Έκοψαν το επίδομα στην κυρά της Κινάρου και της ζητούν και νοίκι!

Επέ­στρεψε από την Αυστρα­λία και «φυλάτ­τει Θερ­μο­πύ­λας» μαζί με τον γιο της στο ξερο­νήσι του Αιγαίου – Κι όμως, στα 73 της χρόνια όχι μόνο της έκοψαν το επίδομα που έπαιρνε, αλλά της ζητούν και να πλη­ρώ­σει χαράτσι για τις ξέρες όπου βόσκει τα κατσί­κια της

Ψαλίδι έβαλε το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών στο πενιχρό επίδομα της σύγ­χρο­νης Κυράς της Ρω, Ειρήνης Κατσο­τούρχη, που μαζί με τον γιο της Γιώργο είναι οι μονα­δι­κοί κάτοι­κοι της νησίδας Κινάρου στο κέντρο του Αιγαίου. Η 73χρονη γυναίκα, που επέ­στρεψε από την Αυστρα­λία για να φυλάξει το νησί της, κάνει έκκληση στο κράτος «να ρίξει κάποιο βλέμμα και σε αυτούς που φυλάνε Θερ­μο­πύ­λες», αφού όχι μόνο της έκοψαν το επίδομα, αλλά της ζητούν να πλη­ρώ­σει και μίσθωμα για τις ξέρες όπου βόσκουν τα λιγοστά κατσί­κια της.

Πικρό χαμό­γελο και απο­γο­ή­τευση. Αυτή είναι η αντί­δραση της κυρίας Ειρήνης Κατσο­τούρχη στο άκουσμα της είδησης πως η -πρώην πλέον- ανα­πλη­ρώ­τρια υπουρ­γός Εργα­σίας Ράνια Αντω­νο­πού­λου έλαβε ανα­δρο­μικά 23.000 ευρώ ως επίδομα… ενοι­κίου αν και κατέχει ακίνητα στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ και δηλώνει κατα­θέ­σεις άνω των 250.000 δολα­ρίων στην JP Morgan. Η 73χρονη Ρηνιώ, όπως την απο­κα­λούν συγ­γε­νείς και φίλοι, μαζί με τον γιο της Γιώργο είναι σήμερα οι μονα­δι­κοί κάτοι­κοι της απο­μα­κρυ­σμέ­νης Κινάρου.

 Τα τελευ­ταία δύο χρόνια η Πολι­τεία όχι μόνο τους έκοψε το μονα­δικό επίδομα που λάμ­βα­ναν, αλλά καλού­νται πλέον να πλη­ρώ­σουν και… μίσθωμα για τις ξέρες όπου βόσκουν τα λιγοστά ζώα τους για να ζήσουν επάνω στο νησί. «Αυτοί τα παίρ­νουν διπλά και τριπλά και ζουν σαν βασι­λιά­δες και δεν νοιά­ζο­νται για εμάς τους ακρίτες που φυλάμε τα μικρά νησιά στο Αιγαίο, με τους Τούρ­κους να πετάνε συνεχώς πάνω από τα κεφάλια μας. Δεν θέλουμε πολλά, θέλουμε αυτά που δικαιού­μα­στε και μας έχουν κόψει», λέει στο «ΘΕΜΑ» η κυρία Κατσο­τούρχη, που μαζί με τον γιο της βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με την γρα­φειο­κρα­τία. Ο Γιώργος Κατσο­τούρ­χης λάμβανε επι­δό­τηση από τον Οργα­νι­σμό Πλη­ρω­μών και Ελέγχου Κοι­νο­τι­κών Ενι­σχύ­σεων Προ­σα­να­το­λι­σμού και Εγγυ­ή­σεων (ΟΠΕΚΕΠΕ) για την κτη­νο­τρο­φική του δρα­στη­ριό­τητα στο νησί.

