Εισαγγελική απαλλακτική εισήγηση σε έγκληση για κακουργηματική απάτη

Να μην γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος ενός κατοί­κου του Βελγίου και δύο κατοί­κων του Παρα­δει­σίου για την πράξη της από­πει­ρας απάτης από κοινού με περιου­σιακό όφελος ή προ­ξε­νη­θείσα ζημία που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ, πράξη που φέρεται να τελέ­στηκε στη Ρόδο εντός του έτους 2015 ειση­γή­θηκε στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ο Αντει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η έρευνα για την υπόθεση κινή­θηκε τον Ιούλιο του 2015 μετά την υποβολή κοινής εγκλή­σεως από έναν κάτοικο Παρα­δει­σίου κι έναν κάτοικο Αυστρα­λίας εις βάρος των κατη­γο­ρού­με­νων.

Οι εγκα­λού­ντες και η δεύτερη των κατη­γο­ρου­μέ­νων τυγ­χά­νουν αδέλφια και ταυ­τό­χρονα συγκλη­ρο­νό­μοι του απο­βιώ­σα­ντος το 2004 πατρός τους.

Στις 24 Ιουνίου 2015, σε συνέ­χεια προ­φο­ρι­κής ειδο­ποί­η­σης από Δικα­στικό Επι­με­λητή που έλαβε χώρα την προη­γού­μενη ημέρα, επι­δό­θηκε Έκθεση Κατά­σχε­σης και Περί­ληψη Κατα­σχε­τή­ριας Έκθεσης, δια των οποίων οι εγκα­λού­ντες πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν, το πρώτον σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς τους, ότι στις 19 Φεβρουα­ρίου 2015, η αδελφή τους είχε παρα­λά­βει εν αγνοία τους για λογα­ρια­σμό τους και ειδι­κό­τερα με την ιδιό­τητα της συνοί­κου και συνερ­γάτη σε ξενο­δο­χείο, αντί­γραφο Δια­τα­γής Πλη­ρω­μής του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με παρα­πό­δας αυτής επιταγή προς εκτέ­λεση, δια της οποίας ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος επέ­σπευδε ανα­γκα­στική εκτέ­λεση σε βάρος τους, επι­διώ­κο­ντας την είσπραξη συνο­λι­κού ποσού 240.127,18 € και δη εις ολό­κλη­ρον από έκαστο των κλη­ρο­νό­μων του πατέρα τους, ήτοι απαί­τη­σης έχουσας ως γενε­σιουργό αιτία τρεις συναλ­λαγ­μα­τι­κές εκδό­σεώς του, με ημε­ρο­μη­νίες λήξης την 30-9-1993 και 30-9-1994 αντί­στοιχα, ποσού 9.000.000 δρχ εκάστη, με απο­δέ­κτρια αμφο­τέ­ρων την ξενο­δο­χειακή εται­ρεία.

Στην ανωτέρω ενέρ­γεια προέβη ‏σύμφωνα με τους εγκα­λού­ντες η δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη, ενώ γνώριζε ότι οι ίδιοι δεν είχαν την παρα­μι­κρή σχέση με το ξενο­δο­χείο, ούτε κατοι­κού­σαν σε αυτό, τελούσα η ίδια και ο γιός της σε συμπαι­γνία με τον κάτοικο του Βελγίου, προ­κει­μέ­νου ο τελευ­ταίος να ικα­νο­ποι­η­θεί από την περιου­σία των εγκα­λού­ντων και όχι από την περιου­σία της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, συμ­φε­ρό­ντων της οικο­γέ­νειας.

Στη συνέ­χεια οι εγκα­λού­ντες εκθέ­τουν ότι, ενόσω οι ίδιοι αγνο­ού­σαν την επι­σπευ­δό­μενη σε βάρος τους ανα­γκα­στική εκτέ­λεση, η αδελφή τους και ο υιός της έδωσαν εντολή σε δικη­γόρο της εκλογής τους να ασκήσει ανακοπή και αίτηση ανα­στο­λής κατά της ανωτέρω δια­τα­γής πλη­ρω­μής και κατά της επι­τα­γής προς εκτέ­λεση, εμφα­νί­ζο­ντας στα δικό­γραφα ως ανακόπτοντες- αιτού­ντες την εται­ρεία, την δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη, τον έτερο αδελφό τους και τον πρώτο εγκα­λού­ντα, εν αγνοία του τελευ­ταίου και χωρίς τη συναί­νεσή του, παρα­λεί­πο­ντας όμως τον δεύτερο εγκα­λού­ντα.

Ανα­φέ­ρουν ακόμη ότι ο δικη­γό­ρος άσκησε πράγ­ματι την ανακοπή κατά της δια­τα­γής πλη­ρω­μής και της επι­τα­γής προς εκτέ­λεση ανακοπή την οποία όμως οι ίδιοι θεωρούν προ­σχη­μα­τική, με σκοπό τη συγκά­λυψη της αληθούς πρό­θε­σης των κατη­γο­ρού­με­νων.

Ο Εισαγ­γε­λέας που μελέ­τησε την υπόθεση έκρινε ωστόσο ότι δεν υφί­στα­νται ενδεί­ξεις ικανές να οδη­γή­σουν στην απόδοση δημό­σιας κατη­γο­ρίας σε βάρος των ανωτέρω κατη­γο­ρου­μέ­νων.

‏Ο πρώτος ουδεμία πράξη εξα­πά­τη­σης τέλεσε κατά τον επίδικο χρόνο, αφού ουδέν ψευδές προ­κύ­πτει ότι παρέ­στησε σε οποιον­δή­ποτε, ούτε άλλωστε φαί­νε­ται να απέ­κρυψε ή να παρα­σιώ­πησε κάποιο γεγονός που γνώριζε και που όφειλε να είχε γνω­στο­ποι­ή­σει σε κάποιον από τους εγκα­λού­ντες ή σε άλλο εμπλε­κό­μενο πρόσωπο, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του δικα­στι­κού επι­με­λητή. Επι­πλέον διότι ουδεμία ένδειξη υπάρχει περί παρα­νό­μου χαρα­κτήρα του σκο­πού­με­νου από τον ίδιο περιου­σια­κού οφέλους.

‏Περαι­τέρω, ανα­φο­ρικά με τυχόν διά­πραξη του διε­ρευ­νώ­με­νου εγκλή­μα­τος από τους λοιπούς κατη­γο­ρου­μέ­νους, ο Εισαγ­γε­λέας τονίζει ότι ελλεί­πουν οι σχε­τι­κές προς τούτο ενδεί­ξεις. Ειδι­κό­τερα, καθί­στα­ται εξαι­ρε­τικά αμφί­βολο το εάν οι εγκα­λού­ντες πράγ­ματι αγνο­ού­σαν τις γενό­με­νες προς αυτούς επι­δό­σεις της δια­τα­γής πλη­ρω­μής από το Δικα­στικό Επι­με­λητή ή αν αντί­θετα γνώ­ρι­ζαν και απο­δέ­χο­νταν το γεγονός ότι η δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη παρέ­λαβε τα προ­ο­ρι­ζό­μενα για αυτούς έγγραφα κατόπιν προη­γού­με­νης συνεν­νό­η­σης με εκεί­νους και με σκοπό να ανα­λά­βει εκείνη και ο τρίτος κατη­γο­ρού­με­νος το βάρος και την ευθύνη της δικο­νο­μι­κής άμυνας έναντι του κάτοι­κου της αλλο­δα­πής.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.