Μαξίμου: Αυτές οι χώρες θέλουν να μας διώξουν από τη Σένγκεν

Εμείς υλο­ποιού­με τις δε­σμεύ­σεις μας , οι άλλοι… όχι και τόσο δια­μη­νύ­ουν κυ­βερ­νη­τι­κές πηγές οι οποί­ες κα­τα­φέ­ρο­νται πλέον ανοι­χτά και ονο­μα­στι­κά ενα­ντί­ων τεσ­σά­ρων χωρών της Ε.Ε, εγκα­λώ­ντας τις για υιο­θέ­τη­ση ακρο­δε­ξιάς και ξε­νο­φο­βι­κής ατζέ­ντα, βάσει της οποί­ας απερ­γά­ζο­νται την έξοδο της Ελ­λά­δας από τη Σέν­γκεν. Στο πλαί­σιο τούτο, απευ­θύ­νε­ται και έμ­με­σο αλλά σαφές κά­λε­σμα στην Ε.Ε να τις “απο­μο­νώ­σει”.

Σε ανε­πί­ση­μο κυ­βερ­νη­τι­κό ση­μεί­ω­μα, το Μα­ξί­μου ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πως:

“Θα πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι παρά την κοινή δέ­σμευ­ση της ΕΕ στο προ­σφυ­γι­κό. μια σειρά από χώρες της Κε­ντρι­κής Ευ­ρώ­πης (Πο­λω­νία, Ουγ­γα­ρία, Σλο­βα­κία, Τσε­χία), προ­σπα­θούν να χα­ρά­ξουν μια δια­φο­ρε­τι­κή πο­λι­τι­κή, σε εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Η πο­λι­τι­κή αυτή έχει τα εξής χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά:

• Την προ­σπά­θεια να κλεί­σουν στα σύ­νο­ρα ανά­με­σα στις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες για τους πρό­σφυ­γες κατά πα­ρά­βα­ση των αν­θρω­πι­στι­κών αρχών και των αρχών αλ­λη­λεγ­γύ­ης που έχουν συ­νυ­πο­γρά­ψει στο πλαί­σιο των ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμι­κών ορ­γά­νων.

• Την άσκη­ση απα­ρά­δε­κτων πιέ­σε­ων προς την Ελ­λά­δα να απο­στεί από τους κα­νό­νες του Διε­θνούς Δι­καί­ου και να στα­μα­τή­σει τις δια­σώ­σεις προ­σφύ­γων στον θα­λάσ­σιο χώρο.

• Την άσκη­ση πί­ε­σης προς την ΕΕ να κλεί­σουν τα σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας.

• Την κα­τά­θε­ση “ιδεών” άσχε­των με οποια­δή­πο­τε έν­νοια αν­θρω­πι­στι­κής δια­χεί­ρι­σης του προ­σφυ­γι­κού και αδια­νό­η­των για το ευ­ρω­παϊ­κό αξια­κό πλαί­σιο.

ΟΙ προ­τά­σεις αυτές:

• Εν­σω­μα­τώ­νουν μια απα­ρά­δε­κτη ακρο­δε­ξιά ξε­νο­φο­βι­κή ρη­το­ρι­κή, πρω­το­φα­νή για τα ευ­ρω­παϊ­κά πο­λι­τι­κά πράγ­μα­τα.

• Απο­σκο­πούν στην δη­μιουρ­γία κλί­μα­τος για εσω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή κα­τα­νά­λω­ση.

• Δια­σπούν την κοινή ευ­ρω­παϊ­κή πο­λι­τι­κή σε ένα τε­ρά­στιας ση­μα­σί­ας ζή­τη­μα.”.