Η Ειρήνη Κατσο­τούρχη και ο γιος της Γιώργος είναι οι μονα­δι­κοί κάτοι­κοι του νησιού με βασική ασχολία την κτη­νο­τρο­φία

Ωστόσο, με το νέο ηλε­κτρο­νικό σύστημα μαζί με τα υπό­λοιπα δικαιο­λο­γη­τικά πρέπει να κατα­θέ­σει τίτλο ιδιο­κτη­σίας, είτε μισθω­τή­ριο συμ­βό­λαιο της έκτασης όπου βοσκούν τα ζώα του, για να λάβει την επι­δό­τηση. Το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών θεωρεί την Κίναρο, όπως όλες τις νησίδες και βρα­χο­νη­σί­δες, δημόσια περιου­σία και ότι οι κάτοι­κοί τους θα πρέπει να πλη­ρώ­νουν ενοίκιο, εκτός και αν προ­σκο­μί­σουν μισθω­τή­ριο ή τίτλους ιδιο­κτη­σίας. Χαρτιά που δεν δια­θέ­τει η οικο­γέ­νεια Κατσο­τούρχη, η οποία δυσκο­λεύ­ε­ται να απο­δεί­ξει την ιδιο­κτη­σία της στο νησί. Και να φαντα­στεί κανείς πως το ύψος της επι­δό­τη­σης δεν ξεπερ­νάει τα 4.000 ευρώ, τα οποία συντη­ρούν δύο ανθρώ­πους που φυλάνε κυριο­λε­κτικά Θερ­μο­πύ­λες.

Οι ίδιοι περι­μέ­νουν την υλο­ποί­ηση των πρό­σφα­των δεσμεύ­σεων του ανα­πλη­ρωτή υπουρ­γού Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης Γιάννη Τσιρώνη πως το επίμαχο βοσκο­τόπι θα τους παρα­χω­ρη­θεί ώστε να συνε­χί­σουν να λαμ­βά­νουν το επίδομα, βοη­θώ­ντας τους έτσι να επι­βιώ­σουν στο άγονο νησί. «Η Κίναρος είναι η ζωή μου. Δεν την αλλάζω με τίποτα. Εδώ είναι ο παρά­δει­σος. Οχι η Αθήνα», λέει η κυρά Ρηνιώ, που παρά τις δυσκο­λίες παρα­μέ­νει ευγε­νική και με το χαμό­γελο στα χείλη, περι­μέ­νο­ντας από την Πολι­τεία να σταθεί με προσοχή και σεβασμό στα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ακρίτες στο Αιγαίο.

Ο σύζυγος της κυρίας Ειρήνης, Νομικός Κατσο­τούρ­χης, ζούσε επίσης στην Κίναρο μέχρι τον θάνατό του το 2013

Στη μέση του Αιγαίου

Η Κίναρος είναι ένα μικρό βρα­χώ­δες νησί 4,5 τ. χλμ. στον θαλάσ­σιο χώρο ανάμεσα στις Κυκλά­δες και τα Δωδε­κά­νησα, δυτικά της Καλύ­μνου και της Λέρου και ανα­το­λικά της Αμοργού. Στην ψηλό­τερη κορυφή (296 μ.) του νησιού έχουν έρθει στο φως ευρή­ματα που μαρ­τυ­ρούν ανθρώ­πινη παρου­σία από την αρχαία εποχή, ενώ απο­τε­λεί προ­στα­τευό­μενη περιοχή NATURA 2000 ως τόπος ανα­πα­ρα­γω­γής του Αιγαιό­γλα­ρου και του Μαυ­ρο­πε­τρίτη. Τα πουλιά αυτά είναι και η παρέα της κυρά Ρηνιώς, μαζί με τα λιγοστά αγριο­κά­τσικα που επίσης φρο­ντί­ζει. Το 1951 το νησί αριθ­μούσε 12 κατοί­κους και σήμερα μόλις δύο.

