Die Welt: Εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πυρηνική καταστροφή για το Βερολίνο

Ακόμα και αν τώρα ο Τσί­πρας αλ­λά­ξει γνώμη, αργά ή γρή­γο­ρα θα υπάρ­ξει στην Αθήνα μια κυ­βέρ­νη­ση, η οποία δεν θα τηρεί πλέον τις υπο­χρε­ώ­σεις ένα­ντι των δα­νει­στών και θα προ­κα­λέ­σει έτσι το Grexit

Υπό τον τίτλο «κα­ρό­το και μα­στί­γιο», η εφη­με­ρί­δα «Die Welt» δη­μο­σιεύ­ει άρθρο στο οποίο επι­ση­μαί­νε­ται ότι «το Βε­ρο­λί­νο απο­φεύ­γει να θέσει επι­σή­μως υπό πίεση τους Έλ­λη­νες ενό­ψει των εκλο­γών», ενώ το­νί­ζε­ται ότι μια πι­θα­νή νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ «θα ήταν κάτι σαν η με­γά­λη πυ­ρη­νι­κή κα­τα­στρο­φή για την πο­λι­τι­κή του Βε­ρο­λί­νου στην διά­σω­ση του ευρώ».

«Η γραμ­μή είναι συ­νεν­νοη­μέ­νη, του­λά­χι­στον με­τα­ξύ των ‘με­γά­λων’ της Ένω­σης», επι­ση­μαί­νε­ται και πα­ρα­τί­θε­ται δή­λω­ση του Αρ­χη­γού των Χρι­στια­νο­κοι­νω­νι­στών (CSU) και Πρω­θυ­πουρ­γού της Βαυα­ρί­ας Χορστ Ζε­ε­χό­φερ: «Η Γερ­μα­νία έχει κά­ποιες φορές μια ιδιαί­τε­ρη τάση να παί­ζει τον ρόλο ενός κη­δε­μό­να απέ­να­ντι σε άλλες χώρες. Δεν θα έπρε­πε τώρα να εμ­φα­νι­στού­με σα γυ­μνα­σιάρ­χες στον ελ­λη­νι­κό προ­ε­κλο­γι­κό αγώνα», δη­λώ­νει ο κ. Ζε­ε­χό­φερ, για να επι­ση­μά­νουν οι συ­ντά­κτες ότι ανε­πι­σή­μως η στάση προς την Ελ­λά­δα φαί­νε­ται δια­φο­ρε­τι­κή, καθώς, ενό­ψει των καλών εκλο­γι­κών προ­ο­πτι­κών για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, προ­σπα­θεί το Βε­ρο­λί­νο τώρα να επη­ρε­ά­σει όλο το πράγ­μα προς το συμ­φέ­ρον του. “Τη μια με πολλή πίεση – και για να κρα­τή­σει χα­μη­λά τους ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στές της AfD. Την άλλη  – όπως τώρα ο κ. Ζε­ε­χό­φερ – με πολλή εγκρά­τεια, για να μην σπρώ­ξουν τους Έλ­λη­νες, με την απέ­χθεια τους απέ­να­ντι στην γερ­μα­νι­κή επι­βο­λή, στις αγκά­λες των αρι­στε­ρών. Διότι μια εκλο­γι­κή νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα ήταν κάτι σαν πυ­ρη­νι­κό ατύ­χη­μα για την πο­λι­τι­κή διά­σω­σης του ευρώ από το Βε­ρο­λί­νο».

«Μια έξο­δος θα έλθει» είναι ο τί­τλος άρ­θρου γνώ­μης της εφη­με­ρί­δας «Die Welt», στο οποίο επι­ση­μαί­νε­ται ότι, αν πράγ­μα­τι η Ελ­λά­δα απο­χω­ρή­σει από την Ευ­ρω­ζώ­νη, θα πρό­κει­ται για «συ­νέ­πεια σφαλ­μά­των στην ανα­πτυ­ξια­κή βο­ή­θεια, τα οποία έχουν προ πολ­λού ανα­γνω­ρι­στεί ως τέ­τοια».

«Όποιος θέλει να βοη­θή­σει, πρέ­πει να αφυ­πνί­σει το αί­σθη­μα ατο­μι­κής ευ­θύ­νης, δια­φο­ρε­τι­κά χά­νο­νται όλα τα χρή­μα­τα», εκτι­μά ο αρ­θρο­γρά­φος και πα­ρο­μοιά­ζει την κρίση με καρ­χα­ρία, ο οποί­ος έρ­χε­ται από πίσω και από κάτω για να αιφ­νι­διά­σει το θύμα του.

Ανα­γνω­ρί­ζει ότι η κα­τά­στα­ση δεν είναι τόσο δύ­σκο­λη όσο το 2011 ή το 2012, επι­ση­μαί­νει την πρό­ο­δο που έχουν ση­μειώ­σει η Ιρ­λαν­δία, η Πορ­το­γα­λία και η Ισπα­νία, αλλά θε­ω­ρεί ότι το εν­δε­χό­με­νο να κερ­δί­σει τις εκλο­γές ο «αρι­στε­ρός λαϊ­κι­στής» Αλέ­ξης Τσί­πρας ανα­δει­κνύ­ει ότι ένα βα­σι­κό πρό­βλη­μα πα­ρα­μέ­νει άλυτο: «Πώς κα­τα­φέρ­νει κα­νείς βιώ­σι­μα οι χώρες υπό κρίση να ασκούν διαρ­κώς μια πο­λι­τι­κή που θα είναι συ­νε­πής με το γε­γο­νός ότι η χώρα είναι μέλος της Νο­μι­σμα­τι­κής Ένω­σης;».

Ο αρ­θρο­γρά­φος επι­χει­ρεί μια ανα­δρο­μή στην εμπει­ρία από την εφαρ­μο­γή ανα­πτυ­ξια­κών προ­γραμ­μά­των μετά τον πό­λε­μο ή κατά την δε­κα­ε­τία του ’80 με το ΔΝΤ, για να κα­τα­λή­ξει στην Ελ­λά­δα. «Ίσως οι Έλ­λη­νες αντι­στα­θούν στον πει­ρα­σμό στις εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου να ανε­βά­σουν στην πρω­θυ­πουρ­γία έναν άν­θρω­πο που τους υπό­σχε­ται ότι μπο­ρεί να ξε­σκί­σει στον αέρα τους δα­νεια­κούς όρους, χωρίς να βάλει σε κίν­δυ­νο τα ίδια τα δά­νεια. Μπο­ρεί ο Αλέ­ξης Τσί­πρας, αντι­θέ­τως από ό,τι ανα­μέ­νε­ται, να γίνει πιο συ­νε­τός αφού κερ­δί­σει τις εκλο­γές. Μπο­ρεί, με άλλα λόγια, όλα, για άλλη μια φορά να πάνε καλά. Αλλά αργά ή γρή­γο­ρα θα υπάρ­ξει στην Αθήνα μια κυ­βέρ­νη­ση, η οποία δεν θα τηρεί πλέον τις υπο­χρε­ώ­σεις ένα­ντι των δα­νει­στών και θα προ­κα­λέ­σει έτσι το Grexit -ο,τι­δή­πο­τε άλλο, θα απο­τε­λού­σε, βάσει ιστο­ρι­κών μέ­τρων, μια έκ­πλη­ξη».