Γ. Οικονόμου: Αναπόφευκτη η πτώση του βιοτικού επιπέδου για αρκετό διάστημα

Η μείωση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου θα είναι ανα­πό­φευ­κτη, του­λά­χι­στον όσο διαρ­κούν οι επι­πτώ­σεις της παν­δη­μίας και του πολέμου στην Ουκρα­νία, ανα­φέ­ρει σε άρθρο του ο κυβερ­νη­τικό εκπρό­σω­πος – Χρειά­ζε­ται μία νέα κοινωνικο-πολιτική συμ­φω­νία

Την ανάγκη «να υπε­ρα­σπι­στούμε ανυ­πο­χώ­ρητα τις αξίες μας, τις αρχές μας και το διεθνές δίκαιο» επι­ση­μαί­νει ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος, Γιάννης Οικο­νό­μου, σε άρθρο του στην εφη­με­ρίδα «Το Βήμα της Κυρια­κής».

Ανα­φέ­ρε­ται στην παρα­τε­τα­μένη δοκι­μα­σία, στην οποία βρί­σκε­ται η ελλη­νική κοι­νω­νία, τονίζει επίσης ότι «το μέγεθος των δυσχε­ρειών επι­βάλ­λει μια νέα κοινωνικό-πολιτική συμ­φω­νία.

Επι­μέ­ρους μέτρα και εμβα­λω­μα­τι­κές ρυθ­μί­σεις δεν επαρ­κούν» και κατα­λή­γει υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι «ο νέος κόσμος απαιτεί εφευ­ρε­τι­κές και θαρ­ρα­λέες λύσεις».

Στο μέλλον θα δοκι­μα­στούν σκληρά οι αντοχές μας

Στο άρθρο του ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος λέει ότι: «Μετά το ξέσπα­σμα της παν­δη­μίας άνοιξε ο πίθος της Παν­δώ­ρας. Βεβαιό­τη­τες δεκα­ε­τιών κατέρ­ρευ­σαν με πάταγο και ο κόσμος μας αλλάζει. Χρειά­ζε­ται να είμαστε πλήρως συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι ότι στο μέλλον θα δοκι­μα­στούν σκληρά οι αντοχές μας.

Τόσο η ανα­στά­τωση στην παγκό­σμια παρα­γωγή και δια­κί­νηση αγαθών, που προ­κά­λεσε η παν­δη­μία, όσο και η ενερ­γειακή κρίση, που επι­τά­θηκε μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρα­νία, προ­κά­λε­σαν τερά­στια ανι­σορ­ρο­πία στην παγκό­σμια οικο­νο­μία. Παν­δη­μία και ενερ­γειακή κρίση έχουν κοινά χαρα­κτη­ρι­στικά. Εισά­γο­νται στην Ευρώπη. Για αυτό και η αντι­με­τώ­πισή τους απαιτεί κοινές ευρω­παϊ­κές πολι­τι­κές.

Τέλος των βεβαιο­τή­των

Άμεση συνέ­πεια των κρίσεων είναι το τέλος της αφθο­νίας, το τέλος των βεβαιο­τή­των, χωρίς την άμεση προ­ο­πτική να εμφα­νι­στεί ένα κομμάτι γαλά­ζιου ουρανού, όπως παρα­στα­τικά ανέφερε πρό­σφατα ο Πρό­ε­δρος Μακρόν.

Δεν είναι καθόλου αυτο­νό­ητη, για άγνωστο ακόμη διά­στημα, η πρό­σβαση σε πρώτες ύλες και αγαθά που τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες ήταν διαρκώς δια­θέ­σιμα, έστω στις μεγάλες μάζες της Δύσης.

Τα δημόσια οικο­νο­μικά δεν μένουν ανε­πη­ρέ­α­στα, καθι­στώ­ντας ακόμα πιο δύσκο­λες μακρο­πρό­θε­σμα τις κρα­τι­κές παρεμ­βα­τι­κές πολι­τι­κές. Καμιά κυβέρ­νηση δεν μπορεί να καλύψει όλο το κόστος των κρίσεων, παρότι τα προ­γράμ­ματα κοι­νω­νι­κής στή­ρι­ξης είναι τα μεγα­λύ­τερα μετά το Β΄ Παγκό­σμιο Πόλεμο», επι­ση­μαί­νει ο κ. Οικο­νό­μου.