Η Κίναρος είναι ένα μικρό βρα­χώ­δες νησί 4,5 τ.χλμ. στον θαλάσ­σιο χώρο ανάμεσα στις Κυκλά­δες και τα Δωδε­κά­νησα, δυτικά της Καλύ­μνου και της Λέρου και ανα­το­λικά της Αμοργού

Μετά από 15 χρόνια στο Ντάρ­γουιν της Αυστρα­λίας, το 1995 η κυρά Ρηνιώ επέ­στρεψε με τον σύζυγό της Νομικό Κατσο­τούρχη στην Κάλυμνο και πέντε χρόνια αργό­τερα πήραν την απόφαση να εγκα­τα­στα­θούν μόνιμα στην αγα­πη­μένη τους Κίναρο. Ηταν η εκπλή­ρωση της υπό­σχε­σης που είχε δώσει στον γέροντα πατέρα της προτού φύγει για τη μακρινή Αυστρα­λία.

«Θα γυρίσω για να φυλάξω το νησί», του είχε πει, και τήρησε τελικά την υπό­σχεσή της, έχοντας στο πλευρό της τον σύζυγό της, τον αγα­πη­μένο της Μικέ όπως τον απο­κα­λούσε, που αν και Καλύ­μνιος την ακο­λού­θησε χωρίς δεύτερη κου­βέ­ντα στην Κίναρο. «Αυτή είναι η πατρίδα μου και αυτός ο τόπος μου. Εχω χρέος να τον προ­στα­τέψω», έλεγε σε όποιον τον ρωτούσε γιατί επέλεξε να ζήσει στην άγονη αυτή βρα­χο­νη­σίδα στο κέντρο του Αιγαίου.

Οι δυο τους ξεκί­νη­σαν ως σύγ­χρο­νοι Ροβιν­σώ­νες να επι­διορ­θώ­νουν το πατρικό σπίτι και να στήνουν τη νέα τους ζωή σε έναν τόπο όπου μόνο οι σωροί από πέτρες θύμιζαν πως παλαιό­τερα υπήρχαν εκεί σπίτια και ζούσαν άνθρω­ποι. Νερό από το παλιό πηγάδι και ηλε­κτρικό ρεύμα από φωτο­βολ­ταϊκά, ζώντας με τα εντελώς απα­ραί­τητα. Αν και στην αρχή προ­σπά­θη­σαν να δημιουρ­γή­σουν συν­θή­κες που θα επέ­τρε­παν και σε άλλους νέους ανθρώ­πους να εγκα­τα­στα­θούν μελ­λο­ντικά στο νησί, δεν τα κατά­φε­ραν. Αυτό ήταν το μεγάλο παρά­πονο του συζύγου της κυρά Ρηνιώς έως τον θάνατό του, το 2013. «Ψάχνω να βρω έναν από τους 300 βου­λευ­τές που να έχει κάποια αγάπη γι’ αυτά τα νησιά και να ρίχνει κάποιο βλέμμα και σ’ εμάς», είχε δηλώσει σε παλαιό­τερη συνέ­ντευξή του ο ίδιος. Οσοι τον γνώ­ρι­σαν μιλούν με τα καλύ­τερα λόγια. Υπήρξε άνθρω­πος ήρεμος, σεμνός, ολι­γαρ­κής, πραγ­μα­τι­κός ακρίτας, που μαζί με τη σύζυγό του επέ­λε­ξαν συνει­δητά να «φυλάτ­τουν Θερ­μο­πύ­λας».

Λίγο αργό­τερα τους ακο­λού­θησε και ο γιος τους Γιώργος, ο οποίος άφησε πίσω του τις ανέσεις της Αυστρα­λίας για να ζήσει μόνιμα στο αγα­πη­μένο του νησί, φρο­ντί­ζο­ντας τους γονείς του, με βασική ασχολία την κτη­νο­τρο­φία. Μετά τον  θάνατο του συζύγου της το 2013, η κυρά Ρηνιώ ζει στην Κίναρο με τον γιο της και κατά δια­στή­ματα ταξι­δεύει έως την Κάλυμνο για να δει την κόρη της και τα εγγόνια της που λατρεύει.

Μονα­δική επι­κοι­νω­νία με τον… έξω κόσμο είναι το μισθω­μένο -από την Περι­φέ­ρεια Αιγαίου- σκάφος που κάθε εβδο­μάδα τρο­φο­δο­τεί το νησί με τις ανα­γκαίες προ­μή­θειες. Οσον αφορά την επι­κοι­νω­νία, γίνεται μέσω κινητού τηλε­φώ­νου αλλά και δορυ­φο­ρι­κής σύν­δε­σης.

