Ενα βιβλίο μας ταξιδεύει στον κόσμο των παιδικών συναισθημάτων

Κυρία Δουρίδα, τα τελευ­ταία χρόνια η εκδο­τική παρα­γωγή παι­δι­κών βιβλίων έχει ανα­βαθ­μι­στεί στη χώρα μας, καθώς εμπλου­τί­ζε­ται με όλο και περισ­σό­τερα εξαι­ρε­τικά έργα. Πώς βλέπετε να εξε­λίσ­σε­ται αυτό;

Το παιδικό παρα­μύθι είναι πάντα στην πρώτη γραμμή της προ­τί­μη­σης γιατί για τα παιδιά μας αφιε­ρώ­νουμε συνήθως τη διάθεσή μας για νέες προ­τά­σεις. Παλαιό­τερα τα παιδικά βιβλία είχαν ως στόχο τον εντο­πι­σμό και την παρου­σί­αση ηθικών διδαγ­μά­των. Έκτοτε εξε­λί­χθη­καν σε έργα με διδα­κτικό και δια­σκε­δα­στικό χαρα­κτήρα και σε κείμενα με συγκε­κρι­μέ­νους και δια­κρι­τούς μαθη­σια­κούς στόχους. Η πιο ενδια­φέ­ρουσα εξέλιξη είναι ίσως η θεμα­το­λο­γία που έχει επε­κτα­θεί στη σύγ­χρονη ζωή καθώς έχουμε ανα­γνω­ρί­σει την ανάγκη να δώσουμε στα παιδιά μας εργα­λεία με τα οποία θα αντι­με­τω­πί­σουν τη σημε­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Το και­νού­ριο μας βιβλίο των εκδό­σεων Once Upon a Book, με τίτλο «Η Φελίσια και οι λαμπυ­ρί­δες του βυθού» μιλάει για τις προ­κλή­σεις της ηρωίδας μας και την ανάγκη της ανα­γνώ­ρι­σης και έκφρα­σης των συναι­σθη­μά­των μας με υγιή τρόπο με στόχο την απο­φόρ­τισή τους. Στο μέλλον ίσως δούμε την ψηφιακή τεχνο­λο­γία να παίζει μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη του βιβλίου με ψηφια­κές επι­λο­γές που θα προ­σφέ­ρουν δια­δρα­στι­κές δυνα­τό­τη­τες με τα θετικά αλλά και τους περιο­ρι­σμούς που ενέχει.

Παρα­κο­λου­θούμε την συγ­γρα­φική σας δρα­στη­ριό­τητα. Θα θέλαμε να μας πείτε πώς απο­φα­σί­σατε να ασχο­λη­θείτε με την συγ­γραφή και ποιες είναι οι πηγές της έμπνευ­σής σας;

Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με βοηθάει να «τακτο­ποιώ» τις σκέψεις μου και να ηρεμώ. Γράφω για τα συναι­σθή­ματά μου, τις ανθρώ­πι­νες σχέσεις και τη ζωή. Αφορμή μπορεί να απο­τε­λέ­σει οτι­δή­ποτε μου κινεί το ενδια­φέ­ρον και ακουμπά δικές μου πτυχές ανα­ζή­τη­σης και έκφρα­σης. Η γέννηση της κόρης μας με έκανε να ανα­ζη­τήσω το παιδικό βιβλίο και το παιδικό παρα­μύθι, όπως συμ­βαί­νει σε όλους τους γονείς. Άρχισα να γράφω τις δικές μου ιστο­ριού­λες και μετά από μαθή­ματα εκπαί­δευ­σης στη δημιουρ­γική γραφή, κατά­φερα να ολο­κλη­ρώσω τις ιστο­ρίες μου σε επίπεδο εκδό­σιμο και έχω τη χαρά να έχω στα χέρια μου πέντε βιβλία από τις εκδό­σεις Once Upon a Book.

Σε μια εποχή όπου η τεχνο­λο­γία δείχνει να έχει τον πρώτο λόγο, πώς εκτι­μάτε ότι μπορεί να κερ­δί­σει το ενδια­φέ­ρον των παιδιών και του κοινού, ένα βιβλίο;

Οι μικροί ανα­γνώ­στες στη­ρί­ζουν το παιδικό βιβλίο όταν αυτό τους παρέ­χε­ται και τους παρου­σιά­ζε­ται ως επιλογή. Το καλύ­τερο που μπο­ρούμε να κάνουμε εμείς οι γονείς είναι να απο­τε­λέ­σουμε παρά­δειγμα για τα παιδιά μας, δια­βά­ζο­ντας λογο­τε­χνικά βιβλία και πρε­σβεύ­ο­ντας αυτό που τους προ­τεί­νουμε να κάνουν, να αφήνουν δηλαδή το τάμπλετ και να απο­λαμ­βά­νουν και το βιβλίο.

Ποιες είναι οι πρώτες εντυ­πώ­σεις που έχετε απο­κο­μί­σει από τους ανα­γνώ­στες σας; Σας δίνουν τα παιδιά ερε­θί­σματα για επό­με­νες ιστο­ρίες;

Η συνα­να­στροφή με τα παιδιά είναι ανα­ζω­ο­γο­νη­τική! Τα παιδιά δεν έχουν χάσει την οπτική της ζωής που φέρνει ευτυχία και χαρά. Η φρέσκια και αισιό­δοξη ματιά των παιδιών είναι ευλογία. Νιώθω πολύ ευτυ­χι­σμένη για το πώς τα παιδιά εκλαμ­βά­νουν τις ιστο­ρίες που τους λέω γιατί δια­πι­στώνω πως κατα­λα­βαί­νουν ακριβώς αυτό που θέλω να πω και νιώθω, όσο κωδι­κο­ποι­η­μένο και αν είναι μέσα στο κείμενο. Νιώθω «εκτε­θει­μένη» και μου αρέσει να νιώθω έτσι με τα παιδιά, γιατί η αγνή ψυχή τους είναι ακίν­δυνη και γεμάτη αγάπη και καλή διάθεση.