Δημόσια παρέμβαση του τ. προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου Ηλία Τσέρκη για την υπόθεση του γιατρού στο Καστελλόριζο

Σε δη­μό­σια πα­ρέμ­βα­ση του ο  τ. πρό­ε­δρος  του Ια­τρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου Ηλίας Τσέρ­κης για την υπό­θε­ση του για­τρού στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο ανα­φέ­ρει τα εξής:

Με αφορ­μή τις πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο και τις ει­κό­νες του προ­σω­πι­κού ια­τρού (του μέχρι πρό­τι­νος απο­κα­λού­με­νου αγρο­τι­κού ια­τρού), ο οποί­ος υπη­ρε­τεί την υπο­χρε­ω­τι­κή υπη­ρε­σία υπαί­θρου, να συ­νο­δεύ­ε­ται από αστυ­νο­μι­κούς και να οδη­γεί­ται σε πε­ρι­πο­λι­κό, αι­σθά­νο­μαι την ανά­γκη να κα­τα­θέ­σω την άποψη μου, υπό την ιδιό­τη­τά μου ως τέως Προ­έ­δρου του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Ια­τρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, νυν Προ­έ­δρου του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου του Ια­τρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου και Συ­ντο­νι­στή Πρω­το­βάθ­μιας Φρο­ντί­δας Υγεί­ας και Νη­σιω­τι­κό­τη­τας του Ιν­στι­τού­του Επι­στη­μο­νι­κών Ερευ­νών του Πα­νελ­λη­νί­ου Ια­τρι­κού Συλ­λό­γου.

Η ει­κό­να ενός ια­τρού να προ­σά­γε­ται από αστυ­νο­μι­κές αρχές δεν πρέ­πει να αφή­σει κα­νέ­ναν αδιά­φο­ρο. Ανε­ξάρ­τη­τα από την τε­λι­κή δι­κα­στι­κή από­φα­ση της υπό­θε­σης, πρό­κει­ται για μια ει­κό­να που προ­κα­λεί εύ­λο­γο προ­βλη­μα­τι­σμό και αγα­νά­κτη­ση τόσο στην ια­τρι­κή κοι­νό­τη­τα όσο και σε κάθε πο­λί­τη που αντι­λαμ­βά­νε­ται τη ση­μα­σία της δη­μό­σιας υγεί­ας στις ακρι­τι­κές πε­ριο­χές της χώρας.

Δεν θα υπει­σέλ­θω στην ουσία της συ­γκε­κρι­μέ­νης υπό­θε­σης, καθώς δεν γνω­ρί­ζω το σύ­νο­λο των πραγ­μα­τι­κών πε­ρι­στα­τι­κών και δεν επι­θυ­μώ να προ­κα­τα­λά­βω την κρίση των αρ­μό­διων αρχών. Η Δι­καιο­σύ­νη είναι η μόνη αρ­μό­δια να δια­πι­στώ­σει εάν υπάρ­χουν ευ­θύ­νες και να τις απο­δώ­σει όπου αυτές ανα­λο­γούν.

Ωστό­σο, το πε­ρι­στα­τι­κό αυτό ανέ­δει­ξε, για ακόμη μία φορά, τις χρό­νιες πα­θο­γέ­νειες που χα­ρα­κτη­ρί­ζουν την πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών υγεί­ας στα μικρά νησιά και στις απο­μα­κρυ­σμέ­νες πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας.

Εάν πράγ­μα­τι υπήρ­ξαν δια­φω­νί­ες, πα­ρα­λεί­ψεις ή ακόμη και εσφαλ­μέ­νοι χει­ρι­σμοί από οποια­δή­πο­τε πλευ­ρά, η απο­στο­λή των το­πι­κών θε­σμών δεν είναι να οξύ­νουν την αντι­πα­ρά­θε­ση, αλλά να λει­τουρ­γούν ως πα­ρά­γο­ντες δια­λό­γου, συ­νεν­νό­η­σης και απο­κλι­μά­κω­σης. Η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση οφεί­λει να βρί­σκε­ται δίπλα στον ιατρό, όπως αντί­στοι­χα και ο ια­τρός οφεί­λει να συ­νερ­γά­ζε­ται με σε­βα­σμό προς τους θε­σμούς και την το­πι­κή κοι­νω­νία.