Ταλαι­πω­ρεί­ται και η μεσαία τάξη

«Η πραγ­μα­τι­κό­τητα αυτή δημιουρ­γεί ένα πλέγμα πιέσεων σε κοι­νω­νικό επίπεδο. Η ποιό­τητα ζωής των πολιτών απει­λεί­ται με έντονη υπο­βάθ­μιση. Δεν ταλαι­πω­ρού­νται μόνο τα πιο αδύναμα οικο­νο­μικά στρώ­ματα, αλλά και η μεσαία τάξη. Είναι ανα­πό­φευ­κτη η πτώση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου για αρκετό διά­στημα, του­λά­χι­στον όσο διαρ­κούν οι επι­πτώ­σεις της παν­δη­μίας και του πολέμου στην Ουκρα­νία. Διότι η ομα­λο­ποί­ηση της κατά­στα­σης δεν συμπί­πτει με τον τερ­μα­τι­σμό των μεγάλων κρίσεων.

Η κρίση μπορεί να γίνει πολι­τική

Ελλο­χεύει ο κίν­δυ­νος η κρίση αυτή να μετα­τρα­πεί και σε πολι­τική, από όσους απορ­ρί­πτουν το σύγ­χρονο φιλε­λεύ­θερο πρότυπο ζωής και ανά­πτυ­ξης. Αυτοί εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα, τις δυσκο­λίες και τη δυσα­ρέ­σκεια των πολιτών για να πλήξουν την ελευ­θε­ρία και τη δημο­κρα­τία. Η ιστο­ρική εμπει­ρία μάς δείχνει ότι ο κλο­νι­σμός της δημο­κρα­τίας οδηγεί στον αυταρ­χι­σμό και τη μεγι­στο­ποί­ηση των βιο­τι­κών προ­βλη­μά­των. Στην περί­πτωση της Ελλάδας, επι­πλέον, ο ανα­θε­ω­ρη­τι­σμός βρί­σκε­ται στην εξώ­πορτά μας και απαι­τεί­ται διαρκής εγρή­γορση.

Πρέπει να υπε­ρα­σπι­στούμε τις αξίες μας

Πολλοί ανα­ρω­τιού­νται, αν αξίζει να υπο­στούμε όλες αυτές τις ταλαι­πω­ρίες. Η απά­ντηση είναι ένα κατη­γο­ρη­μα­τικό ναι. Χρειά­ζε­ται να υπε­ρα­σπι­στούμε ανυ­πο­χώ­ρητα τις αξίες μας, τις αρχές μας και το διεθνές δίκαιο: τα θεμέλια του μετα­πο­λε­μι­κού κόσμου, πάνω στα οποία στη­ρί­χθηκε η διεύ­ρυνση της ευη­με­ρίας, των δικαιω­μά­των, της ελευ­θε­ρίας και της επι­στή­μης. Όλα αυτά, και πολλά περισ­σό­τερα, θα χαθούν, αν υπο­χω­ρή­σουμε, όπως τελικά έγινε στην Ευρώπη, τη δεκα­ε­τία του 1930. Η ελευ­θε­ρία και η ευη­με­ρία έχουν κόστος, το οποίο, εμείς, οι Έλληνες, το ανα­λαμ­βά­νουμε πάντοτε στη μακραί­ωνη ιστορία μας», υπο­γραμ­μί­ζει.

Στο σημείο αυτό, ο κ. Οικο­νό­μου ανα­φέ­ρει: «Κατα­νο­ούμε απόλυτα ότι η ελλη­νική κοι­νω­νία βρί­σκε­ται σε μια παρα­τε­τα­μένη δοκι­μα­σία, καθώς προη­γή­θηκε η επί­μο­χθη περί­ο­δος των μνη­μο­νίων. Αλλά, αυτή ακριβώς η εμπει­ρία μάς έχει κάνει ανθε­κτι­κό­τε­ρους και σοφό­τε­ρους. Μάθαμε ότι εύκολες και μαγικές λύσεις δεν υπάρ­χουν∙ ότι χρειά­ζε­ται σύνεση, σχέδιο, απο­φα­σι­στι­κό­τητα∙ ότι απαι­τεί­ται σύμπνοια, αλλη­λεγ­γύη και πατριω­τι­σμός.

