Στο αρχείο ως νόμω αβάσιμη η δικογραφία εις βάρος του δημοσιογράφου Κώστα Λαμπριανού

Mε διάταξη της Αντει­σαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, που εγκρί­θηκε από την Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, τέθηκε στο αρχείο κατ’ άρθρο 43 παρ. 2 ΚΠΔ η δικο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στηκε αυτε­παγ­γέλ­τως, με παραγ­γε­λία της πρώην Εισαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, εις βάρος του γνωστού δημο­σιο­γρά­φου – αρθρο­γρά­φου κ. Κώστα Λαμπρια­νού.

Την 12η Αυγού­στου 2017 η τότε Εισαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου είχε παραγ­γεί­λει στον Πται­σμα­το­δίκη Ρόδου τη διε­νέρ­γεια προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης και την λήψη ανωμοτί κατά­θε­σης από τον κ. Λαμπριανό, ο οποίος κλήθηκε μεταξύ άλλων να γνω­ρί­σει τα στοι­χεία που δια­θέ­τει για τα όσα ισχυ­ρί­στηκε σε άρθρα του τόσο για τη δικαιο­σύνη όσο και για τις ενέρ­γειες του πρώην δημάρ­χου Ρόδου.

Η Αντει­σαγ­γε­λέας, που χει­ρί­στηκε την υπόθεση στην διάταξη της προς την Εισαγ­γε­λία Εφετών, ανα­φέ­ρει ότι δεν άσκησε ποινική δίωξη αλλά έθεσε την δικο­γρα­φία στο αρχείο σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 43 ΚΠΔ, ως νόμω αστή­ρι­κτη, γιατί από το απο­δει­κτικό υλικό που συγκε­ντρώ­θηκε προ­έ­κυψε ότι το περιε­χό­μενο των υπό διε­ρεύ­νηση κει­μέ­νων του δημο­σιο­γρά­φου – αρθρο­γρά­φου κ. Κων­στα­ντί­νου Λαμπρια­νού, ανα­φο­ρικά με την περι­φε­ρεια­κώς, και όχι ως κεντρικό άξονα του άρθρου, διε­ρευ­νώ­μενη ταχύ­τητα απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης σε υπο­θέ­σεις δια­φθο­ράς και η εν γένει συμπε­ρι­φορά του, δεν πληροί την αντι­κει­με­νική και υπο­κει­με­νική υπό­σταση ούτε του αδι­κή­μα­τος της διά του τύπου δια­σπο­ράς ψευδών ειδή­σεων (191 παρ. 1 εδ. β’ ΠΚ), ούτε και οποιοσ­δή­ποτε άλλης αυτε­παγ­γέλ­τως διω­κό­με­νης αξιό­ποι­νης πράξης.

Ο κ. Λαμπρια­νός στις γραπτές εξη­γή­σεις που είχε δώσει μεταξύ άλλων τόνισε ότι με έκπληξη του κλήθηκε ύστερα από 41 χρόνια δημο­σιο­γρα­φίας να δώσει εξη­γή­σεις για 11 από τα πάμπολλα άρθρα του που δημο­σιεύ­θη­καν σε τοπικές εφη­με­ρί­δες από το έτος 2013 έως το έτος 2017 ενώ τόνισε ότι χαί­ρε­ται και κολα­κεύ­ε­ται ιδιαί­τερα διότι ορι­σμένα από τα 11 δημο­σιεύ­ματα που έτυχαν Εισαγ­γε­λι­κής επε­ξερ­γα­σίας σε τέτοιο βάθος χρόνου παρότι ο δια­τά­ξας την προ­κα­ταρ­κτική εξέταση δεν υπη­ρε­τούσε στο νησί.

Τόνισε παρα­πέρα ότι ανήκει σ’ αυτούς που τιμούν και σέβο­νται τη δικαιο­σύνη και τους λει­τουρ­γούς της επι­ση­μαί­νο­ντας παρα­πέρα ότι η βαθύ­τατη κρίση που διέρ­χε­ται η χώρα μας, είναι πρω­τί­στως κρίση θεσμών, κρίση αρχών και αξιών.

“Ωστόσο, δεν μπορεί να παρα­βλέ­ψει κανείς, ότι μέσα σ’ αυτό το γενι­κευ­μένο κλίμα της κρίσης, της σύγ­χυ­σης και αβε­βαιό­τη­τας, η Δικαιο­σύνη βάλ­λε­ται παντα­χό­θεν.

Ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός με δηλώ­σεις του, στο τελευ­ταίο διά­στημα, αλλά και υπουρ­γοί, όπως ο υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης, ο κ. Πολάκης, κορυ­φαία στελέχη του κυβερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος και φιλικά τους MMΕ επι­χει­ρούν να απα­ξιώ­σουν και να χει­ρα­γω­γή­σουν τη Δικαιο­σύνη, με συνέ­πεια να κλο­νί­ζε­ται καθη­με­ρινά, ολοένα και περισ­σό­τερο, η εμπι­στο­σύνη των πολιτών προς τον θεσμό, που η κοι­νω­νία μας τον θέλει «κατα­φύ­γιο των ανί­σχυ­ρων και αδι­κη­μέ­νων».