Είναι αδια­νό­η­το, το 2026, να εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν υπη­ρε­σια­κές κα­τοι­κί­ες και δη­μό­σια κα­τα­λύ­μα­τα που δεν εξα­σφα­λί­ζουν αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες δια­βί­ω­σης. Δεν μπο­ρού­με να ζη­τού­με από νέους ια­τρούς να υπη­ρε­τή­σουν στις δυ­σκο­λό­τε­ρες πε­ριο­χές της χώρας, όταν η ίδια η Πο­λι­τεία και οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες δεν δια­σφα­λί­ζουν τις στοι­χειώ­δεις προ­ϋ­πο­θέ­σεις αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης, επαγ­γελ­μα­τι­κής υπο­στή­ρι­ξης και ασφα­λούς άσκη­σης των κα­θη­κό­ντων τους.

Ο κάθε Δή­μαρ­χος οφεί­λει να αντι­με­τω­πί­ζει τον ιατρό του νη­σιού του ως έναν πο­λύ­τι­μο λει­τουρ­γό της υγεί­ας και εκ των στε­νών συ­νερ­γα­τών του και όχι ως έναν απλό δη­μό­σιο υπάλ­λη­λο. Να με­ρι­μνά ώστε να αι­σθά­νε­ται ασφα­λής, ευ­πρόσ­δε­κτος και ενερ­γό μέλος της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας. Η σχέση αυτή πρέ­πει να οι­κο­δο­μεί­ται πάνω στον αμοι­βαίο σε­βα­σμό, στην εμπι­στο­σύ­νη και στη συ­νερ­γα­σία και όχι σε αντι­πα­ρα­θέ­σεις, πιέ­σεις ή ενέρ­γειες που οδη­γούν σε πε­ραι­τέ­ρω όξυν­ση.

Από την άλλη πλευ­ρά, και οι ίδιοι οι ια­τροί οφεί­λουν να επι­δει­κνύ­ουν θε­σμι­κή ψυ­χραι­μία και αυ­το­συ­γκρά­τη­ση. Όταν αντι­με­τω­πί­ζουν προ­βλή­μα­τα κατά την άσκη­ση των κα­θη­κό­ντων τους, οφεί­λουν να απευ­θύ­νο­νται πρω­τί­στως στους Ια­τρι­κούς Συλ­λό­γους, στις αρ­μό­διες Υγειο­νο­μι­κές Πε­ρι­φέ­ρειες και στα διοι­κη­τι­κά όρ­γα­να της Πο­λι­τεί­ας και, εφό­σον δεν υπάρ­χει αντα­πό­κρι­ση, να προ­σφεύ­γουν στη Δι­καιο­σύ­νη. Οι δη­μό­σιες αντι­πα­ρα­θέ­σεις μέσω των μέσων μα­ζι­κής ενη­μέ­ρω­σης ή των μέσων κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης σπα­νί­ως συμ­βάλ­λουν στην επί­λυ­ση των προ­βλη­μά­των και συχνά τραυ­μα­τί­ζουν τη σχέση εμπι­στο­σύ­νης με­τα­ξύ ια­τρού και το­πι­κής κοι­νω­νί­ας.

Το πε­ρι­στα­τι­κό αυτό, όμως, ανα­δει­κνύ­ει και ένα βα­θύ­τε­ρο θε­σμι­κό πρό­βλη­μα. Ο θε­σμός της υπο­χρε­ω­τι­κής υπη­ρε­σί­ας υπαί­θρου, όπως λει­τουρ­γεί σή­με­ρα, έχει εξα­ντλή­σει τα όριά του. Νέοι, ανει­δί­κευ­τοι ια­τροί κα­λού­νται να ανα­λά­βουν δυ­σα­νά­λο­γες ευ­θύ­νες σε απο­μο­νω­μέ­νες πε­ριο­χές, πολ­λές φορές χωρίς επαρ­κή επι­στη­μο­νι­κή υπο­στή­ρι­ξη, χωρίς σύγ­χρο­νες υπο­δο­μές και χωρίς ου­σια­στι­κά κί­νη­τρα πα­ρα­μο­νής.

Η χώρα χρειά­ζε­ται πλέον ένα νέο μο­ντέ­λο στε­λέ­χω­σης της Πρω­το­βάθ­μιας Φρο­ντί­δας Υγεί­ας στις νη­σιω­τι­κές και δυ­σπρό­σι­τες πε­ριο­χές. Ένα μο­ντέ­λο που θα βα­σί­ζε­ται σε ου­σια­στι­κά οι­κο­νο­μι­κά και επι­στη­μο­νι­κά κί­νη­τρα, σε αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες δια­βί­ω­σης, στη συ­νε­χή εκ­παί­δευ­ση, στην τη­λεϊ­α­τρι­κή, στην ορ­γα­νω­μέ­νη επι­στη­μο­νι­κή υπο­στή­ρι­ξη από τα νο­σο­κο­μεία ανα­φο­ράς και, κυ­ρί­ως, στην αξιο­ποί­η­ση ει­δι­κευ­μέ­νων γε­νι­κών ια­τρών και πα­θο­λό­γων ως στα­θε­ρού πυ­ρή­να του συ­στή­μα­τος.

Η ανα­μόρ­φω­ση αυτού του θε­σμού δεν απο­τε­λεί μόνο αί­τη­μα της ια­τρι­κής κοι­νό­τη­τας αλλά συγ­χρό­νως απο­τε­λεί ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θε­ση για την ισό­τι­μη πρό­σβα­ση όλων των πο­λι­τών σε ποιο­τι­κές υπη­ρε­σί­ες υγεί­ας, ανε­ξάρ­τη­τα από το αν κα­τοι­κούν σε ένα με­γά­λο αστι­κό κέ­ντρο ή σε ένα ακρι­τι­κό νησί του Αι­γαί­ου.

Ας απο­τε­λέ­σει, λοι­πόν, το πε­ρι­στα­τι­κό του Κα­στελ­λο­ρί­ζου αφορ­μή όχι για πε­ραι­τέ­ρω δι­χα­σμό, αλλά για έναν ου­σια­στι­κό εθνι­κό διά­λο­γο σχε­τι­κά με το μέλ­λον της υγειο­νο­μι­κής κά­λυ­ψης της νη­σιω­τι­κής Ελ­λά­δας. Οι λει­τουρ­γοί της υγεί­ας δεν πρέ­πει να αι­σθά­νο­νται μόνοι. Η Πο­λι­τεία, η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, οι Ια­τρι­κοί Σύλ­λο­γοι και οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες οφεί­λουν να δια­μορ­φώ­σουν ένα πλαί­σιο συ­νερ­γα­σί­ας που θα επι­τρέ­πει στους ια­τρούς να επι­τε­λούν το έργο τους με αξιο­πρέ­πεια, ασφά­λεια και αμοι­βαίο σε­βα­σμό. Αυτό δεν αφορά μόνο τους ια­τρούς· αφορά το δι­καί­ω­μα κάθε κα­τοί­κου της νη­σιω­τι­κής Ελ­λά­δας σε ποιο­τι­κή και ισό­τι­μη φρο­ντί­δα υγεί­ας.

Ηλίας Ι. Τσέρ­κης

Ια­τρός Πα­θο­λό­γος

Πρό­ε­δρος Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου Ι.Σ.Ρόδου