Ανα­γκαία μία νέα κοινωνικό-πολιτική συμ­φω­νία

Καθήκον των πολι­τι­κών είναι να δώσουν λύσεις στα προ­βλή­ματα, γιατί αυτό απαι­τούν οι πολίτες. Το μέγεθος των δυσχε­ρειών επι­βάλ­λει μια νέα κοινωνικό-πολιτική συμ­φω­νία. Επι­μέ­ρους μέτρα και εμβα­λω­μα­τι­κές ρυθ­μί­σεις δεν επαρ­κούν. Χρεια­ζό­μα­στε ένα σχέδιο που θα λαμ­βά­νει υπόψη τα νέα δεδο­μένα και τις προ­κλή­σεις του άμεσου μέλ­λο­ντος, χωρίς αγκυ­λώ­σεις και εξαρ­τή­σεις από παρω­χη­μέ­νες ιδε­ο­λο­γίες και νοο­τρο­πίες του παρελ­θό­ντος. Οι πολίτες απαι­τούν πρα­κτι­κές άμεσες λύσεις και όχι θεωρία.

Στη συμ­φω­νία αυτή επι­βάλ­λε­ται η κοι­νω­νία των πολιτών να είναι συμ­μέ­το­χος. Με άλλα λόγια, η συμ­φω­νία να χτιστεί από κάτω προς τα πάνω. Η κοι­νω­νία να θέσει τις προ­τε­ραιό­τη­τες και η πολι­τική τάξη να προ­σφέ­ρει τις ενδε­δειγ­μέ­νες ρεα­λι­στι­κές λύσεις και να μερι­μνή­σει για την πραγ­μά­τωσή τους. Η Ελλάδα χρειά­ζε­ται ένα ελλη­νικό σχέδιο, που θα αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες μας, τις αδυ­να­μίες μας και τα πλε­ο­νε­κτή­ματά μας.

Οι πολίτες καλού­νται να δια­λέ­ξουν ποια Ελλάδα θέλουν. Το βασικό κρι­τή­ριο είναι οι πολι­τι­κές, όχι τα ιδε­ο­λο­γή­ματα. Θέλουμε επεν­δύ­σεις και νέες θέσεις εργα­σίας ή επι­δο­μα­τι­κές πολι­τι­κές φτω­χο­ποί­η­σης; Μείωση ή αύξηση των φόρων; Ψηφιακό ή γρα­φειο­κρα­τικό και παρω­χη­μένο δημόσιο; Ισχυρό ή ανορ­γά­νωτο ΕΣΥ; Ανοικτά σύνορα ή αυστηρή μετα­να­στευ­τική πολι­τική; Ενί­σχυση των ενόπλων δυνά­μεων και των σωμάτων ασφα­λείας ή θολο­κουλ­του­ριά­ρικο μηδε­νι­σμό; Σχέσεις αμοι­βαίας συνερ­γα­σίας με τις υπερ­δυ­νά­μεις του πλανήτη ή αφελείς περι­πλα­νή­σεις στον τρίτο κόσμο; Πανε­πι­στή­μια ποιό­τη­τας ή κατα­φύ­για της ανομίας; Ανυ­πο­χώ­ρητη εθνική πολι­τική ή κλεί­σιμο ματιού στον ανα­θε­ω­ρη­τι­σμό;

Οι δια­χω­ρι­στι­κές γραμμές είναι σαφείς και έμπρα­κτες. Υπερ­βαί­νουν πια τα παρα­δο­σιακά δίπολα, τα οποία δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στη νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα. Ο νέος κόσμος απαιτεί εφευ­ρε­τι­κές και θαρ­ρα­λέες λύσεις», κατα­λή­γει στο άρθρο του ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος.