Αλληλεγγύη (;)

‘ Εχου­με ακού­σει αυτές τις ημέ­ρες από τους εταί­ρους μας άπει­ρες φορές την λέξη αλ­λη­λεγ­γύη.

Υπάρ­χουν βέ­βαια οι απει­λές Σόι­μπλε «προ­έ­χει η ολο­κλή­ρω­ση της αξιο­λό­γη­σης από την τρόι­κα, εμείς δεν εκ­βια­ζό­μα­στε» ( επι­τρέ­πε­ται όμως να εκ­βιά­ζουν), η απί­θα­νη άποψη Γιούν­κερ «δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει δη­μο­κρα­τι­κή επι­λο­γή ενά­ντια στις συν­θή­κες της Ευ­ρω­παϊ­κής Ενω­σης», η απελ­πι­σία του Ραχόι «η Ισπα­νία δεν είναι Ελ­λά­δα», ο οποί­ος νιώ­θει στην πλάτη του την καυτή ανάσα των Podemos αλλά και των Ισπα­νών ει­σαγ­γε­λέ­ων που του ετοι­μά­ζουν ριγέ κο­στου­μά­κι, οι προει­δο­ποι­ή­σεις Σουλτς στον Τσί­πρα «αν ακο­λου­θή­σεις πο­ρεία σύ­γκρου­σης με τη Γερ­μα­νία, πι­στεύω ότι θα χά­σεις», η δεύ­τε­ρη προει­δο­ποί­η­ση Σουλτς προ­χθές « Εάν δεν τη­ρη­θεί το πρό­γραμ­μα θα χρε­ο­κο­πή­σε­τε» οι ξι­νι­σμέ­νες δη­λώ­σεις του εκ­προ­σώ­που της γερ­μα­νι­κής Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τί­ας Χανς Μί­χελ­μπαχ «η πο­λιού­χος θεά Αθηνά το έσκα­σε από την πόλη παίρ­νο­ντας μαζί της και τη σοφία» και το τε­λε­σί­γρα­φο του Βε­ρο­λί­νου : « η νέα αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση της Ελ­λά­δας να πάρει πίσω τις υπο­σχέ­σεις κατά της λι­τό­τη­τας». Νο­μί­ζω ότι ήταν η κα­λύ­τε­ρη!

Πρώ­τον γιατί έγρα­ψαν στα παλιά τους τα πα­πού­τσια την πρό­σφα­τη εντο­λή της κάλ­πης των εκλο­γών σε μια δη­μο­κρα­τι­κή χώρα, η οποία είχε το απο­τέ­λε­σμα που είχε ακρι­βώς γιατί δεν αντέ­χε­ται άλλο η λι­τό­τη­τα της τι­μω­ρη­τι­κής διά­θε­σης.Και δεύ­τε­ρον ξε­χνώ­ντας τη βα­σι­κή αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης, όπως επα­να­βε­βαιώ­θη­κε και στη Συν­θή­κη της Λι­σα­βό­νας.

Αυτοί βέ­βαια είναι κα­νό­νες που ισχύ­ουν μόνο όταν η Γερ­μα­νία έχει οι­κο­νο­μι­κές ανά­γκες για την επα­νέ­νω­σή της.

Όταν άλλες χώρες αντι­με­τω­πί­ζουν κρί­σι­μες στιγ­μές, ισχύ­ουν οι κα­νό­νες της βο­ή­θειας μετά ανταλ­λαγ­μά­των και αυ­στη­ρών προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων.

Νο­μί­ζω πως τώρα μπορώ να κα­τα­λά­βω τους λό­γους που κάθε φορά οι πολύ καλές προ­θέ­σεις κυ­βερ­νή­σε­ων αυτών των πέντε τε­λευ­ταί­ων ετών « Όχι άλλα νέα μέτρα» « Όχι άλλες μειώ­σεις σε μι­σθούς και συ­ντά­ξεις» έμε­ναν καλές προ­θέ­σεις.

Τα ίδια ακού­γα­νε, απλά δεν γι­νό­ταν τόσος ντό­ρος, γιατί οι αντι­στά­σεις κάμ­πτο­νταν.

Δεν ξέρω τι θα κάνει η και­νούρ­για κυ­βέρ­νη­ση και εάν θα έχει τις αντο­χές και κυ­ρί­ως τους τρό­πους να κα­τε­βά­σει το μό­νι­μα υψω­μέ­νο δά­χτυ­λο των εταί­ρων μας, ενώ ταυ­τό­χρο­να θα πρέ­πει να τους απο­δεί­ξει ( κυ­ρί­ως στους λαούς της Ευ­ρώ­πης ) ότι δεν εί­μα­στε μπα­τα­χτσή­δες.

Το σί­γου­ρο είναι, όπως έχου­με μάθει από την ιστο­ρία πως η αλα­ζο­νεία είναι ένα από τα σο­βα­ρά λάθη των ηγε­μό­νων. Υπε­ρε­κτι­μούν την ισχύ τους και υπο­τι­μούν τη δύ­να­μη των υπο­τε­λών.

Το συ­νει­δη­το­ποιούν όταν είναι πολύ αργά γι’ αυ­τούς.