Για τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο- Το στερνό αντίο

 

Φίλε Γιώργο,

Τα κατά­φε­ρες. Έκανες και σήμερα αυτό που ήξερες να κάνεις καλύ­τερα από τον καθένα.  Μας μάζεψες όλους,σχεδόν δεν λείπει κανένας.

Όλες οι φυλές του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο στέ­κο­νται γύρω σου,έσπρωξε τα βήματα τους και τους έφερε δίπλα σου αυτή,η δική σου αύρα που πολλές φορές τόσες αντι­θέ­σεις και ζήλιες προ­κα­λούσε.

Ήταν το αθέλητο δικό σου προ­σκλη­τή­ριο αυτούς του χαλε­πούς καιρούς σε όλου­ςε­μάς που μαζί ξεκι­νή­σαμε αυτήν την όμορφη πορεία από εκείνον τον Σεπτέμ­βρη του ‘74.

Ο δικός σου βημα­τι­σμός ήταν­ξε­κά­θα­ρος, ποτέ σου δεν ξεστρά­τι­σες, ποτέ δεν λιπο­ψύ­χη­σες,πίστε­ψες μέχρι τα μύχια της ψυχής σου τον πρω­τερ­γάτη εκείνης της ανε­πα­νά­λη­πτης τομής στα πολι­τικά πράγ­ματα της εποχής.

Πίστε­ψες και λάτρε­ψες τον μεγάλο εκείνον ηγέτη και δάσκαλο,εκείνον που μας έμαθε να βιώ­νουμε την πολι­τική μακριά από τα μικρά ιδιο­τελή και ασή­μα­ντα,εκείνον που μας δίδαξε ότι η γέννηση και λει­τουρ­γία μιας πολι­τι­κής παρά­τα­ξης γεν­νιέ­ται,λει­τουρ­γεί και δρα για το «Λαό και το Έθνος».

Δίπλα στον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ στά­θη­κες μέχρι την τελευ­ταία του πνοή,βράχος ανα­σχε­τι­κό­ςπά­ντα γινό­σουνα ενάντια σε αυτούς που με πείσμα πάλευαν για την απα­ξί­ωσή του και τη σπίλωση της μνήμης του.

Πίστε­ψες και κρά­τη­σες φυλαχτό πολύ­τιμο μέσα σου τις δικές του παρα­κα­τα­θή­κες,

δεν σαγη­νεύ­τη­κε­ςαπό τις σει­ρή­νες της εξου­σίας, ποτέ σου δεν ξέχασες το παρελ­θόν σου, δεν λησμό­νη­σες τα δύσκολα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια,τη δουλειά στο δρόμο και το εργο­στά­σιο,τις φιλίες που έκτισες τα χρόνια της συν­δι­κα­λι­στι­κής σου δράσης σαν πρό­ε­δρος των εργα­ζο­μέ­νων στο εργο­στά­σιο.

Δέθηκες μαζί­τους, όσα σκαλιά και αν ανέ­βη­κες,όση ανα­γνώ­ριση και αν βίωσες ποτέ σου δεν ξέχασες ότι­ή­σουνα και έτσι έμεινες μέχρι τέλος, ένα­ςα­πό­αυ­τούς.

Μπο­ρού­σες όπως το έκαναν τόσοι και τόσοι,περα­στι­κοί ή επι­σκέ­πτες στο ΠΑΣΟΚ που χωρί­ςπρο­φορά και ιδιαί­τε­ρες ικα­νό­τη­τες  με μόνα εφόδια την «γλώσσα» και την «ευλύ­γι­στη μέση» να διεκ­δι­κή­σεις αξιώ­ματα και οικο­νο­μι­κές απο­λα­βές.

Δεν το έκανες,δεν σου ταί­ριαζε,δεν είδες ποτέ σου το ΠΑΣΟΚ σαν όχημα ικα­νο­ποί­η­σης φιλο­δο­ξιών και οικο­νο­μι­κών απο­λα­βών.

Εσύ του έδωσες πολλά,του αφιέ­ρω­σες τη ζωή σου, δεν υπο­λό­γι­σε­ςποτέ σου τη σωμα­τική κούραση, όργω­νε­ςα­στα­μά­τητα όλη τη χώρα,ενέ­πνεες  τους συντρό­φους και τους φίλους με  το ύφος,το ήθος,την ανι­διο­τέ­λεια και την ακλό­νητη πίστη σου ότι αυτός ο αγώνας,αυτή η προ­σπά­θεια άξιζε να γίνει σκοπός ζωής.

Μάζεψες σήμερα φίλε μου Γιώργο κοντά σου φίλους και συντρό­φους απόόλα τα μέρη της χώρας, από την Αλε­ξαν­δρού­πολη μέχρι την Κρήτη, φίλους παλιούς και και­νούρ­γιους,ανθρώ­πους που βαθιά  μέσα τους πίστευαν ότιεσύ, η σχέ­ση­μαζί σου έδιναν το πραγ­μα­τικό νόημα της φιλίας.