Στο μάτι των Τούρκων

Μια κουκ­κίδα στον χάρτη ουσια­στικά, η Κίναρος περι­λαμ­βά­νε­ται στη λίστα των 152 νησιών, νησίδων και βρα­χο­νη­σί­δων στο Αιγαίο που η Τουρκία επι­διώ­κει να «γκρι­ζά­ρει», υπο­στη­ρί­ζο­ντας προ­κλη­τικά ότι κατέ­χε­ται παρά­νομα από την Ελλάδα.

Οι πτήσεις τουρ­κι­κών μαχη­τι­κών πάνω από το νησί είναι συχνό φαι­νό­μενο, αλλά αυτό δεν πτοεί τους δύο κατοί­κους του, που σε πείσμα των γει­τό­νων υψώνουν την ελλη­νική σημαία στην ψηλό­τερη κορυφή και «φρε­σκά­ρουν» συχνά την τερά­στια γαλα­νό­λευκη που έχουν ζωγρα­φί­σει στη σκεπή του σπιτιού τους. «Ζούμε στο νησί και κρατάμε ψηλά τη σημαία για να τη βλέπουν οι Τούρκοι. Το νησί είναι ελλη­νικό από τα αρχαία χρόνια», λέει η κυρά Ρηνιώ.

Το πρωινό της 11/2/2016 ήταν η πρώτη που αντί­κρισε τα συντρίμ­μια του ελι­κο­πτέ­ρου AB-212 του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού που κατέ­πεσε στο βορειο­δυ­τικό τμήμα του νησιού, με απο­τέ­λε­σμα να βρουν τραγικό θάνατο τα τρία μέλη του πλη­ρώ­μα­τός του. Οπως λέει, δεν θα σβήσει ποτέ από τη μνήμη της αυτή η εικόνα. «Με πήραν τηλέ­φωνο από το Πεντά­γωνο και αμέσως ξεκί­νησα να ψάχνω σε χαρά­δρες. Ράγισε η καρδιά μου όταν είδα τα συντρίμ­μια. Παρα­κα­λούσα τον Θεό μην τυχόν έχουν πάθει κακό τα παιδιά που ήταν στο ελι­κό­πτερο. Δυστυ­χώς, λίγη ώρα αργό­τερα ήρθαμε αντι­μέ­τω­ποι με την αλήθεια»

Πρό­σφατα η Ελλη­νική Ενωση Επι­χει­ρη­μα­τιών (ΕΕΝΕ) ανα­κοί­νωσε πως ανα­λαμ­βά­νει την πολυ­ε­πί­πεδη υπο­στή­ριξη της μόνιμης κατοί­κου του νησιού, «υιο­θε­τώ­ντας» ουσια­στικά την Κίναρο.  Συγκε­κρι­μένα, η ΕΕΝΕ θα καλύψει τις ανάγκες σε θέματα υγείας και ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής περί­θαλ­ψης, τρο­φί­μων και ειδών άμεσης ανάγκης.

Επίσης, την όποια ανα­γκαία νομική, λογι­στική ή φορο­τε­χνική υπο­στή­ριξη, καθώς και όλες τις τεχνι­κές ανάγκες που σχε­τί­ζο­νται με τη συντή­ρηση του ακι­νή­του και όλων των υπο­δο­μών του νησιού. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΕΕΝΕ, η συγκε­κρι­μένη κίνηση απο­τε­λεί την απαρχή σειράς ανά­λο­γων κινή­σεων υπο­στή­ρι­ξης και σε άλλες ακρι­τι­κές νησίδες του Αιγαίου. Μέχρι να υλο­ποι­η­θούν -και αν- οι πρό­σφα­τες δεσμεύ­σεις του υπουρ­γού, η κυρά της Κινάρου έχει του­λά­χι­στον από κάπου να πιαστεί. Κάτι είναι κι αυτό όσο βουί­ζουν πάνω από τα κεφάλι της τα τουρ­κικά μαχη­τικά…

protothema.gr