“Κάσος, ηρωικό νησί, ανθρώπων με ανδρεία”

Γεγο­νότα, όπως το ολο­καύ­τωμα της Κάσου, στέ­ρη­σαν ανθρώ­πινα σώματα και γέν­νη­σαν αθά­να­τες ψυχές

Η Κάσος, μνη­μο­νεύει σήμερα, 7 Ιουνίου, τους αγώνες των ηρώων της, την ανδρεία τους, τη γεν­ναιό­τητά τους, την αυτο­θυ­σία τους. Μνη­μο­νεύει τους Κασιώ­τες και τις Κασιώ­τισ­σες, τους άνδρες και τις γυναί­κες, τα παιδιά, που αγω­νί­στη­καν, μάτωσαν και θυσιά­στη­καν για το νησί τους. Μνη­μο­νεύει τον ηρωισμό τους, την τόλμη τους, τους Κασιώ­τες αγω­νι­στές.

Εδώ στην ακρι­τική Ελλάδα, στην ηρωική Κάσο, την καπε­τά­νισσα του Αιγαίου, 45 πλοία και 4.000 στρα­τιώ­τες, επέ­στρε­ψαν για να επι­τε­θούν και να αφα­νί­σουν τους ήρωες του νησιού που φυλού­σαν και φυλάτ­τουν Θερ­μο­πύ­λες. Των ανθρώ­πων εκείνων, που τόλ­μη­σαν να υψώσουν το ανά­στημά τους και με γεν­ναιό­τητα και παλι­κα­ριά, να δηλώ­σουν «παρών» στον αγώνα του Έθνους. Βομ­βαρ­δι­σμοί δύο ημερών, νέες αφίξεις πολε­μι­κών κλι­μα­κίων και οι Κασιώ­τες αγω­νι­στές με αρχη­γούς τους Μάρκο Μαλια­ράκη και Ιωάννη Γρη­γο­ριάδη, είχαν έρθει αντι­μέ­τω­ποι στις 7 Ιουνίου του 1824, με τη σφαγή. Η θανά­τωση 2.000 ψυχών, η αιχ­μα­λω­σία 500 και η πώληση ακόμη 2.000 σε σκλα­βο­πά­ζαρα, ο τρα­γι­κός εκτι­μώ­με­νος απο­λο­γι­σμός.

Ημέρες όπως η σημε­ρινή, επα­να­φέ­ρουν στις μνήμες μας ότι είμαστε ένα έθνος ηρώων. Υπάρ­χουν στιγμές, κατά τις οποίες ο άνθρω­πος καλεί­ται να απο­δεί­ξει πως σημα­ντι­κό­τερα αγαθά και από την ίδια του τη ζωή, είναι υπαρκτά. Είναι οι στιγμές, που ο άνθρω­πος γίνεται ήρωας και μετα­τρέ­πε­ται σε σύμβολο ενός ολο­κλή­ρου λαού. Γεγο­νότα, όπως το ολο­καύ­τωμα της Κάσου, στέ­ρη­σαν ανθρώ­πινα σώματα και γέν­νη­σαν αθά­να­τες ψυχές, οι οποίες έγιναν κορμός του Ελλη­νι­κού έθνους. Σε μία εποχή που δεχό­μα­στε συντο­νι­σμένη επίθεση απο­δό­μη­σης του Ελλη­νι­σμού, ημέρες σαν τη σημε­ρινή, έχουν ιδιαί­τερη αξία και πέραν των άλλων, λει­τουρ­γούν αφυ­πνι­στικά.

Η Κάσος, είναι ένα ηρωικό νησί. Νησί αγω­νι­στών, νησί Ελλήνων. Ανθρώ­πων με μεγα­λείο ψυχής, τόλμη κα σθένος, που σήκωσαν ηρωικά το λάβαρο της εξέ­γερ­σης, της επα­νά­στα­σης, έχοντας ως μονα­δική συντρο­φιά τους, την πίστη, την πατρίδα, την αγάπη τους για ελευ­θε­ρία. Δίπλα τους, οι κάτοι­κοι της γει­το­νι­κής Καρ­πά­θου, που μέχρι και σήμερα τους συντρο­φεύ­ουν.

Τιμή και δόξα για την Κάσο της ανδρείας, των επα­να­στα­τών. Την Κάσο της λευ­τε­ριάς και της θυσίας.

«Χίλια κι αν κάμεις, Χουσεΐν, χίλια κι αν μας που­λή­σεις,

εμείς του Τούρκου το σπαθί ‘εθ θα το φοη­θούμε

για θα μας κόψεις ούλους μας, για λευ­τε­ριά θα ‘ούμε.»