Κοντά πάντα σε όποιον είχε την ανάγκη μιας καλής κου­βέ­ντας, δίπλα σε αυτόν που αντι­με­τώ­πιζε μικρό η μεγά­λο­πρό­βλημα,η αρωγή και βοήθεια σου ήταν δεδο­μένη χωρίς κομπα­σμούς και χωρί­ςα­να­μονή αντα­πό­δο­σης.

Στο πέρασμα του χρό­νουό­ταν­μαζί με λίγους φίλους μας έγινε συνεί­δηση το ξεμά­κρυμα αυτού που ήταν η ζωή σου, του ΠΑΣΟΚ από τις αρχές και τις αξίες του, όταν το χάσμα του πολι­τι­κού μας χώρου και της Κοι­νω­νίας μεγά­λωνε, χωρίς δισταγμό και με πίστη στα ιδανικά που είχες και είχαμε πιστέ­ψει με εσένα μπρο­στάρη προ­χω­ρή­σαμε στη δημιουρ­γία της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ.

Κίνη­ση­πο­λι­τική, χωρί­ςυ­στε­ρό­βου­λες σκέψεις συμ­με­το­χής στο παι­χνίδι νομής και δια­νο­μής της εξου­σίας.

Στόχος και σκοπός το ξύπνημα της συνεί­δη­σης της παρά­τα­ξης,της αλλαγής πορείας,στην αλλαγή ρότας,στην απε­μπλοκή του Κινή­μα­τος από τις δήθεν νεω­τε­ρι­στι­κέ­ςεκ­συγ­χρο­νι­στι­κέ­ςλο­γι­κές,τον απο­γα­λα­κτι­σμό του από το Κρα­τι­κο­δί­αιτο κατε­στη­μένο, την κάθαρση του από τους κάθε λογής εισο­δι­στές και και­ρο­σκό­πους.

Ο αδυ­σώ­πη­τος χρόνος και οι εξε­λί­ξεις αλλιώς έφεραν τα πράγ­ματα,καμία συμ­με­τοχή δεν ήθελες να έχεις με την πτώση, την απα­ξί­ωση και το μαρά­ζωμα της παρά­τα­ξης που μαζί της πολι­τικά γεν­νή­θη­κες και σε αυτήν είχες κατα­θέ­σει την ψυχή σου.

Χει­ρό­τερο και από ακρω­τη­ρια­σμό η τελευ­ταί­α­α­πό­φαση σου να απο­χώ­ρη­σης από το Κίνημα.

Αυτός ο πόνος και η θλίψη συνταί­ρια­ξαν με τη δοκι­μα­σία που περ­νού­σες, με την πάλη που έδινες,όρθιος με αστεί­ρευ­τες δυνά­μεις και αξιο­πρέ­πεια για τη ζωή σου για την ύπαρξη σου.

Ούτε στιγμή δεν λύγισες, κάθε φορά μου απα­ντού­σες, «όλα καλά ρε Μαρξ, θα τον περάσω τον κάβο,μην στε­να­χω­ριέ­σαι», τις ίδιες κου­βέ­ντες επα­νέ­λα­βε­ςα­κόμα και λίγα δεκά­λε­πτα πριν ο μεγάλος Θεός που τόσο τον πίστευες σε καλέσει κοντά του.

Φίλε Γιώργο,

Θα σου το πω άλλη μια φορά, πάλι τα κατά­φε­ρες να κάνει­ςαυτό που ήξερες καλύ­τερα από τον οποιον­δή­ποτε, μάζεψες δίπλα σου, κοντά σου όλες τις φυλές του ΠΑΣΟΚ, εσύ­πα­ρέ­με­νες σιω­πη­λός, το μήνυμα σου ήτα­νεκ­κω­φα­ντικό, ξυπνή­στε σύντρο­φοι σαν να μας έλεγες, σε αυτή την παρά­ταξη δεν ται­ριά­ζουν τα μοι­ρο­λό­για, αφήστε στην άκρη τις μωρο­φι­λο­δο­ξίες και τις προ­σω­πι­κές στρα­τη­γι­κές, αυτή η παρά­ταξη «γεν­νή­θηκε για να υπη­ρε­τεί τον Λαό και το Έθνος», αυτό­εί­ναι το χρέος και υπο­χρέ­ωση σας.

Μικρή η παύλα της ζωής σου ανάμεσα στις δυο καθο­ρι­στι­κές ημε­ρο­μη­νίες της γέν­νη­σης και του θανάτου,μεγάλη όμως και πολύ­τιμη η προφορά σου και οι παρα­κα­τα­θή­κες που πίσω σου αφήνεις.

Τον πόνο και την θλίψη της γυναί­κας σου της Σοφίας και των παιδιών σου του Θανάση και της Αλε­ξάν­δρας σίγουρα λίγο τον απα­λύ­νουν η αγάπη όλων αυτών που κάποια στιγμή γνώ­ρι­σες και σε γνώ­ρι­σαν.

Καλό σου ταξίδι φίλε μου αγα­πη­μένε.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

03/06/2016