Σε ό,τι αφορά μά­λι­στα την αντι­με­τώ­πι­ση της Ε.Ε στις τέσ­σε­ρις χώρες που χα­ράσ­σουν δική τους – αντιευ­ρω­παι­κή και ξε­νο­φο­βι­κή ατζέ­ντα” συμ­φω­να με την κυ­βέρ­νη­ση “δεν είναι ακόμα η απαι­τού­με­νη. Μια πιο απο­φα­σι­στι­κή απά­ντη­ση προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση είναι αυτή τη στιγ­μή ανα­γκαία, προ­κει­μέ­νου η Ευ­ρώ­πη να αντι­με­τω­πί­σει το ζή­τη­μα με τον τρόπο που έχει απο­φα­σί­σει. Ούτε οι προ­σφυ­γι­κές ροές μπο­ρούν να ανα­κο­πούν, ούτε το προ­σφυ­γι­κό μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί με φρά­χτες, κλει­στά σύ­νο­ρα και στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης. Η απο­φα­σι­στι­κή υλο­ποί­η­ση των ευ­ρω­παϊ­κών απο­φά­σε­ων και της συμ­φω­νί­ας με την Τουρ­κία είναι ο μο­να­δι­κός δρό­μος για μια αν­θρω­πι­στι­κή και αλ­λη­λέγ­γυα δια­χεί­ρι­ση του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος”, επι­ση­μαί­νουν και προ­σθέ­τουν: “Η χώρα μας πρω­το­στα­τεί στον αγώνα να υλο­ποι­η­θεί μια πο­λι­τι­κή αντί­στοι­χη με το αν­θρω­πι­στι­κό πρό­σω­πο της Ευ­ρώ­πης και να απο­τρα­πεί ο κα­τα­κερ­μα­τι­σμός του ευ­ρω­παϊ­κού χώρου και η ακρο­δε­ξιά οπι­σθο­δρό­μη­ση”.

Για την ελ­λη­νι­κή στάση, οι ίδιες πηγές ανα­φέ­ρουν ότι: “Παρά το βάρος μιας μα­κρό­χρο­νης οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής κρί­σης, η Ελ­λά­δα υλο­ποιεί τις δε­σμεύ­σεις που έχει ανα­λά­βει στο ζή­τη­μα του προ­σφυ­γι­κού. ΟΙ δε­σμεύ­σεις αυτές είναι ενταγ­μέ­νες στο πλαί­σιο της πο­λι­τι­κής που έχει χα­ρά­ξει η Ευ­ρώ­πη για το Προ­σφυ­γι­κό” και εξη­γούν:

“Πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι η επι­τυ­χής άσκη­ση της πο­λι­τι­κής αυτής, απαι­τεί αντί­στοι­χους ρυθ­μούς υλο­ποί­η­σης και από τα άλλα μέρη. Σή­με­ρα, το πρό­γραμ­μα με­τε­γκα­τά­στα­σης σε άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες βρί­σκε­ται στο 0,17% της υλο­ποί­η­σής του. Η συμ­φω­νία ΕΕ – Τουρ­κί­ας δεν έχει ξε­κι­νή­σει, ενώ το ίδιο συμ­βαί­νει και με τις συμ­φω­νί­ες επα­νεισ­δο­χής, για τους πρό­σφυ­γες που δεν έχουν δι­καί­ω­μα υπο­βο­λής αί­τη­σης ασύ­λου.

Η Ελ­λά­δα έχει υπο­γραμ­μί­σει ότι στην φάση αυτή, η Ευ­ρώ­πη μόνο ενω­μέ­νη σε μια κοινή πο­λι­τι­κή αλ­λη­λεγ­γύ­ης και αν­θρω­πι­σμού μπο­ρεί να δια­χει­ρι­στεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά το ζή­τη­μα. Το παι­χνί­δι του κα­τα­λο­γι­σμού ευ­θυ­νών (blame game) δεν έχει κα­νέ­να πρα­κτι­κό απο­τέ­λε­σμα. Επι­τυ­χία μπο­ρεί να είναι μόνο η υλο­ποί­η­ση όλων των δε­σμεύ­σε­ων από όλες τις πλευ­ρές. Η θέση αυτή, έχει την υπο­στή­ρι­ξη της πλειο­ψη­φί­ας των κρα­τών – μελών της ΕΕ και των ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμι­κών ορ­γά­νων”.