πρό­βλημα Νο Ένα. Αν επι­λέ­ξεις τη λύση των κατα­σκη­νώ­σεων και summer camps ανα­γκά­ζε­σαι συνήθως να τα σκάσεις. Και ΟΚ, αν τα ‘χεις το κάνεις, με γειά σου με χαρά σου. Αν δεν τα ‘χεις; Τι κάνουμε εκεί αγαπητό ελλη­νικό κράτος;

Πρό­βλημα Νο Δύο. Από τι ηλικία αρχί­ζουν τα σούρτα φέρτα σε κατα­σκη­νώ­σεις και summer camps; Συνήθως απ’ όταν το παιδί αρχίζει το δημο­τικό, δηλαδή από τα 6 και μετά, Δεν μπορείς να στεί­λεις το 4χρονο σου κατα­σκή­νωση, έτσι δεν είναι; Μ’ αυτά και μ’ αυτά, επα­νερ­χό­μα­στε στο ότι δεν υπάρχει άλλη λύση πέρα από παπ­πού­δες, για­γιά­δες, ντα­ντά­δες, οπτι­δή­ποτε σε –δες γενικά, μην επα­να­λαμ­βά­νο­μαι. Κάτι που μας οδηγεί στο επόμενο πρό­βλημα.

Πρό­βλημα Νο Τρία. Αν δεν τα έχεις αυτά; Αυτός που έκανε τον τόσο σοφό σχε­δια­σμό των ελλη­νι­κών υπη­ρε­σιών πρό­νοιας (σύντομο ανέκ­δοτο), δεν έλαβε υπόψη του την περί­πτωση που, εκτός από λεφτά, μια οικο­γέ­νεια με παιδί προ­σχο­λι­κής ηλικίας δεν έχει ούτε την επιλογή των παππούδων-γιαγιάδων. «ΦΤΟΥ ΚΑΚΑ, υπάρ­χουν καλέ τέτοιες περι­πτώ­σεις στην Ελλάδα;» δυσπι­στεί το αγαπητό ελλη­νικό κράτος. «Η οικο­γέ­νεια είναι ο ακρο­γω­νιαίος λίθος αυτής εδώ της χώρας. Πάντα θα υπάρ­χουν γονείς και πεθε­ρικά που θα στη­ρί­ζουν το ζευγάρι.» Σωστά, σ’ αυτήν εδώ την πεποί­θηση άλλωστε έχει στη­ρι­χτεί ολό­κληρη η πολι­τική της χώρας μας την  τελευ­ταία 7ετία.. Το δεκανίκι-οικογένεια είναι αυτό στο οποίο ποντά­ρουν όλοι.

Αλλά, όσο ΑΟΥΤ ΟΒ ΔΙΣ ΓΟΥΟΡΛΝΤ κι αν ακού­γε­ται αυτό, υφί­στα­νται περι­πτώ­σεις οικο­γε­νειών που δεν έχουν καθόλου τη βοήθεια των παππούδων-γιαγιάδων, είτε επειδή αυτοί είναι μακριά είτε επειδή δεν έχουν τη δυνα­τό­τητα λόγω ηλικίας να κρα­τή­σουν το παιδί. Ή απλώς δεν υπάρ­χουν καν. Ή στην τελική μπορεί να μη γου­στά­ρουν βρε αδερφέ. Δικαί­ωμά τους.

Και για να πάμε το θέμα της σημε­ρι­νής γκρί­νιας λίγο παρα­πέρα, σου παρα­θέτω και Πρό­βλημα Νο Τέσσερα, έτσι για bonus material: Αύγου­στος! Τι σημαί­νει αυτό; Σημαί­νει ότι δου­λεύ­εις full time, δεν μπορείς να πάρεις άδεια για κάποιους λόγους, ή και να πάρεις δεν μπορείς πάνω από δύο εβδο­μά­δες,(και έστω ότι τις παίρ­νεις, μένουν άλλες τρεις μέχρι να ανοί­ξουν σχολεία και παι­δι­κοί σταθμοί)  δεν έχεις παππού-γιαγιά, δεν έχεις την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα για summer camp, αλλά και να την είχες, δεν μπορείς είπαμε να πας σε ιδιω­τικό  camp το 3χρονο. Άρα, τι κάνεις εκεί; Την προ­σευχή σου μάλλον (…)

Από μια μαμά που την λένε Ηλέκτρα Μούζα  (themamagers.gr) και μια γιαγιά που το προ­συ­πο­γρά­φει και την λένε Μαρίλια, η οποία ανέβαλε τις δια­κο­πές της λόγω δια­κο­πών του παι­δι­κού σταθμού . Κατόπιν τούτου, με λυμένο και αυτό το θέμα που άπτεται του κοι­νω­νι­κού κράτους και της εκπαί­δευ­σης, ας συνε­χί­σουμε την συζή­τηση για τις σημαίες…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.