Συνεπώς, δεν είμαι εγώ που προ­σβάλλω τη Δικαιο­σύνη, επειδή απλώς ανα­φέρ­θηκα στο άρθρο μου στον κλο­νι­σμό της εμπι­στο­σύ­νης των πολιτών. Από την άλλη δεν μπορεί να αμφι­σβη­τη­θεί η παθο­γέ­νεια της Δικαιο­σύ­νης ως προς την απονομή της.

Ο ίδιος ο Πρό­ε­δρος του Συμ­βου­λίου Επι­κρά­τειας με δημόσια παρέμ­βαση του, απα­ντώ­ντας στις πρό­σφα­τες επι­θέ­σεις του Πρω­θυ­πουρ­γού και των επι­τε­λών του κατά των δικα­στών και εισαγ­γε­λέων, κάλεσε τους δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς «να εντεί­νουν συνεχώς τις προ­σπά­θειες τους για μια ταχύ­τερη και πιο ποιο­τική απονομή της δικαιο­σύ­νης, έχοντας πάντοτε κατά νουν ότι η Δικαιο­σύνη είναι το τελευ­ταίο κατα­φύ­γιο για τον αδι­κού­μενο πολίτη»

Στην ίδια παρέμ­βαση επι­ση­μαί­νει επίσης ότι «ο δικα­στής πρέπει να σκέ­πτε­ται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπον αντι­κει­με­νικό και ουδέ­τερο και να είναι απαλ­λαγ­μέ­νος από κάθε είδους επη­ρε­α­σμό…»

«Είναι γεγονός, επο­μέ­νως, ότι ο ρυθμός απο­νο­μής της Δικαιο­σύ­νης είναι αργός με συνέ­πεια πολλές και σοβαρές υπο­θέ­σεις να στοι­βά­ζο­νται στα συρ­τά­ρια των δικα­στι­κών γρα­φείων, ακόμα και υπο­θέ­σεις δια­φθο­ράς, οι οποίες, κατά την άποψη μου, θα έπρεπε να εκδι­κά­ζο­νται, όπως γράφω στο άρθρο μου, κατά προ­τε­ραιό­τητα. Γιατί, λοιπόν, είναι ύβρις κατά της δικαιο­σύ­νης και θα πρέπει να διωχθώ ποινικά»;

Άλλωστε, σε ό,τι αφορά τη Δικαιο­σύνη στη Ρόδο και τους λει­τουρ­γούς ανήκω σ’ αυτούς που έχουν αρθρο­γρα­φή­σει πολλές φορές για την ανάγκη δημιουρ­γίας νέου δικα­στι­κού μεγάρου, για την ενί­σχυση του αριθμού των δικα­στών και του δικα­στι­κου προ­σω­πι­κού, καθώς αντι­με­τω­πί­ζουν μεγάλο φόρτο εργα­σίας, κατα­στά­σεις οι οποίες έχουν επι­ση­μαν­θεί κατ’ επα­νά­ληψη από τους δικη­γό­ρους και τον επι­στη­μο­νικό τους φορέα” ανέφερε στην κατά­θεση του ο κ. Λαμπρια­νός, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την κατά­θεση του ως εξής:

«Όπως προ­α­νέ­φερα στην αρχή, χαί­ρο­μαι που κλήθηκα να δώσω “εξη­γή­σεις” επειδή τόλμησα να καυ­τη­ριάσω τα κακώς κείμενα του τόπου μου.

Χαί­ρο­μαι επίσης που τα άρθρα μου δια­βά­ζο­νται από τις Εισαγ­γε­λι­κές Αρχές. Παράλ­ληλα όμως λυπού­μαι και θλί­βο­μαι διότι πλην του Προ­έ­δρου του ΣτΕ που αντέ­δρασε παλι­κα­ρί­σια και ορι­σμέ­νων “ΕΝΩΣΕΩΝ” που εξέ­δω­σαν χλιαρές ανα­κοι­νώ­σεις για τις άναν­δρες και απα­ρά­δε­κτες επι­θέ­σεις κατά του πυλώνα της Δικαιο­σύ­νης πέρασαν απα­ρα­τή­ρη­τες ενώ τα άρθρα ενός επαρ­χιώτη δημο­σιο­γρά­φου τοπικών εφη­με­ρί­δων έτυχε τέτοιας επε­ξερ­γα­σίας ώστε κλήθηκα να δώσω «εξη­γή­σεις» σε παρω­χη­μένα άρθρα μου νια τα οποία οι «πρω­τα­γω­νι­στές» της κρι­τι­κής δεν τόλ­μη­σαν να με κατα­μη­νύ­σουν».