Απεργούμε;

Kι εκεί που ακούς ΚΑΙ την πρω­το­δεύ­τερη αρι­στερά να σου ανα­κοι­νώ­νει τους και­νούρ­γιους όρους της ζωής σου (λέμε τώρα ζωή…), έρχεται η είδηση. Η ΓΣΕΕ θα απερ­γή­σει και τι ευτυχία , μαζί και η ΑΔΕΔΥ. Δεν υπάρ­χουν ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρίες αν η ΠΑΣΕΓΕΣ θα κλείσει τους δρόμους. Και σου έρχο­νται στο νου, οι απερ­γίες των χρόνων των μνη­μο­νίων. Σκόρ­πιες ντου­φε­κιές, για την τιμή των όπλων. Κάτι που ουδόλως απα­σχό­λησε τους κατά καιρούς συνε­δριά­ζο­ντες στη Βουλή, με το σκόρπιο στρά­τευμα να πηγαί­νει και να’ ρχεται μπροστά στον ‘ Αγνωστο Στρα­τιώτη. Και σκέ­φτε­σαι , πως εάν καλώς κηρύ­χθη­καν οι απερ­γίες, προ­κύ­πτει αδυ­να­μία των μεγάλων οργα­νώ­σεων να ενη­με­ρώ­σουν τους εργα­ζο­μέ­νους, να τους εμπνεύ­σουν και να τους κινη­το­ποι­ή­σουν. Εάν πάλι δεν υπήρχαν πει­στι­κοί λόγοι για αντί­δραση , τότε κακώς κηρύ­χθη­καν οι απερ­γίες. Δεν γίνεται από τη μία να προ­βάλ­λουν οι συν­δι­κα­λι­στές ισο­πέ­δωση δικαιω­μά­των και από την άλλη οι ισο­πε­δω­μέ­νοι να μην τους ακο­λου­θούν για να τα δια­σώ­σουν. Αν προ­σπα­θή­σει κάποιος να σκεφτεί το πως και το γιατί το συν­δι­κα­λι­στικό κίνημα έχει απο­τύ­χει, θα βρει χιλιά­δες παρα­δείγ­ματα που απο­δει­κνύ­ουν πως οι συν­δι­κα­λι­στές στην Ελλάδα, υπήρξαν οι εκπρό­σω­ποι του πελα­τεια­κού συστή­μα­τος των κομ­μά­των και οι εγγυ­η­τές της απο­τε­λε­σμα­τι­κής σχέσης του ρου­σφε­τιού με την πολι­τική. Οι πρώτοι και καλύ­τε­ροι φορείς του πολι­τι­κού νεο­πλου­τι­σμού (και του νεο­πλου­τι­σμού σκέτο, αν σκε­φτούμε τα χλιδάτα ταξίδια της ΓΕΝΟΠ) που φρό­ντιζε να δημιουρ­γεί συνε­νοχή (μαζί τα φάγαμε τελικά όπως μάθαμε…). Υπο­κρι­τές, που έβλεπαν τον κάθε αγώνα διεκ­δί­κη­σης, σαν εφαλ­τή­ριο που τους «πέταγε» απ’ ευθείας στη βου­λευ­τική έδρα. Και βέβαια ψεύτες, εκμε­ταλ­λευ­τές της αγωνίας και ειδι­κούς της κρυφής συν­διαλ­λα­γής.’ Οποιος έχει ζήσει από μέσα τον συν­δι­κα­λι­σμό, είχε την ατυχία να τον ακο­λου­θή­σει και να τον παρα­κο­λου­θή­σει, απέ­στρεψε το βλέμμα απο­γοη­τευ­μέ­νος και αηδια­σμέ­νος. ΄Οπως απο­στρέ­φουν το βλέμμα και οι άνθρω­ποι που καλούν τώρα να τους ακο­λου­θή­σουν. Οι κινη­το­ποι­ή­σεις απέ­τυ­χαν όλα αυτά τα χρόνια, γιατί η κρίση αντι­προ­σώ­πευ­σης στον συν­δι­κα­λι­σμό είναι πολύ βαθύ­τερη από όσο δείχνει. Τώρα πλέον κάτω από τις συν­θή­κες αυτές και όσο περνά ο καιρός, η κρίση στο συν­δι­κα­λι­στικό κίνημα θέτει ερω­τή­ματα νομι­μο­ποί­η­σης. Τα συν­δι­κάτα, δεν εκπρο­σω­πούν παρά μόνο τα κόμματα . Αν οι εργα­ζό­με­νοι δεν εμπι­στεύ­ο­νται τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγεσίες σε τόσο κρί­σι­μες περι­στά­σεις, προ­φα­νώς δεν θα τις εμπι­στευ­θούν ποτέ. Και αφού δεν τους εμπι­στεύ­ο­νται οι εργα­ζό­με­νοι, οι συν­δι­κα­λι­στές δεν μπορούν να κάνουν επ΄ άπειρον ότι δεν κατα­λα­βαί­νουν πως απέ­τυ­χαν.